chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Plataforma eletrónica para a educação de adultos na Europa

 
 

Blogue

Workplace learning: everybody wins

21/01/2020
por NSS EPALE Nederland
Idioma: NL
Document available also in: EN HR PL HU EL DE

Workplace learning EPALE

 

Gina Ebner, themacoördinator bij EPALE, denkt na over mogelijke oorzaken voor misverstanden tussen de sector van de niet-formele volwasseneneducatie en de particuliere sector.

 

Een aantal jaren terug nam ik deel aan een conferentie in Duitsland waarop een vertegenwoordiger van een grote autofabrikant een lezing gaf. Hij vertelde hoe zijn bedrijf tegen personeelsbeleid en -opleiding aankeek, een erg indrukwekkend verhaal. Tijdens de vragenronde vroeg iemand of er volgens hem bij zijn bedrijf animo bestond om een samenwerking aan te gaan met centra voor volwasseneneducatie. Zijn antwoord was erg beleefd, maar wel duidelijk: wat zijn bedrijf nodig had en wat centra voor volwasseneneducatie te bieden hadden, lag te ver uiteen, dus het antwoord was nee.

Dit geldt uiteraard niet voor veel centra voor volwasseneneducatie, en met name niet voor de centra die voortgezet beroepsonderwijs en voortgezette beroepsopleidingen (CVET) aanbieden. Zij hebben veel ervaring met het verzorgen van maatwerkopleidingen bij bedrijven op basis van behoefteanalyses. Voor zover ik weet verzorgen ze ook allerlei opleidingen voor maatschappelijke en niet-gouvernementele organisaties. Waarom botert het dan niet tussen de niet-formele volwasseneneducatie en bedrijven?

Sommige aanbieders van niet-formele volwasseneneducatie zien de samenwerking met bedrijven misschien niet als hun educatieve taak. Ook heerst er nog steeds een aantal misvattingen. Dit geldt vooral voor Duitstalige landen, maar ik hoor via de opmerkingen graag wat de ervaringen in andere landen zijn. Centra voor volwasseneneducatie worden vaak geassocieerd met macramé- en pottenbakcursussen, en misschien nog Italiaans voor ouderen en yoga voor vrouwen van middelbare leeftijd. Dat deze vooroordelen bestaan zegt nog niets over de kwaliteit van de medewerkers, opleiders, docenten of cursussen. Toen ik zelf nog als taaltrainer werkte, gaven veel van mijn collega’s zowel bij bedrijven als bij centra voor volwasseneneducatie les (een collega zei ooit tegen me: de bedrijfsopleidingen doe ik voor mijn portemonnee, de rest voor mijn ziel).

Volgens mij is deze onverenigbaarheid meer gebaseerd op een cultuurverschil dan op een daadwerkelijk verschil. Maar waarom zouden we ons daar druk over maken? Ik denk dat zowel bedrijven als de niet-formele volwasseneneducatie er baat bij zouden hebben.

Tijdens de laatste Week voor Levenslang Leren in Brussel hadden we daar een inspirerende discussie over. Bij een bezoek aan het Beroepenpunt, een begeleidingscentrum in Brussel, keken we hoe begeleidingscentra met werkgevers kunnen samenwerken om mensen meer bewust te maken van de scholingsbehoefte op de werkplek. “Werkgevers moeten beseffen dat werknemers zelfs risico’s lopen als er niet wordt geïnvesteerd in leren op de werkplek – bijvoorbeeld als ze de werkinstructies niet begrijpen”, aldus Jolien Klein Wassink, adviseur van het Nederlandse programma Leren en Werken, dat leren op de werkplek moet bevorderen en loopbaanbegeleiding aanbiedt.

Een van onze leden, de Swiss Federation for Adult Learning, heeft een aantal uitstekende voorbeelden van samenwerking met bedrijven, van opleidingen voor kleine en middelgrote ondernemingen tot een erg interessant initiatief met de naam GO: Upskilling on the job. Dit initiatief is gebaseerd op een financieringsprioriteit van de Bondsraad van 2017 en heeft ten doel om het leren van basisvaardigheden in bedrijven te bevorderen. Bij deze lessen leren werknemers onder meer werkinstructies te begrijpen en werkplannen op te stellen. Het programma omvat een groot aantal basisvaardigheden, van mondelinge en schriftelijke communicatie tot basisrekenvaardigheden en ICT. Belangrijk hierbij is dat de inhoud aansluit bij situaties die werknemers bij hun werk tegenkomen.

Dit soort opleidingen vormen een belangrijk wapen in de strijd tegen functioneel analfabetisme – veel betrokkenen hebben wel gewoon werk, en leren op de werkplek is een van de belangrijkste manieren om hen te bereiken. Met andere woorden: iedereen wint erbij.

Dus wat is er nodig voor een mogelijke samenwerking met bedrijven?

  • Pas de boodschap aan. Ik zal een voorbeeld uit mijn persoonlijke ervaring geven. Heel wat jaren geleden had ik een sollicitatiegesprek bij een groot bedrijf dat een medewerker personeelsontwikkeling zocht. Het gesprek verliep goed, totdat ik aan het eind een cruciale fout maakte: ik begon over de waarde van leren. De HR-manager keek me enigszins verbijsterd aan en zei dat leren wat haar betreft vooral rendement moest opleveren. Hiervan heb ik geleerd dat ik niet te hooggespannen idealistische verwachtingen mag hebben als ik voor bedrijven werk – ik moet me aanpassen aan hun taal, een net pak aantrekken en mijn lessen verkopen.
  • Flexibiliteit is essentieel. Geen enkel bedrijf zit te wachten op een algemene cursus die elke week op dezelfde tijd plaatsvindt. Bedrijven willen maatwerkoplossingen op basis van een behoefteanalyse, een eisenanalyse en een evaluatie. De niet-formele volwasseneneducatie heeft hiermee volop ervaring, maar waarschijnlijk in een andere context.

Laat me weten wat uw ideeën hierover zijn! Hebt u dezelfde ervaringen als ik? Hebt u voor bedrijven gewerkt? Laat het me hieronder weten in een opmerking.


Gina Ebner is secretaris-generaal van de European Association for the Education of Adults (EAEA) en tevens themacoördinator voor ondersteuning van cursisten bij EPALE.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Apresentando 1 - 2 de 2
  • Retrato de Lisette SCHERMER

    Related to this item I would like to highlight  a statement resulting from the analysis made  in the  last DG EAC Education and Training Monitoring report  in  the Chapter Adult Education:  
    "Key finding: Little cost-sharing between businesses, individuals and public sector". 

    What could be done to make them work together?


  • Retrato de André Kaiser Huber
    Thank you for your contribution, Gina. I think you really got the point. You mention the initiative in Switzerland, founded by the Swiss Government. This is an important initiative and it helps. But the great obstacles and challenges really lie in the cultural differences between companies and non-formal adult learning organisations.