chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Andragog, czyli: co pani robi? cz.II

20/12/2017
przez Monika Gromadzka
Język: PL

Jako ambasador EPALE i jedyny chyba andragog z wykształcenia w towarzystwie :) (innych ambasadorów), zostałam poproszona o napisanie cyklu tekstów o andragogice, andragogach i możliwych ścieżkach rozwoju w tym zawodzie. Tekst jest kontynuacją przemyśleń dotyczących możliwości zawodowych andragoga[1].

 

Dzisiejszy świat to świat informacji, a raczej jej nadmiaru. Ludzie są ze wszystkich stron atakowani nowymi doniesieniami, teoriami, koncepcjami. W tym chaosie człowiek staje się coraz bardziej zagubiony. Zewsząd słyszy, jak powinien żyć, co robić, jak żyją inni. Dodatkowo życie zawodowe i prywatne koncentruje się wokół mnożących się zadań, obowiązków, obciążeń. Nie dziwi więc fakt, że ludzie próbują sobie w jakiś sposób pomóc. Szukają odpowiedzi, porad, fachowego wsparcia. Powstaje coraz więcej koncepcji i pomysłów na życie, a także form wspierania innych. Na każdym kroku mnożą się też „specjaliści” od rozwoju – osoby, które w zagubieniu innych znalazły szansę na zarabianie pieniędzy. Człowiek, który pragnie sobie pomóc, nagle odkrywa, że jest jeszcze bardziej zagubiony, bo w tym chaosie nie potrafi znaleźć własnej drogi. Potrzebuje zatem wsparcia, porady i w tym zakresie może mu pomóc wykształcony, znający obecne realia andragog. Dynamiczne zmiany zachodzące w rzeczywistości implikują zmiany w programach kształcenia, te zaś determinują zmiany w treściach kształcenia.

Jakich przedmiotów i zagadnień może się spodziewać człowiek, który rozpoczyna studia andragogiczne? Po pierwsze, należy pamiętać, że andragogikę można studiować najczęściej w ramach specjalizacji (rzadziej kierunku), a te prowadzone są zazwyczaj na wydziałach pedagogicznych. Na Uniwersytecie Warszawskim[2] pierwszy program kształcenia andragogów powstał na początku lat 90. XX w. W roku akademickim 1993/1994 program kształcenia przyszłych andragogów realizowano w ramach rozpoczynającej się na czwartym roku specjalizacji andragogicznej. Od samego początku wśród treści znalazły się tematy z zakresu teorii uczenia się dorosłych, psychologii człowieka dorosłego, socjologii, zarządzania, filozofii współczesnej czy doradztwa i poradnictwa zawodowego. Oprócz podstawy andragogiki i innych dyscyplin prowadzono także bardzo ciekawe zajęcia warsztatowe, m.in. kształcenie umiejętności interpersonalnych, sposoby pracy kulturalnej ze szczególnym uwzględnieniem teatru amatorskiego czy choćby metody i techniki kreowania rozwoju człowieka dorosłego.

Przez ponad 20 lat program kształcenia cały czas ulegał niewielkim modyfikacjom, tak aby odpowiadał nowym tendencjom na rynku edukacyjnym i zawodowym. Należy zaznaczyć, że specjalizacja andragogiczna zazwyczaj jest rozszerzona o dodatkowe treści. Na przykład na Wydziale Pedagogicznym UW na studiach licencjackich prowadzona jest andragogika – organizacja edukacji dorosłych (czyli dodatkowo studenci uczą się, jak prowadzić procesy szkoleniowe w firmie itp.), a na studiach uzupełniających andragogika – doradztwo zawodowe i edukacyjne dorosłych (studenci poznają procesy doradcze i poradnicze) oraz andragogika – edukacja pozaformalna dorosłych – prowadzenie szkoleń (tam nacisk kładzie się na metodykę prowadzenia szkoleń). Z kolei, jak już pisałam w poprzednim tekście o zawodzie andragoga, na innych uczelniach, studiując np. edukację dorosłych i zarządzanie karierą (UAM) czy edukację dorosłych z gerontologią (studia magisterskie UWM w Olsztynie), przyszli andragodzy zgłębiają też tematy związane ze starzeniem się społeczeństwa czy doradztwem zawodowym.

Jak pokazują badania losów absolwentów andragogiki na UW przeprowadzone w latach 2013–2014, wcześniejsze programy kształcenia były zazwyczaj dobrze oceniane, a większość absolwentów wykorzystuje część wiedzy i umiejętności zdobyte w toku studiów. Przede wszystkim doceniono szerokie spektrum tematów poruszanych na zajęciach oraz warsztaty.

Całkiem niedawno rozmawiałam też ze swoją koleżanką[3], która również kończyła studia andragogiczne, ale jeszcze w ramach specjalizacji na studiach pięcioletnich. Obie stwierdziłyśmy, że fenomen studiów andragogicznych tkwi w ich interdyscyplinarności. Ania opowiedziała mi ciekawą historię dotyczącą tego, w jaki sposób ona, pracując w zupełnie nieandragogicznej branży, wykorzystała swoją wiedzę i umiejętności zdobyte w trakcie studiowania. Jeszcze podczas studiów zaczęła pracować jako sprzedawczyni w małym sklepie odzieżowym. Zainteresowała się wtedy tym, jak w jej firmie przebiegają procesy szkoleniowe oraz jak przyuczani są nowi pracownicy. I chociaż sklep miał tylko kilka pracownic, Ania stworzyła swego rodzaju instrukcję nauczania nowych sprzedawczyń i program szkoleń. Jak sama powiedziała, szybko zaczęło ją nudzić, a nawet denerwować, że przyuczanie nowych pracownic jest chaotyczne i odbywa się bez wykorzystania wiedzy o specyfice uczenia się dorosłych. Można by powiedzieć, że przecież takie przyuczanie wcale nie jest czymś skomplikowanym i nie ma co go usprawniać. Mimo to projekt Ani został doceniony, gdyż same uczące się pracownice wyrażały się o nim bardzo pochlebnie. Po kilku miesiącach właścicielka sklepu przeniosła Anię do swojego innego biznesu i teraz pracuje ona w dziale HR już dużo większej firmy usługowej.

Można więc powiedzieć, że andragog z pasją może się odnaleźć i wykorzystać zdobytą wiedzę w różnych miejscach, zawodach i na różnych stanowiskach, także tych niezwiązanych bezpośrednio z andragogiką czy kształceniem.

 

1. Pierwszy tekst: /pl/blog/andragog-czyli-co-pani-robi

2. Pisząc o programach, będę przede wszystkim nawiązywała do tych prowadzonych na UW.

3. Koleżanka chciała pozostać anonimowa, dlatego na potrzeby tego tekstu nadam jej imię Ania.

 

Zobacz także:

Kilka przydatnych porad, jak wybrać szkołę trenerów i nie tylko… Mój proces decyzyjny

Kilka przydatnych porad, jak wybrać szkołę trenerów i nie tylko… Zasady, którymi się kieruję

Podejmowanie aktywności edukacyjnej oczami andragoga. Część 1.

WeLearning, czyli o wirtualnych społecznościach uczących się

O edukacji formalnej. Student dojrzały - kategoria (nie)obecna

Powrót do edukacji formalnej. Szansa na zmianę?

Andragog, czyli: co pani robi?

Gadżety trenera. Must have czy zbędny dodatek?

Bealtaine- prawdziwe święto lata

Jak wspierać tranzycję na rynek pracy? Projekt EMPLOY

Przez dwa dni byłam na psycho-tropach … Filmowych :)

 

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn