chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE - Elektronická platforma vzdelávania dospelých v Európe

Blog

Δεν επιθυμώ να μάθω!

26/11/2019
od Geormary Fragko...
Jazyk: EL
Document available also in: EN RO ES PT CS PL HU DE FR FI

/is/file/unwilling-learn-0Unwilling to learn

Unwilling to learn

 

Ακόμα και πιο δυνατοί υποστηρικτές της εκπαίδευσης ενηλίκων μερικές φορές αντιμετωπίζουν με διστακτικότητα τη μάθηση. Πώς μπορούμε να κάνουμε τη μάθηση στον χώρο εργασίας και γενικότερα την εκπαίδευση ενηλίκων ξανά ελκυστική για τους μαθητευόμενους;

H Gina Ebner μοιράζεται τις σκέψεις της.

 

Αρχικά, επιθυμούσα να γράψω μια έκθεση που θα αποτύπωνε όσα βίωσα στην ευρωπαϊκή εβδομάδα Επαγγελματικών Δεξιοτήτων. Έπειτα, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, βίωσα μια παράξενη εμπειρία και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Λίγες πληροφορίες σχετικά με μένα: Εργάζομαι στην εκπαίδευση ενηλίκων για περίπου 25 χρόνια τώρα και η μάθηση είναι κομμάτι της ζωής μου. Περισσότερο η μη τυπική-άτυπη μάθηση, η οποία είναι υπέροχη. Έχω μέσα μου μια φράση της οργάνωσης Lifelong Learning Platform η οποία λέει “ακόμα μαθαίνω”.

Πίσω, λοιπόν, στην εκδήλωση κατά τη διάρκεια της εβδομάδας: η συζήτηση αφορούσε τις δεξιότητες του μέλλοντος (με σημαντική έμφαση στην ψηφιοποίηση, τον αυτοματισμό και την τεχνητή νοημοσύνη). Κάποια στιγμή μάς ζήτησαν να υποδείξουμε με τα κινητά μας τηλέφωνα αν νομίζουμε ότι έχουμε όλες εκείνες τις απαραίτητες δεξιότητες για το μέλλον. Απάντησα, όπως και πολλοί άλλοι, ότι έχω εν μέρει κάποιες από αυτές τις δεξιότητες. Και τότε κάποιος από τη συζήτηση είπε, αναμφισβήτητα με τις καλύτερες προθέσεις, ότι όλοι εμείς (και όσοι ανέφεραν ότι δεν έχουν αυτές τις δεξιότητες για το μέλλον) θα πρέπει να μάθουν πολλά ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας στο μέλλον.

Εκεί ήταν που ξεκίνησε η παράξενη εμπειρία μου. Είχα μια άμεση και σχεδόν φυσική αντίδραση σε αυτή τη φράση, κατά λέξη δεν μπορούσα να αναπνεύσω για μια στιγμή και η πρώτη μου σκέψη ήταν «Μα δεν θέλω να μάθω» και η επόμενη «Το μέλλον μου στην αγορά εργασίας είναι περιορισμένο» (είμαι 55 ετών) και τελικά «Ποιος έχει τον χρόνο». Ήμουν κάπως τρομαγμένη. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν ήθελα να μάθω  (υπήρχαν επίσης περιπτώσεις όπου δεν ήθελα να πάω στο σχολείο, αλλά αυτό ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό). Η πρώτη μου ανάλυση ήταν όταν άρχισα να μεγαλώνω. ‘Όταν άρχισα να πλησιάζω την ηλικία στην οποία οι άνθρωποι εκφράζουν ότι δεν χρειάζεται να μάθουν πιά- οι άνθρωποι τους οποίους εμείς που προσπαθούμε να πείσουμε ότι η μάθηση είναι χρήσιμη και διασκεδαστική.

Μάλιστα, αυτό δεν αποτυπώνει ακριβώς την αλήθεια. Μόλις ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας της άγριας φύσης τα οποία θα διαρκέσουν δύο χρόνια. Επίσης, σκέφτομαι να ξεκινήσω άλλο ένα μάθημα σχετικά με τις νυχτερίδες (αγαπώ τις νυχτερίδες). Έχω μία μεγάλη λίστα  πραγμάτων με τα οποία θα ήθελα να ασχοληθώ (με άλλα λόγια μη τυπική μάθηση) και να μάθω κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο: να διαβάσω Robert Musil, να μάθω ρωσικά, να κάνω εθελοντισμό (ίσως με νυχτερίδες;), να μάθω την Ολλανδική γλώσσα και ίσως να ξεκινήσω να τραγουδώ για πρώτη φορά από τότε που η οικογένειά μου,  μού είπε, με αρκετά πειστικό τόνο, ότι δεν μπορούσα να κρατήσω μια μελωδία όταν ήμουν έξι ετών.

Τότε γιατί η αντίδρασή μου ήταν τόσο δυνατή και άμεση; Έπειτα από συλλογισμό, συμπέρανα ότι αυτό που με επηρέαζε ήταν η λέξη ‘πρέπει’ στην πρόταση. Πρέπει να συμβαδίσουμε. Πρέπει να αναβαθμίσουμε τις δεξιότητές μας και να τις επαναπροσδιορίσουμε. Πρέπει να έχουμε όλες τις απαραίτητες δεξιότητες. Και αντέδρασα με ένα δυνατό (εσωτερικό) «Όχι, δεν θα το κάνω». Όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι, είμαι πολυάσχολη. Εργάζομαι, ταξιδεύω, τρέχω για δουλειές, προσπαθώ να κάνω σωματική άσκηση, να μαγειρεύω υγιεινά, να πηγαίνω άρρωστες γάτες στον κτηνίατρο. Η λίστα είναι ατελείωτη, μόλις λύσεις ένα θέμα, αμέσως ξεπηδά το επόμενο. Αυτό από μόνο του αφήνει λίγο χρόνο να κάνεις πράγματα που αγαπάς, όπως να δεις τους φίλους σου, να πας στο θέατρο ή το σινεμά κ.λπ.. Που θα χωρέσω τη μάθηση που ΠΡΕΠΕΙ να αποκτήσω;

Ξαφνικά η μάθηση για μένα ήταν ένα από τα εκνευριστικά πράγματα που έπρεπε να κάνω -όπως η ασφάλιση, τα γραφεία κηδειών, οι φορολογικές δηλώσεις, εξωτερικές δουλειές. Και τότε άρχισα ξαφνικά να καταλαβαίνω καθαρά πώς νιώθει πολύς κόσμος για τη μάθηση. Οι ζωές μας είναι πολυάσχολές, μη μας δίνετε άλλη μια εργασία που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει. Και είναι ακόμα χειρότερο όταν δεν μπορείς να δεις τα οφέλη. Θα πάρω προαγωγή; Θα έχω τη δυνατότητα να μεταβώ σε μια καλύτερη εργασία; Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν θα απολαύσουν αμέσως τα οφέλη. Μην αναρωτιέστε αν απαντήσουν με ένα τεράστιο ΟΧΙ.

Τώρα που αναφέρθηκα στην εμπειρία μου, θα καταθέσω ακόμη μερικά λογικά συμπεράσματα.

Ας αλλάξουμε το αφήγημα της συνεχούς εκπαίδευσης και κατάρτισης και της εκπαίδευσης ενηλίκων. Ας σταματήσουμε να λέμε στους ανθρώπους ότι πρέπει να μάθουν/ να εκπαιδευτούν/ να αναβαθμίσουν τις δεξιότητές τους/να τις επαναπροσδιορίσουν. Στον χώρο εργασίας, ας αναφερθούμε σε μια μεγάλη δυνατότητα που θα φέρει η προγραμματισμένη μάθηση και όχι ότι ‘έχουμε να κάνουμε μια εκπαίδευση’. Στην πραγματικότητα, ας υπάρξει περισσότερη εκμάθηση στο χώρο εργασίας κατά τη διάρκεια αυτής,  ώστε να μειωθεί η πίεση που ασκείται στους εργαζόμενους.

Ας αλλάξουμε τα επιχειρήματα για το πόση χαρά μπορεί να προκαλέσει η μάθηση, πόσα οφέλη υπάρχουν, ακόμα και όταν δεν είναι οικονομικά, η οποία δεν είναι ένα καθήκον, αλλά μια ενδιαφέρουσα, ανταποδοτική δραστηριότητα.

Ας το απολαύσουμε και ας προωθήσουμε όλα τα είδη μάθησης.

Η μάθηση μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο.


 Η Gina Ebner είναι Γενική Γραμματέας στον Ευρωπαικό Οργανισμό για την Εκπαίδευση Ενηλίκων (EAEA) και θεματική συντοντονίστρια της EPALE.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Zobrazuje sa 1 - 8 z(o) 8
  • Obrázok používateľa Petra Steiner, wba
    Dear Gina!

    Thanks so much for this article, I fully can unterstand what you mean. For me it seems to be a kind of pressure and its exhausting adults. What came into my mind, when you told about your experience is: isn´t it a question what we want (and have to) learn? ... More than just a question of whether we have to learn or not? Following this question it becomes important to think about our opportunity and freedom to choose, what we want to learn and which subject we would rather like to leave out. Many topics concerning every day management and "digitalisation" seem to not allow freedom of choice. Or is it possible to shape this external pressure als Community of adult educators?
    Best regards and a successfull 2020!
    Petra H. Steiner, Austria
  • Obrázok používateľa Halmos-Németh Ágnes
    Most ébredtem rá, hogy legtöbbször engem is a KELL zavart és zavar. Persze előfordul sokszor olyan is, amikor a kell címszó alatt elkezd érdekelni az, amit meg kell tanulnom és meg kell csinálnom a kell-en belül. Ugyanakkor azt gondolom, hogy egy bizonyos kor felett (szerencséseknek ehhez nem kell bizonyos kor) tényleg akkor okoz igazi örömöt a tanulás, ha az belső indíttatásból jön, azzal kezdek el foglalkozni, ami igazán érdekel, de eddig nem tehettem meg, hogy erre időt szakítsak. Akkor biztosan nagyon felszabadító lehet elhagyni a KELL-eket és válik igazi élménnyé a tanulás. A legjobb viszont az lenne, ha már a gyerekkortól megtanulnánk az örömtanulást. 
  • Obrázok používateľa Claudio MARQUES
    Je ne sais pas si je suis d'accord avec l'idée de ne pas vouloir apprendre. Je pense que c'est même impossible. Je pense qu'on aime tous apprendre car on pense. Les connaissances rentrent tous les jours dans notre vie. Pour moi apprendre c'est ma manière d'être avec moi et le monde mais nous sommes bien-sûrs tous différents. L'apprentissage peut-être récréatif, social, culturel ou technique mais je pense que tout apprentissage est important. 
    Obliger à apprendre, non? C'est comme obliger à manger.
  • Obrázok používateľa Marzena Woch

    W dzisiejszych czasach coraz mniej ludzi chce się uczyć, już dzieci od najmłodszych lat okazują niechęć do nauki. 
    Przyczyn może być wiele, jedni gonią za kariera, pieniędzmi, inni zniechęcają się w szkołach, przez forme prowadzonych zajęć, podejścia nauczyciela do ucznia. 
    Z kolei też brak checi do nauki wynika z naszego lenistwa, niechęci, również z przykładu znajomych, rodziny, którzy po skończeniu studiów nie potrafia znaleźć pracy w danym zawodzie. 
    Nauka jest ważnym elementem każdego z nas, uczy nas życia, pracy, relacji międzyludzkich, warto mimo wszystko uczyć się, i zdobywać nowe doświadczenia.
  • Obrázok používateľa Krisztina Kotlárné Varga
    Köszönöm a cikket, frissitő élmény volt olvasni. Ahogy a gyerekek is egyre kevésbé szívlelik, hogy megmondják nekik, hogy mit KELL csinálniuk, úgy a felnőtekre ez hatványozottan igaz. A prespektíva váltás, az új csomagolás lehetne egy jó megoldás erre, ahogy Ön ezt írja. Köszönöm!
  • Obrázok používateľa EPALE SK
    Dear Gina, 

    thank you for this article. We face it everyday and should be aware of this kind of "selling" adult learning almost exclusively in the context of labor market. Values, joy, personal fulfillment, social contacts and much more is what we also need to stress about further learning. And we often don´t.
  • Obrázok používateľa Katrin Echtermeyer
    Many thanks for the very personal insight. I think this kind of self-reflection is very important in education in general and in adult education in particular. This is not about "us" (the teachers) on the one hand and "the others" (the learners) on the other. We are all the "adults" to whom adult education is directed. If we reflect on what causes contradiction in us, we can avoid it for our offers - no MUST in connection with learning, for example. If we reflect on what appeals to us, what arouses our curiosity, what makes us want to learn, then we know better what is interesting for others. Certainly not for everyone, but for some more.
  • Obrázok používateľa Anastasija Kravcenoka
    Pilnībā piekritu par to, ka mācīšanās jābūt interesantai un aizraujošai aktivitātei, tad cilvēki mācīsies arī papildus, viņus nevien nespiedīs to darīt, bet viņi to darīs paši! Tas ir pats galvenais.