chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Uczenie się na potrzeby lokalne

W roku szkolnym 2018/2019 uczniowie Niepublicznego Technikum ZDZ w Kazimierzy Wielkiej, kształcący się w zawodach technik żywienia i usług gastronomicznych i technik budownictwa wzięli udział w realizacji projektu Erasmus+ zatytułowanego „Usted ha elegido el camino correcto. Staż w Hiszpanii kluczem do rozwoju zawodowego”.

  

Drugim w kolejności „produktem” projektu „Daily innovators and daily educators in the libraries” (Erasmus+/Partnerstwa strategiczne/Edukacja dorosłych), a zarazem jego osią koncepcyjną i przygotowaniem do myślenia strategicznego o bibliotece jako o miejscu edukacji osób dorosłych jest model biblioteki MIC, czy też po polsku WIK – wielokulturowej, innowacyjnej i kreatywnej.

Sala szkoleniowa nie jest jedynym miejscem, w którym ludzie się uczą. W społecznościach lokalnych jest to najczęściej wspólna przestrzeń i wspólnie podejmowane inicjatywy. O tym jak wygląda praca animacyjna w społeczności lokalnej opowie Monika Hausman-Pniewska w trakcie Webinarium EPALE: Kiedy czuję, że się edukuję? O animowaniu społeczności lokalnych.

Podczas webinarium dowiesz się m.in. jakie narzędzia wspierają proces edukacji w animowanych społecznościach i po czym poznać, że ludzie uczą się w działaniu.

O czym jest nasz projekt?

Krótko mówiąc - o „Daily innovators and daily educators in the libraries”, a zatem o użytkownikach bibliotek, którzy przychodząc codziennie do biblioteki mają sposobność zetknąć się z czymś zupełnie nieznanym oraz o ich edukatorach – bibliotekarzach, którzy codziennie kreują te możliwości – właśnie dla swoich użytkowników. W naszym projekcie staramy się pokazać, że:

Zapraszamy organizacje edukacji dorosłych do składania wniosków o dofinansowanie projektów partnerstw strategicznych.

Projektów skupionych na nawiązywaniu współpracy europejskiej i wymiany dobrych praktyk, albo dotyczących opracowywania innowacyjnych produktów.

Termin mija już 21 marca 2018 o godzinie 12:00:00 czasu brukselskiego.

Ostatnie lata przyniosły upowszechnienie się ewaluacji w Polsce w sektorze edukacji i administracji publicznej, w szczególności w obszarach, gdzie realizowane są projekty dofinansowywane z funduszy Unii Europejskiej. Obecnie wiele projektów wdrażanych jest również w Ukrainie. Jednocześnie wprowadzane są mechanizmy decentralizacyjne w ukraińskich samorządach.

“Seniorzy w działaniu” to hasło III Podlaskiego Forum Aktywności Osób Starszych odbywającego się 9 listopada w Białymstoku. Organizatorami Forum były dwie białostockie organizacje Fundacja Badań i Działań Społecznych SocLab oraz Stowarzyszenie Szukamy Polski i Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego.

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości oraz Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie zapraszają do współpracy instytucje szkoleniowe zainteresowane realizacją szkoleń dla uczestników projektu Kierunek Kariera. Aby móc realizować szkolenia w ramach Kierunku Kariera należy zarejestrować się w Bazie Usług Rozwojowych.
Międzynarodowe seminarium eksperckie “Edukacja obywatelska dorosłych w kontekście migracji” w Krakowie zgromadziło 60 naukowców oraz praktyków zainteresowanych tematem edukacji obywatelskiej dorosłych wobec migracji z Niemiec, Ukrainy i Polski, tj. naukowcy, nauczyciele, pracownicy organizacji pozarządowych, samorządowcy, politycy, pracownicy sektora pomocy społecznej i pracy socjalnej, studenci.

Niniejszy wpis blogowy został wybrany przez fiński zespół EPALE za najbardziej wyróżniający się tekst promujący wolontariat w ramach kampanii „Głos wolontariatu” przeprowadzonej w grudniu 2018 roku.

Dobrze zaprojektowane konsultacje społeczne sprzyjają tworzeniu sytuacji edukacyjnych, podczas których mieszkańcy uczą się diagnozy zastanej rzeczywistości, analizy problemów, projektowania celów, dialogowania, a także nabywają wiedzę z konkretnego tematu, którego konsultacje dotyczą. Uczą się też czegoś bardzo ważnego- brania współodpowiedzialności za miejsce, w którym żyją, za, brzmiące dla niektórych górnolotnie, wspólne dobro.

Kluby Seniora - ogólnie ujmując - to miejsca spotkań osób starszych. Jest to związek zrzeszający osoby starszej generacji, który działa niezależnie i samodzielnie i jest prowadzony przez samych seniorów. Kluby Seniora nie posiadają osobowości prawnej. Z tego i innych względów często funkcjonują przy takich jednostkach jak organizacje pozarządowe, ośrodki/domy kultury, spółdzielnie mieszkaniowe lub Rady Osiedli czy parafie. [3] Przy trudnościach lokalowych – to kawiarnie czy prywatne mieszkania stają się miejscami takich spotkań.

30 Kwiecień 2018
by Nina Woderska
(pl)
2 Komentarze

Kwiecień to w Polsce miesiąc szczególnie nastrajający do myślenia o edukacji kulturowej jako edukacji równościowej i antydyskryminacyjnej. To czas 75 rocznicy powstania w getcie warszawskim oraz moment podsumowań po III NieKongresie Animatorów Kultury, który odbył się w dniach 9-11 kwietnia w Poznaniu.

Pierwsza z wymienionych okoliczności przypomina mi pewien scenariusz działania edukacyjnego realizowany przez Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN” z Lublina, który można znaleźć w jednym z „Poradników Metodycznych” publikowanych na stronie Centrum Praktyk Edukacyjnych[i]. Działanie edukacyjne nosi tytuł „Listy do Henia” i jest poświęcone pamięci ofiar Holocaustu. Bohaterem tego działania jest Henio Żytomirski, żydowski chłopiec zmieszkujący wraz z rodzicami w przedwojennym Lublinie. Jego historia kończy się w 1942 roku, w czasie likwidacji lubelskiego getta. Ostatnie zdjęcie Henia pochodzi z 1939 roku, zostało zrobione przy ulicy Krakowskie Przedmieście 64. W tym samy miejscu umieszczona została wiele lat później skrzynka pocztowa, do której uczestnicy działania edukacyjnego wrzucają listy zaadresowane do małego Henia. Listy te powrócą do nich z adnotacją „adresat nieznany”. Historia małego Henia staje się nicią przewodnią do zapoznawania się z historią lubelskich Żydów, z ich zagładą, z przyczynami Holocaustu. Jest działaniem edukacyjnym opartym na przeżyciu, empatii i dopiero na tej podstawie wchodzeniu w tematykę stereotypów, nietolerancji, wykluczeń.

/pl/file/man-32306611920jpgman-3230661_1920.jpg

Fot. CC0 Creative Commons

Zakres tematyczny i problemowy

Zakres tematyczny i problemowy składający się na edukację obywatelską i antydyskryminacyjną jest praktycznie nieograniczony. Może dotyczyć tych wszystkich obszarów, w których występują czy też mogą występować jakieś przejawy dyskryminacji. Spójrzmy: ageizm, dyskryminacja ze względu na płeć, ze względu na język, ze względu na przekonania polityczne, klasę, przynależność narodową, etniczną, przekonania religijne, dysfunkcje społeczne, umysłowe, fizyczne, kapitał ekonomiczny, kapitały społeczny i kulturowy. Wiele spośród uprzedzeń oraz stereotypizacji to zjawiska wcale nie zachodzące w obrębie sytuacji międzykulturowych, ale funkcjonujące wewnątrzkulturowo. W Polsce takimi obszarami zapalnymi stają się ostatnio: stosunek do migrantów, macierzyństwo, prawa reprodukcyjne, nieodpłatna opiekuńcza praca kobiet, niepełnosprawność, nieheteronormatywność, kompetencje medialne, aspiracje klasowe i związane z nimi modele edukacji (publiczne-prywatne), a nawet stereotypy i uprzedzenia zawodowe. W kraju, w którym poziom zaufania społecznego należy do najniższych w Europie, lista uprzedzeń i stereotypów wewnątrzkulturowych jest bardzo długa.

Nie jest od nich wolna także edukacja kulturowa rozumiana jako narzędzie do łączenia edukacji szkolnej oraz działań edukacyjnych w instytucjach kultury i organizacjach pozarządowych. Wszak edukatorzy kulturowi pracują zarówno w sektorze kultury, jak i oświaty. Kontakt i współpraca pomiędzy tymi sektorami to pole najeżone uprzedzeniami, w szczególności tymi odnoszącymi się do jakości pracy nauczycieli. Podczas NieKongresu Animatorów Kultury, w trakcie debaty „Zawód edukatorka/edukator. Warunki działania” uprzedzenia te wybrzmiewały z sali kilkakrotnie i istotny był głos Anny Michalak-Pawłowskiej (Pełnomocnika Prezydenta m. st. Warszawy ds. Edukacji Kulturalnej) przypominający, że warunkiem wstępnym jakichkolwiek działań edukacyjnych opartych na współpracy międzysektorowej powinna być zasada wzajemnego szacunku oraz uchylenie myślenia w kategoriach stereotypów. Podobnymi warunkami opatrzone są także modele współdziałania w relacjach pomiędzy samorządami a edukatorami i animatorami kulturowymi (relacja ta stanowiła temat główny NieKongresu 2018). Uchylanie stereotypów, przypisywanie partnerowi współpracy pozytywnych intencji, szacunek względem jego decyzji, unikanie protekcjonalizmu, działań i mechanizmów kontrolnych – to długa lista wymagań, które należałoby spełnić, aby poprawić jakość współpracy pomiędzy sektorem kultury a samorządami.

Mam jednak duże wątpliwości, czy sposób aranżacji NieKongresowych sytuacji interakcyjnych zdołał przekonać uczestników o tym, że w relacjach pomiędzy kulturą a samorządami chodzi nie o stosunek władza-podwładny, ale o współpracę. Można było odnieść wrażenie, że obydwie strony tego spotkania wyszły z niego nie przekroczywszy swoich wstępnych założeń i rezerw. Niestety, po raz kolejny wybrzmiał przekaz ukazujący animatora i edukatora kulturowego jako „pomazańca bożego”, o powołaniu wręcz misjonarskim, na dalszy plan odsunięte zostały natomiast problemy z profesjonalizacją zawodową animatorów i edukatorów, warunkami ich pracy, uposażeniem finansowym, możliwościami pogłębiania kompetencji zawodowych. Z drugiej strony, to właśnie wiedza i kompterencje wskazywane były przez edukatorów jako największy deficyt tak nauczycieli (sic!), jak i przedstawicieli władz samorządowych i poważny problem we wzajemnych relacjach. Niekompetentna władza oraz oświata i romantyczna figura edukatora-misjonarza: nie są to duety zdolne budować sprofesjonalizowane modele współpracy.

Parametry takiej współpracy zostały w Polsce opracowane już kilka lat temu[ii]. Wydaje się, że wdrażanie podstawowych zasad tego modelu (pomocniczości, suwerenności, partnerstwa, efektywności, standaryzacji, uczciwej konkurencji) to proces nie tyle zakończony, ile w polskich samorządach w ogóle nie rozpoczęty. Stało się tak być może dlatego, że nie zostały jak dotąd przekroczone stereotypy i uprzedzenia w polu samej edukacji kulturowej uniemożliwiające w istocie myślenie o niej jako o działalności międzysektorowej (choćby w tym najprostszym sensie, że edukacja kulturowa jest praktyką i teorią zarówno kulturową, jak i społeczną; kulturową i oświatową; kulturową i polityczną/obywatelską – jest właśnie czynnikiem mediującym pomiędzy różnymi podmiotami w pejzażu społecznych i ekonomicznych nierówności). Nie została przekroczona tendencja myślenia o kulturze jako o "kwiatku do kożucha", a nie na przykład obszarze, poprzez który można realizować zasadę pomocniczości. W tym kontekście edukacja kulturowa jako edukacja demokratyczna, równościowa, antydyskryminacyjna odgrywa kluczową rolę, także jako narzędzie autorefleksji i autokorekty dla samych edukatorów kulturowych.

Antydyskryminacyjna edukacja kulturowa

Niektóre z NieKongresowych warsztatów poświęcone zostały antydyskryminacyjnej edukacji kulturowej. W tym kontekście szczególnie warto wspomnieć o warsztatach: „Jak sobie radzić z różnicą? Refleksja antydyskryminacyjna” Mai Branki; Moniki Klonowskiej „Komunikacja w sytuacjach konfliktowych”; Maliny Baranowskiej-Janusz „Wspieranie różnorodności. Jak przeciwdziałać mowie nienawiści?”; „Kierunek: Kultura bez barier. Jak udostępnić wydarzenie osobom z niepełnosprawnością wzroku?” Anny Żurawskiej i Roberta Więckowskiego; oraz „Jak aktywizować cudzoziemców przez kulturę?” Mamadou Diouf. Także działania Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku, prezentowane podczas sesji „Dobre Praktyki”, to ciekawy przykład edukacji i animacji antydyskryminacyjnej oraz włączającej, adresowanej do imigrantek i imigrantów przebywających w Polsce.

Kilka trenerek prowadzących warsztaty podczas NieKongresu 2018 to osoby związane z podmiotem, którego działaniom warto przyglądać się szczególnie w kontekście edukacji demokratycznej oraz międzysektorowej dotyczącej tak pola kultury, jak i oświaty: Centrum Edukacji Obywatelskiej (CEO). Na przykład Maja Dobiasz-Krysiak oraz Malina Baranowska-Janusz (razem z Małgorzatą Leszko) to redaktorki publikacji „Dobre praktyki antydyskryminacyjne”, którą czytelnicy niniejszego tekstu będą mogli odnaleźć w zakładce Materiały na stronie EPALE.

Działania Centrum Edukacji Obywatelskiej to działania na rzecz lepszej, demokratycznej szkoły i jednocześnie systematyczne podnoszenie kompetencji zawodowych nauczycieli w zakresie edukacji obywatelskiej. Wszak CEO jest także niepubliczną placówką doskonalenia nauczycieli[iii]. Oprócz programów adresowanych specyficznie do szkół, jak na przykład Szkoła Demokracji[iv], CEO prowadzi także działania, które mogą być z powodzeniem adresowane do edukatorów i animatorów kulturowych pragnących pogłębiać swoje kompetencje w zakresie edukacji krytycznej. W tym kontekście na szczególną uwagę zasługuje program MIND OVER MEDIA. Szkoła krytycznego myślenia[v], funkcjonujący jako platforma społecznościowa umożliwiająca analizę języka propagandy w mediach oraz jako program dostarczający narzędzi, metod i publikacji w zakresie krytycznej analizy zawartości mediów. Umiejętności i narzędzia krytycznego myślenia są skorelowane w programie MIND OVER MEDIA z narzędziami analizy medioznawczej: trudno o lepszy przykład cyfrowej, krytycznej edukacji kulturowej[vi].

Z chwilą, gdy funkcjonowanie edukacji antydyskryminacyjnej w szkołach publicznych jest zagrożone, edukatorzy kulturowi pracujący międzysektorowo mają dzisiaj szczególnie dużo do zrobienia: wymaga to wytężonej pracy w budowaniu profesjonalnych modeli współpracy zarówno z oświatą, jak i z samorządami.

dr hab. Marta Kosińska – kulturoznawczyni, pracuje w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Współzałożycielka, działaczka i badaczka w Centrum Praktyk Edukacyjnych przy CK Zamek w Poznaniu. Animatorka środowiska edukacji kulturowej, doradczyni i konsultantka działań edukacyjnych, ewaluatorka projektów z zakresu edukacji kulturowej, badaczka i projektodawczyni badań z zakresu edukacji kulturowej. Ambasadorka EPALE.

[i] „Poradnik metodyczny. Edukacja kulturowa: http://cpe.poznan.pl/publication/testowa-publikacja/

[ii] Zob. M. Dudkiewicz, G. Makowski, Współpraca między organizacjami pozarządowymi i administracją samorządową. Problemy, wyzwania, rekomendacje, Biblioteka Pożytku Publicznego, Warszawa 2011; Poradnik Modelowej Współpracy Administracji Publicznej i Organizacji Pozarządowych, Sieć Wspierania Organizacji Pozarządowych Splot, Warszawa 2012 http://www.isp.org.pl/uploads/filemanager/Program%20Spoleczenstwa%20Obyw...; K. Łotowska, K. Sztop-Rutkowska, M. Falej, E. Szadkowska, Poradnik. Model współpracy międzysektorowej w zakresie dialogu obywatelskiego oparty o ciała konsultacyjno-doradcze ze szczególnym uwzględnieniem rad pożytku publicznego, Fundacja Rozwoju Ziemi Oleckiej, http://www.ngomazury.pl/public/uploads/files/file-24-128-poradnik-model-...; Model współpracy administracji publicznej i organizacji pozarządowych, zob. http://poradnik.ngo.pl/wiadomosc/724324.html

[iii] CEO, placówka doskonalenia nauczycieli: https://pdn.ceo.org.pl/placowka-doskonalenia-nauczycieli

[iv] Szkoła demokracji: https://szkolademokracji2017.ceo.org.pl/o-programie

[v] MIND OVER MEDIA. Szkoła krytycznego myślenia: https://media.ceo.org.pl/mind-over-media

[vi] https://media.ceo.org.pl/materialy

Zobacz także:

Dobre praktyki antydyskryminacyjne nauczycieli i nauczycielek współpracujących z Centrum Edukacji Obywatelskiej

25 Kwiecień 2018
by Marta Kosińska
(pl)
2 Komentarze
Mowa tu o społecznościach lokalnych, grupach mieszkańców jednej kamienicy, ulicy czy osiedla, a jeszcze ściślej o społecznościach na terenach objętych rewitalizacją, zdegradowanych - takich, które wymagają ożywienia nie tylko infrastrukturalnego, ale przede wszystkich społecznego. Skupię się na tym ostatnim w kontekście edukacji.

Celem projektu BRIDGING jest wspólna praca nad rozwojem i wzmocnieniem integracji, spójności i budowania zaufania w trudnym okresie transformacji społeczeństw, tworzących Wspólnotę Europejską. W ramach projektu będzie wypracowywane nowe podejście – udostępniane praktykom działań w sferze kultury w całej Europie – do tworzenia partycypacyjnego modelu udziału w kulturze i procesu współtworzenia kultury jako nośnika wspólnych wartości, które mogą łączyć. Pierwszym z kroków realizowanych w projekcie są szeroko zakrojone badania we wszystkich krajach partnerskich – zachęcamy do wzięcia udziału w badaniach na terenie Polski i wypełnienia krótkiej ankiety.

11 Grudzień 2017
by Jerzy Kraus
(pl)
poniedziałek 18 Listopad 2019 do niedziela 24 Listopad 2019, Lithuania

2019 metų suaugusiųjų mokymosi savaitė „Mokymosi pasaulis laukia. Keliaukim!“

2019 m. lapkričio 18 – 24 dienomis Lietuvos suaugusiųjų švietimo asociacija kviečia švietimo, kultūros ir meno, verslo įstaigas, institucijas, organizacijas ir visus suaugusiuosius leistis į mokymosi kelionę – 20-tąją suaugusiųjų mokymosi savaitę

wtorek 8 Październik 2019 do piątek 11 Październik 2019, Romania

Obiectivele Globale- Ce trebuie să știi?

http://www.provobis.ro/obiectivele-globale-ce-trebuie-sa-stii/

Vă invităm la un curs de două zile și jumătate în care să explorăm împreună moduri în care putem contribui la îndeplinirea obiectivelor cuprinse în Agenda 2030 asumată de toate statele membre ONU.

Acest curs se adreseaza adulților, bibliotecari publici si lucrători de tineret, care doresc să-și dezvolte cunoștințele despre Obiectivele de Dezvoltare Durabilă, dar și capacitatea de a-i implica pe cei din jur, prin evenimente, acțiuni, ateliere educative.

poniedziałek 30 Wrzesień 2019 do niedziela 6 Październik 2019, Hungary

Országos Könyvtári Napok

2019-ben az Országos Könyvtári Napok tematikája az ENSZ fenntartható fejlődési keretrendszerére épül. A "Könyvtárak az emberekért  - felelősségünk a Földért" projekt keretében a kapcsolódó témák közül igyekeznek könyvtári környezetben, sajátos eszközökkel alaposabban körüljárni néhányat a szervezők, bízva abban, hogy az információk átadásával egy-egy apró lépést tehetünk közösen a megoldás felé.
czwartek 24 Październik 2019 do piątek 25 Październik 2019, Europe

III Ogólnopolska Konferencja "Miejsca Otwarte" Przestrzeń spotkań sąsiedzkich.

III Ogólnopolska Konferencja Miejsca Otwarte. Przestrzeń spotkań sąsiedzkich. Urząd Miasta Stołecznego Warszawy ma zaszczyt zaprosić na trzecią ogólnopolską konferencję poświęconą kierunkom rozwoju miejsc działających lokalnie. Konferencja „MIEJSCA OTWARTE. Przestrzeń spotkań sąsiedzkich” odbędzie się w dniach 24-25 października 2019 r. w Domu Kultury Kadr. Tegoroczna konferencja będzie dedykowana osobom na co dzień wspierającym mieszkańców w ich lokalnych działaniach – animatorkom i animatorom miejsc otwartych. Skierowana jest zarówno do pracowników samorządów i instytucji lokalnych, jak i przedstawicieli organizacji pozarządowych czy podmiotów komercyjnych, otwartych na współpracę z lokalną społecznością. Celem konferencji jest wsparcie animatorek i animatorów, jak również ich przełożonych, wiedzą rozwijającą potencjał ich codziennej pracy. Zaproszeni eksperci poprowadzą wykłady i warsztaty poświęcone zarówno tworzeniu przyjaznej przestrzeni, jak i metodom zadbania o siebie w obliczu wyzwań, a także systemowym modelom wsparcia animatorek i animatorów lokalnej społeczności przez instytucje i samorząd. Udział w konferencji jest bezpłatny. Organizatorami konferencji są: Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy oraz Dom Kultury Kadr. Udział w konferencji jest bezpłatny.

środa 15 Kwiecień 2020 do sobota 18 Kwiecień 2020, Turkey

International Pegem Conference on Education (IPCEDU-2020)

International Pegem Conference on Education (IPCEDU-2020), whose main theme is "The Role of Education in Developing/Improving Social Conscience", aims to introduce scientific studies to the world of publication by addressing and discussing academic issues. The conference program includes panels, workshops, oral presentations, comprehensive research and poster presentations. Presentation languages are Turkish and English.  

Celem badania była ocena realizacji działań na rzecz edukacji w regionie, podejmowanych w obszarze edukacji dorosłych (Działanie 10.2 i Poddziałanie 10.3.4), ale także ocena systemu wdrażania, kształcenia zawodowego, edukacji przedszkolnej i kształcenia ogólnego.

Artykuł przedstawia wstępną analizę edukacji obywatelskiej dorosłych przeprowadzoną na podstawie oficjalnych dokumentów, strategii, programów oraz materiałów informacyjnych m.st. Warszawy, które dotyczą m.in. budżetu partycypacyjnego i domów sąsiedzkich. Z przeprowadzonej analizy wynika, że koncepcja obywatelskiej edukacji dorosłych w Warszawie jest zakorzeniona w nurcie uczenia się w lokalnych społecznościach oraz założeniach aktywnego obywatelstwa.

Raport przedstawia wyniki analizy popytu i podaży na usługi wsparcia dedykowane jednostkom samorządu terytorialnego. Wsparcie obejmuje szeroki pakiet usług doradczo-szkoleniowych dla samorządów lokalnych, dostępny w różnych formach, w tym usługi doradcze „szyte na miarę”, usługi szkoleniowe, narzędzia, materiały i systemy mające za zadanie wspieranie kadry samorządów lokalnych w wykonywaniu obowiązków zarządczych.

Raport składa się z trzech części:

Niniejsza publikacja - Edukacja kulturalna dorosłych w teorii i badaniach empirycznych w Polsce po 1989 roku – wybrane aspekty - autorstwa Sylwii Słowińskiej, reprezentującej Uniwersytet Zielonogórski, została opublikowana w 2016 roku w Roczniku Andragogicznym. Skierowana jest ona głównie do osób dorosłych, zajmujących się edukacją kulturalną skierowaną właśnie do dorosłych - zwłaszcza praktyków - animatorów kultury, działączy ngo w tym zakresie, pracowników ośrodków kulturalnych, jak i samorządowców, a także decydentów, stanowiących o rozwijaniu kierunków oraz tendencji w tym zakresie. Celem tego artykułu jest przede wszystkim przedstawienie istotnych koncepcji na temat edukacji kulturalnej dorosłych rozwijanych przez polskich przedstawicieli nauk o wychowaniu po roku 1989, a także jej empirycznego obrazu w oparciu o dostępne wyniki badań. Publikacja ta ma więc charakter nieco teoretyczny, jednak przybliżenie pojęć poprzez odniesienie się do praktyki, takich jak np. "edukacja kulturalna" może znacząco przełożyć się na realizację nowych, ciekawych projektów w tej dziedzinie, jak i ich nowatorstwo. Dlatego też zachęcam do zapoznania się z tym artykułem, zamieszczonym pod linkiem:

Maria Idźkowska

Publikacja prezentuje, w jaki sposób program Erasmus+ Edukacja dorosłych wspiera niezawodową edukację osób dorosłych w Polsce. Autorzy poszczególnych rozdziałów opisją jej różnorodność, treści, formy, podkreślając, w jaki sposób współpraca z zagranicznymi partnerami wpływa na rozwój różnych typów organizacji i instytucji oraz na ich ofertę edukacyjną dla osób dorosłych.
9 listopada 2017 r. odbyło się w Białymstoku III Podlaskie Forum Aktywności Osób Starszych pod hasłem "Seniorzy w działaniu". Organizatorami byli: Stowarzyszenie Szukamy Polski, Fundacja Badań i Działań Społecznych SOCLAB oraz Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego.

Materiał jest podsumowaniem badania przeprowadzonego w ramach modułu Bilasu Kapitału Ludzkiego. Raport ma charakter systematycznej prezentacji wynikow badań, które zostały przeprowadzone w roku 2013 i objęły studentów studiow licencjackich i magisterskich i dotyczyły rozwijanych kompetencji w trakcie edukacji formalnej.

Jednocześnie Autorzy materiału zaprezentwoali wieloaspektowy obraz sytuacji na polskim rynku pracy oraz kompetyencji neizbędnych do funkcjonowania na tym rynku.

Poradnik jest rezultatem projektu "Silver Team czyli potega doświadczenia", którego celem było wspieranie aktywności osób starszych. Poradnik w sposób kompleksowy traktuje temat uczenia się i nauczania w wieku 50+. Pojawiają się w nim nie tylko informacje dotyczące specyfiki samego procesu uczenia się i nauczania, ale także tematyka barier, motywacji oraz roli trenera w nauczaniu.

Zachęcam Państwa do zapoznania się z artykułem Dr Tomasza Maliszewskiego z Instytutu Pedagogiki - Wydziału Edukacyjno-Filozoficznego Akademii Pomorskiej w Słupsku pt. „Polski uniwersytet ludowy jako Szkoła dla Życia (1989–2014) – ćwierćwiecze rozczarowań i nadziei”, zamieszczonego w: Edukacji Dorosłych 2015, nr 1 na s.171-181. Artykuł skierowany został do środowiska pedagogicznego z obszaru edukacji dorosłych, a także do osób zainteresowanych tą problematyką oraz do środowisk naukowych, badających to zagadnienie.

Raport koncentruje się na polityce i działaniach zapewniających odpowiednie warunki i możliwości podjęcia nauki przez osoby dorosłe, tak aby dostosować ich kwalifikacje do zmieniających się oczekiwań rynku pracy. Jednym z ciekawych wniosków raportu jest to, ze bariery edukacyjne uniemożliwiające uczenie się są często związane z ograniczeniami czasowymi powstającymi z powodów rodzinnych, ale także wynikają z niemożności spełnienia wymagań wstępnych, tj. kwalifikacji do udziału w danej formie szkolenia. Sytuacja w Polsce była także przedmiotem badania.

 

 

Brak pasujących wyników