chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Promowanie poprawy umiejętności czytania i pisania dla osób niskowykwalifikowanych w Europie Południowo-Wschodniej oraz zastosowanie partnerstw edukacyjnych

22/09/2017
by GEORGIOS ZARIFIS
Język: PL
Document available also in: EN RO HU

/pl/file/literacy-southeast-europeLiteracy Southeast Europe

Literacy Southeast Europe

Tłumaczenie NSS Polska

Większość państw Europy Południowo-Wschodniej ma słabsze warunki do zwiększania uczestnictwa osób dorosłych w procesie uczenia się. Większość z nich napotyka - niekoniecznie z tych samych powodów - bariery we wdrażaniu polityk mających na celu zwiększenie liczby uczących się dorosłych. Bariery te występują na wszystkich poziomach edukacji dorosłych, ale najistotniejsze są te w programach nauki czytania i pisania dla osób o niskich kwalifikacjach.

 

Programy alfabetyzacji dla osób o niskich kwalifikacjach – z powrotem w programie politycznym

W ostatnim dziesięcioleciu nastąpił rozwój polityki dotyczącej alfabetyzacji i ukierunkowanych inicjatyw dla dorosłych, mimo to w Europie Południowo-Wschodniej przeszedł prawie niezauważenie. Pomimo istniejących polityk i strategii, większość krajów w regionie nie traktuje alfabetyzacji osób o niskich kwalifikacjach priorytetowo. Jednak najnowsze wyniki PIAAC, duży napływ migrantów i uchodźców, rosnące bezrobocie i niski wskaźnik uczestnictwa w edukacji dorosłych (w szczególności wśród grup defaworyzowanych) wymuszają zajęcie się tymi problemami.

 

Brak konkretnych ram dla dostawców szkoleń w zakresie umiejętności czytania i pisania

Chociaż akty prawne w różnych krajach zawierają rozdział dotyczący dostawców usług edukacyjnych dla dorosłych, nie ma jasnych standardów w odniesieniu do ich działalności edukacyjnej (programy nauczania, grupy docelowe, akredytacje i personel). Dostawcy usług poprawiających umiejętności czytania i pisania, w szczególności, ich zadania i grupy docelowe, ich misja i cele, a także ich programy, nie są postrzegane w agendzie politycznej jako osobne zagadnienie. W większości przypadków są one traktowane jako integralna część podstawowej edukacji.

 

Pozytywne elementy i praktyki w Europie Południowo-Wschodniej

Kiedy przyjrzymy się bliżej niektórym z istniejących możliwości w regionie, możemy wskazać pewne pozytywne elementy w dokumentach dotyczących polityki poszczególnych krajów. Niektóre z nich dotyczą kwestii instytucjonalnych, takich jak:

• przejrzystość świadczenia;
• jakość świadczenia;
• ofertę dopasowaną do różnych poziomów;
• możliwości uznania i akredytacji wcześniejszej nauki;
• istniejąca kultura uczenia się.

Inne możliwości mają na celu uczynienie nauki bardziej dostępnym dla uczących się, na przykład poprzez:
• dostarczanie kuponów edukacyjnych;
• zapewnienie możliwości urlopu edukacyjnego;
• zakotwiczenie oferty edukacyjnej w strukturach lokalnych i regionalnych.

 

Potrzeba systemowego podejścia

Większość krajów w regionie nie ma systemowego podejścia do problemu alfabetyzacji i ma wiele braków w opracowywaniu i wdrażaniu inicjatyw związanych z analfabetyzmem. Istnieją pewne słabości, które można zidentyfikować w zakresie systemu poprawy umiejętności czytania i pisania osób dorosłych nisko wykwalifikowanych w Europie Południowo-Wschodniej, takich jak brak wsparcia ze strony rządu, brak inicjatyw ze strony interesariuszy, brak kompetentnego personelu, brak trwałości inicjatyw i brak wyraźnego celu  nauki. Jednak istnieje świadomość znaczenia i korzyści płynących z umiejętności czytania i pisania wśród dorosłych oraz wspólna opinia publiczna, że umiejętność czytania i pisania jest potężnym narzędziem do rozwiązywania wielu problemów społecznych i wspierania rozwoju w różnych dziedzinach.

 

Koncentracja na rzeczywistych potrzebach społecznych

W obliczu kryzysu społeczno-gospodarczego i mniej lub bardziej burzliwej politycznej werwy w Europie, niewiele krajów regionu opracowuje perspektywiczną politykę edukacyjną opartą na faktycznych potrzebach społecznych. Zamiast tego często przyjmują gotowe do realizacji pomysły, w dużej mierze od organizacji międzynarodowych, takich jak OECD, Bank Światowy i Komisja Europejska, jako warunek wstępny członkostwa w UE. Nawet jeśli ten rozwój jest zalecany przez decydentów jako sposób na skorzystanie z różnych możliwości globalizacji, z pewnością nas zastanawia, czy nadmierne zainteresowanie w odniesieniu do niektórych rodzajów edukacji i szkoleń przesunęło priorytety polityczne. Ujawnia się także deficyt w dialogu społecznym i procesach decyzyjnych, ponieważ kraje tego regionu stają się coraz bardziej uzależnione od funduszy UE i wynikających z nich rezolucji.

 

Zalecenia

Ponieważ problemy osób o niskich kwalifikacjach w regionie są wielowymiarowe, potrzebujemy połączonych środków dostosowanych do ich sytuacji. Ukierunkowane podejście, zorganizowane w ramach partnerstw edukacyjnych daje możliwość podjęcia komplementarnych środków  potrzebnych do wspierania niskowykwalifikowanych dorosłych w przezwyciężaniu barier w nauce. Oto kilka zaleceń, które mogą potencjalnie ukierunkować istniejące polityki na zwiększenie i poszerzenie udziału dorosłych o niskich kwalifikacjach w programach alfabetyzacji:

 

1. Istotne znaczenie ma zmiana programu badań. W przyszłych badaniach należy wziąć pod uwagę, czy istniejące instrumenty polityki i praktyki skutecznie przyczyniają się do osiągnięcia jakichkolwiek krajowych celów w zakresie zwiększania uczestnictwa w kształceniu dorosłych, a w szczególności w programach czytania i pisania dla niskowykwalifikowanych osób dorosłych w regionie.
2. Zunifikowana strategia uczenia się przez całe życie jest równie ważna. Zwłaszcza w krajach postkomunistycznych, takich jak Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Czarnogóra, Serbia i Albania, może zastąpić istniejące rozdrobnione polityki i ponownie ocenić  związek między kształceniem dorosłych a kształceniem zawodowym.
3. Promowanie różnych form współpracy między zainteresowanymi stronami. Np. między ministerstwami, samorządami lokalnymi lub przedsiębiorstwami. Można to ułatwić dzięki budowaniu partnerstwa.
4. Należy wdrożyć lepszą strategię działania. Przy ukierunkowanych informacjach ważne jest, by odwiedzać ubogie obszary z osobami o "niewidocznych" potrzebach edukacyjnych (Romowie, bezrobotni, migranci). Działania informacyjne w tym zakresie mogą obejmować ukierunkowane publiczne kampanie informacyjne, takie jak tygodnie uczenia się dorosłych, kampanie na rzecz umiejętności czytania i pisania dla dorosłych, ukierunkowane działania informacyjne bibliotek publicznych i muzeów oraz dedykowane spoty telewizyjne.


George K. Zarifis jest adiunktem w zakresie kształcenia ustawicznego w Katedrze Edukacji Wydziału Filozofii na Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach w Grecji. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się na kształceniu i profesjonalizacji nauczycieli dorosłych, kształceniu ustawicznym oraz porównawczym badaniu polityki i praktyk w zakresie kształcenia i szkolenia dorosłych (VET) w Europie Południowo-Wschodniej

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Wyświetla 1 - 1 z 1
  • Obrazek użytkownika Filomena Montella


    I fully agree with these reflections. I think of my experience as a teacher of Italian language and literature and history in adult evening classes in Italian technical and professional institutes. Learning has made the students aware of their skills. Knowledge has made them free. Women have emancipated and many men have abandoned prejudices and preconceptions (eg on man / church relationship, on immigration, on Islam, etc.). Knowledge has triggered the mechanisms of the soul that has allowed them to be conscious, free and thinkable, rational and passionate citizens at the same time. Adult education is really a resource and governments must increasingly implement it, avoiding inconclusive issues.