Przejdź do treści
Blog
Blog

Historie uczniów: Umiejętność pisania i czytania u osób dorosłych i powrót do szkoły

Zainspirowani relacjami uczniów zapraszamy do zapoznania się z serią "Wytrwałość: Historie o uczeniu się osób dorosłych" oraz przykładami ścieżek uczniów, jak również rolą uczenia się przez całe życie i alfabetyzmu dorosłych w ramach Europejskiego Tygodnia Umiejętności Zawodowych.

Zainspirowani relacjami uczniów zapraszamy do zapoznania się z serią Wytrwałość: Historie o uczeniu się osób dorosłych oraz przykładami ścieżek osób uczących się, jak również rolą uczenia się przez całe życie i umiejętności pisania i czytania dorosłych w ramach Europejskiego Tygodnia Umiejętności Zawodowych.

Wytrwałość: Historie o uczeniu się osób dorosłych wspiera Festiwal nauki, publikacja i redakcja RaPAL (Research and Practice in Adult Literacies – Badnia i Praktyka w dziedzinie Alfabetyzmu Dorosłych) oraz ACAL (Australian Council for Adult Literacy – Australijska Rada ds. Edukacji Dorosłych).

Poniższy fragment serii Wytrwałość: Historie o uczeniu się osób dorosłych, pod redakcjąTary Furlong i Keiko Yasukawa, zostały skrócone w celu wykorzystania przez społeczność EPALE Wielka Brytania.

Mark Hopkins, PRACE Edukacja i Szkolenia

Chyba należałoby zacząć od samego początku. Opuściłem szkołę w wieku piętnastu i pół roku i można było nazwać mnie uczniem z trudnościami. Bardzo ciężko jest przechodzić uczyć się w szkole kiedy masz etykietkę klasowego idioty i nie potrafisz robić podstawowych rzeczy. Decyzja o rezygnacji ze szkoły nie była moja. To rodzice nie widzieli sensu, abym podchodził do egzaminu VCE, skoro moje wyniki mogłyby zostać sklasyfikowane w kategorii „nie do oceny”. W kraju, w którym nie ma żadnych możliwości, napotyka się ogromne trudności. Do najbliższej placówki TAFE (Technical and Further Education – Kształcenie Techniczne i Ustawiczne) miałem czterdzieści minut drogi, ale nie miałem prawa jazdy.

Dorastanie w małym miasteczku nie było łatwe. Zwykle wszyscy się w nim znają. Najtrudniej było mi po opuszczeniu szkoły. Mnóstwo spotykanych na ulicy osób pytało mnie, gdzie byłem. Opowiadałem zdawkowo i raczej ukrywałem się przed ludźmi, ponieważ wstydziłem się swojej sytuacji. Kiedy wróciłem do miasta, znalazłem zatrudnienie dzięki swoim kontaktom. Była to praca na średnim poziomie, ale byłem wdzięczny za cokolwiek. Po kilku miesiącach zrozumiałem, że tego typu zatrudnienie nie zapewni mi oczekiwanej przyszłości. Dlatego zdecydowałem się wrócić do szkoły.

Na początku było trudno znowu próbować się uczyć, ale wiedziałem, że muszę to zrobić. Musiałem się w to zaangażować. Obowiązywał mnie system zmianowy, więc po dwunastu godzinach nocnej pracy, musiałem iść do szkoły; ale do jedenastej już zasypiałem, a nauczyciel budził mnie i wysyłał do domu. Wtedy zdecydowałem się na najwyższe poświęcenie i spróbowałem znaleźć inne miejsce zatrudnienia, co mnie przerażało. Wreszcie udało mi się dostać inną pracę i mogłem rozpocząć naukę w szkole wieczorowej. Zmniejszyłem liczbę godzin pracy z dwunastu do ośmiu, stąd kwestie finansowe stały się nieco problematyczne, ale koncentrowałem się na przyszłości.

Sam wnioskowałem o dwie lub trzy godziny dziennie w ciągu tygodnia i chodziłem również do szkoły. Stale czytałem i pisałem, a wykonaną pracę przekazywałem swojej nauczycielce. Czasem popadałem we frustrację i mówiłem sobie, że nie posuwam się do przodu, ale później, przyglądając się swoim pracom sprzed roku, zmieniałem zdanie i dostrzegałem postępy!

Miałem szczęście. Wcześniej odbyłem kilka kursów czytania i pisania dla dorosłych. W TAFE przez pięć lat miałem nauczycielkę o imieniu Sophie, która ze względu na sytuację rodzinną nie mogła już uczyć w szkole wieczorowej. Pojawiła się inna nauczycielka i cały czar prysł. Jej podejście było zupełnie inne i niestety nie odpowiadało mi. Mieliśmy wielu wykładowców, ale atmosfera nie była już taka sama. Zatem zdecydowałem się na przerwę.

Ale człowiek nigdy się nie poddaje i powiedziałem sobie, że muszę wracać. Zrobiłem telefoniczne rozeznanie i znalazłem na kilka miejsc. Jeden z moich rozmówców polecił mi PRACE. Skontaktowałem się z tą placówką, porozmawiałem o swoich potrzebach i zapisałem się.

Trzeba zapytać siebie, czego się chce, a ja nie chciałem po prostu przez resztę życia przenosić pudeł albo jeździć wózkiem widłowym, ponieważ wiem, że jestem coraz starszy i pewnego dnia nie będę już mógł pracować fizycznie. Nie wiadomo, czy moje marzenia się spełnią, ale przynajmniej mogę powiedzieć, że spróbowałem je urzeczywistnić.

Wróciłem do nauki, ponieważ pragnę dalej się samodoskonalić. W głębi wiem, jak to jest, jak jest ciężko. Cieszę się, kiedy dołączają nowi uczniowie i też próbują swoich sił. Uważam, że każda osoba myśląca o powrocie do szkoły musi się zaangażować. Chodzi o taki rozwój, abym pewnego dnia miał szansę na awans w pracy lub mógł spróbować czegoś innego.

W 2009 roku okazałem się na tyle pewny siebie, aby wrócić do TAFE i ukończyć kurs zarządzania łańcuchem dostaw. W swojej grupie, z akademickiego punktu widzenia, potrafiłem prawidłowo odpowiedzieć na wszystkie pytania. Ukończyłem kurs i zdałem egzamin. Myślę, że nieco intrygowałem prowadzących, ponieważ zwykle otrzymywałem 100% na prezentacjach, a przełożenie ich na pismo bywało już trudne, ale dziesięć lat temu nigdy nie byłbym w stanie podjąć się niczego podobnego i chciałem zrobić to sam.

Poprawienie umiejętności w zakresie języka angielskiego pomogło mi także w miejscu pracy na wiele różnych sposobów. Dało mi to pewność siebie. Już od ponad trzech lat jestem przedstawicielem ds. BHP. Czasami trzeba przeczytać coś na głos. W przeszłości byłem przerażony tego typu zadaniem. Obecnie jestem bardziej pewny siebie w takich sytuacjach. Kiedy opuściłem szkołę nie potrafiłem sklecić zdania. Byłem analfabetą. To trudne dla młodej osoby, która nie rozumie świata i podejmuje walkę o przetrwanie. Jestem wdzięczny swoim rodzicom, którzy wspierali mnie przez cały czas. Wiele dzieci nie może liczyć na taką pomoc. Miałem pod tym względem szczęście.

Osobie rozważającej taką ścieżkę powiedziałbym, że nic nie szkodzi spróbować. Nie każdemu będzie to odpowiadać, ale należy także postawić sobie za cel codzienne poświęcenie godziny lub dwóch własnej osobie. To powolny proces, nie zrozumcie mnie źle, ale doczekacie się nagrody. Nie kawałka papieru, nie awansu, ale zaczniecie dostrzegać ją w sobie.

Wszyscy chcielibyśmy, aby nasze problemy zniknęły od tak. Pamiętam szkolne czasy i to, jak nie mogłem sobie dać rady, ale kiedy życie zada wystarczająco silny cios, trzeba się podnieść, wrócić na ring i spróbować jeszcze raz. Istnieje również ciemna strona, która niepokoi od strony emocjonalnej — to chwile, kiedy chciałoby się skulić i zaszyć w jakimś kącie. Trzeba wtedy spróbować się pozbierać i wierzyć w światełko na końcu tunelu, co czasami nie jest łatwe. Ale wspaniale jest mieć wsparcie placówki jak PRACE i takie nauczycielki jak Tina.

Dlatego nie należy się już przed tym chować i trzeba spróbować. 

Pełna wersja znajduje się tutaj, gdzie można pobrać serię Wytrwałość: Historie o uczeniu się osób dorosłych.


RaPAL jest jedyną organizacją działającą na terenie całej Wielkiej Brytanii, która skupia się na roli umiejętności czytania i pisania w dorosłym życiu. Promujemy efektywne i innowacyjne praktyki w nauczaniu dorosłych czytania i pisania, edukację i badania, a także wspieramy praktyków oraz badaczy działających na polu alfabetyzmu wśród dorosłych. Chętnie angażujemy się w debaty dotyczące języka angielskiego i alfabetyzmu, umiejętności liczenia i umiejętności posługiwania się technologiami cyfrowymi na gruncie miejscowym, w społecznościach i miejscach pracy. Za pośrednictwem naszych członków, cyfrowych czasopism, konferencji i forów, działań politycznych i wspierających jesteśmy aktywni na terenie Europy i mamy międzynarodowe powiązania. W skrócie przedstawiamy naszą ofertę i sposoby angażowania się w to, co robimy.

  

Interesujesz się edukacją osób ze specjalnymi potrzebami? Zajmujesz się animacją społeczną? A może koordynujesz działania wolontariuszy?  Szukasz inspiracji, sprawdzonych metod i niestandardowych form?

Tutaj zebraliśmy dla Ciebie wszystkie artykuły na ten temat dostępne na polskim EPALE! 

      

Login (3)

Inna wersja językowa?

Ten dokument jest również dostępny w innych wersjach językowych. Wybierz z listy.

Want to write a blog post ?

Don't hesitate to do so! Click the link below and start posting a new article!

Najnowsze dyskusje

Dyskusja EPALE: Blended learning w edukacji dorosłych

W czwartek 26 listopada 2020 r., od godz. 10.00 do 16.00, EPALE będzie gospodarzem internetowej dyskusji na temat blended learning w edukacji dorosłych. Dyskusja będzie miała zupełnie nowy format, zaczynając od 30-minutowej transmisji na żywo, której towarzyszyć będzie rozmowa w formie komentarzy na platformie.

Więcej

Dyskusja EPALE: Integracja społeczna starzejącego się społeczeństwa i edukacja międzypokoleniowa

W środę 28 października, od godziny 10.00, EPALE będzie gospodarzem internetowej dyskusji na temat integracji społecznej starzejącego się społeczeństwa i edukacji międzypokoleniowej. Komentarze będą otwarte 19 października, aby uczestnicy mogli się przedstawić i zamieścić swoje uwagi z wyprzedzeniem. Dołącz do dyskusji!

Więcej

Dyskusja EPALE: Zapewnienie edukacji w zakresie podstawowych umiejętności

Podstawowe umiejętności są przekrojowe. Są one istotne nie tylko dla edukacji, ale także dla polityki zatrudnienia, zdrowotnej, społecznej i środowiskowej.  Dyskusja online odbędzie się na tej stronie w dniach 16-17 września w godzinach 10:00-16:00 CET i będzie moderowana przez koordynatorów tematycznych EPALE Gracielę Sbertoli (sekretarza generalnego EBSN) i Tamása Harangozó.

Więcej