chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Kształcenie międzykulturowe w edukacji dorosłych

05/06/2018
przez Rumen HALACHEV
Język: PL
Document available also in: EN EL LV FI DE SL ET HU ES FR IT RO NL

/en/file/intercultural-learningIntercultural learning

Intercultural learning

 

David Mallows dzieli się swoimi przemyśleniami na temat tego, jak można usprawnić kształcenie międzykulturowe, aby wspomóc integrację migrantów w krajach przyjmujących oraz podnieść świadomość kulturową lokalnych społeczności.

 

Kluczem jest krytyczna świadomość

Majowy podkast EPALE poświęcony był dyskusji na temat kształcenia międzykulturowego w edukacji dorosłych. Za kontekst posłużyła migracja w Europie. Dla dużej liczby dorosłych przybywających z innych krajów do Europy, zrozumienie kultury ich nowej społeczności przyjmującej ma niezwykle istotne znaczenie. Nieporozumienia międzykulturowe, których źródłem jest często niewiedza lub błędne informacje, mogą wywrzeć zgubny wpływ na pewność siebie migrantów i ich późniejszą zdolność do włączania się w nowe społeczeństwo. Kultury mają swoje granice, które mogą być wykorzystywane do rozróżniania między członkami grupy a osobami spoza grupy. Nieporozumienia powstają wtedy, kiedy osoba, która nabyła kompetencji kulturowych w jednej kulturze ma kontakt z zupełnie jej odmienną formą. To może rodzić nieufność, strach i w konsekwencji skutkować ksenofobią. Członkowie kultury przyjmującej mogą postrzegać elementy kultur migrantów jako obce, co może poważnie ograniczyć ich gotowość do nawiązywania kontaktu i wspierania migrantów. W najgorszych przypadkach może to prowadzić do wykształcenia się negatywnych reakcji i niechęci do akceptowania obcych kultur jedynie z powodu ich „obcości”. W tym kontekście edukatorzy osób dorosłych powinni rozwijać krytyczną świadomość u wszystkich swoich podopiecznych, aby populacja osób dorosłych była zdolna i przygotowana do poddawania w wątpliwość dominującej kultury społeczno-ekonomicznej, rozumienia korzeni ksenofobii i odrzucania jej.

 

Kultura powierzchowna i wewnętrzna

A zatem jaką rolę w tym ma do odegrania edukacja dorosłych? Najpierw musimy się zastanowić, co rozumiemy przez termin „kultura”. W placówkach edukacyjnych w Anglii przyjęło się „świętowanie” wielu kultur reprezentowanych przez uczniów w formie publicznych wystaw na tablicach ogłoszeń. Pojawiają się na nich zazwyczaj zdjęcia i teksty na temat pięciu głównych aspektów – kuchnia, moda, sławni ludzie, festiwale i flagi. Ale co te pięć aspektów mówi nam tak naprawdę na temat kultury danej osoby albo społeczności? Co danie takie jak ryba z frytkami czy David Beckham faktycznie mówi o kulturze angielskiej?

Te pięć aspektów można uznać za kulturę powierzchowną – taką, która jest widoczna, którą możemy zobaczyć, dotknąć i usłyszeć. Kulturę powierzchowną można przeciwstawić kulturze wewnętrznej, która odnosi się do przekonań, wartości i sposobu myślenia. W przeciwieństwie do kultury powierzchownej, kultura wewnętrzna jest często nieświadoma w tym sensie, że często nie zdajemy sobie sprawy, iż nasze poglądy są zdeterminowane kulturowo. Często jest także subiektywna, gdyż pewne jej elementy są wspólne z innymi z naszej „społeczności”, a inne rozwijają się w odpowiedzi na nasze lokalne i osobiste doświadczenia. Co istotne, dla nas w tym kontekście, kultura powierzchowna jest wyraźnie wyuczona i podlega częstym zmianom, natomiast kultura wewnętrzna jest nabywana implicite, głównie na podstawie doświadczeń, i niezwykle oporna na zmiany. Ta głębsza forma kultury może obejmować wpływ religii, norm społecznych i ich odmienności w zależności od kontekstu, różnych postaw wobec ludzi młodych i starszych, wspólnego rozumienia historii, nawet jeżeli jest ono mylne. Te elementy kultury wykraczają poza codzienne zachowanie i wiele podejmowanych przez nas decyzji społecznych.

A zatem jako edukatorzy dorosłych migrantów, jeżeli postanowimy uczyć na temat kultury przyjmującej w ramach próby promowania kształcenia międzykulturowego, powinniśmy oprzeć się na wartościach, a nie na symbolach naszej kultury. Zamiast omawiać, co się dzieje w dniu święta narodowego, powinniśmy omówić normy społeczne i ich wpływ na codzienne interakcje, jakich doświadczają migranci, gdyż pozostawione bez wyjaśnienia mogą potencjalnie tworzyć przeszkody na drodze do integracji i osiągnięcia dobrostanu.

 

Pokaż zamiast opowiadać

Powinniśmy także pamiętać, że pokazywanie silniej przemawia niż wyjaśnianie. Jako przedstawiciele kultury przyjmującej powinniśmy rozwijać swoją własną krytyczną świadomość kultury przyjmującej, aby pokazać wyraźnie założenia leżące u podstaw wielu codziennych sytuacji i interakcji, których doświadczają migranci. W podkaście EPALE, mój kolega Markus Palmen niezwykle trafnie zauważył, że same nasze sale lekcyjne są kulturową reprezentacją sposobu, w jaki pojmujemy edukację. Dla migrantów przyzwyczajonych do formalnych systemów edukacji, koncepcje kół samokształtceniowych, włączanie kreatywności w proces uczenia się, czy mniej hierarchiczny charakter klasy wraz z wzajemnym uczeniem się i oceną, może być szokiem. Nasze założenia na temat edukacji mogą nie być podzielane przez przedstawicieli innych kultur, jak to się dzieje w przypadku wielu aspektów życia codziennego.

 

Integracja to relacja dwustronna

Ważne, abyśmy w naszej dyskusji na temat kształcenia międzykulturowego nie przyjęli poglądu, że chodzi wyłącznie o uczenie się „naszej” kultury przez migrantów. Integracja nie polega li tylko na wyposażaniu migrantów w narzędzia, dzięki którym mogą radzić sobie i dostosowywać się do nowego społeczeństwa, ale także na usuwaniu barier, które im w tym przeszkadzają. Integracja oznacza czasami asymilację w starym stylu; migrant rezygnuje z większej części swojej kultury, przyswajając język, kulturę i praktyki kraju przyjmującego. W innych przypadkach integracja jest postrzegana jako proces dwustronny, w którym migranci i społeczność przyjmująca dostosowują się do siebie. Jeżeli postrzegamy integrację jako relację dwustronną, wówczas edukacja dorosłych może odegrać istotną rolę, która polega na wspomaganiu dorosłych ze wszystkich społeczności w lepszym rozumieniu ich wewnętrznej, ukrytej kultury, kontrastów i możliwych napięć między tą a innymi kulturami w ich społeczności. Kształcenie międzykulturowe może być doskonale wspomagane za pośrednictwem interakcji społecznych z członkami społeczności przyjmującej, w których elementy kultury wewnętrznej są pokazywane i omawiane.

Aby edukacja dorosłych przyczyniała się do rozwoju bogatego kulturowo, świadomego kulturowo i jednocześnie harmonijnego społeczeństwa, powinniśmy podjąć próbę zaangażowania społeczności przyjmującej w programy edukacji migrantów i powinniśmy przyjąć międzykulturowe podejście, podkreślając, a przez to doceniając, kultury migrantów, jak również kulturę społeczności przyjmującej.


David Mallows od 30 lat zajmuje się edukacją dorosłych jako nauczyciel, szkoleniowiec, menedżer i badacz. Był Dyrektorem Działu Badań w Krajowym Centrum Badań i Rozwoju (NRDC) na rzecz alfabetyzacji dorosłych w UCL Institute of Education w Londynie, a obecnie jest przedstawicielem Europejskiej Sieci Umiejętności Podstawowych (EBSN) w EPALE w charakterze koordynatora tematycznego ds. umiejętności życiowych.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Wyświetla 1 - 10 z 13
  • Obrazek użytkownika Filomena Montella

    I totally agree with the above. As a history teacher in evening classes, I base my lessons on sources and on the comparison of different cultures for a truly inclusive approach. Even with the teaching of Italian literature I propose a comparison of the texts from a thematic and formal point of view. The cultural comparison is richness and enrichment for the host community and for the guests who voluntarily choose to stay with it or not.
  • Obrazek użytkownika Guenther Dichatschek MSc
    Im "Netzwerk gegen Gewalt" sind Anregungen zur Interkulturalität in der Erwachsenenbildung enthalten. Voraussetzung scheint ein Wissen von interkultureller Kompetenz und Politischer Bildung zu sein. Nach den bisherige Erfahrungen ist die Zahl der Teilnehmenden gering. Allerdings bei den notwendigen Sprachschulungen ist große Bedarf vorhanden.

    "Allgemeine Erwachsenenbildung" kämpft mit wenig Interesse, wenngleich die Notwendigkeit interkultureller und politischer Bildung vorhanden ist. Ebenso notwendig ist die Aus- und Fortbildung Lehrender in der Erwachsenenbildung.

    IT-Hinweise
    www.netzwerkgegengewalt.org > Index: Erwachsenenbildung, Interkulturelle Kompetenz, Lernkulturen in der Erwachsenenbildung, Vorberufliche Bildung in Österreich, Politische Bildung, Diakonisches Lernen und Lehren

    Dr. Günther Dichatschek MSc  -  stv. Leiter des Evangelischen Bildungswerks in Tirol, Kursleiter/Lehrender an den Volkshochschulen des Landes Salzburg in Zell/See, Mittersill, Saalfelden und Stadt Salzburg, Lehrbeauftragter im Fachbereich Geschichte/Universität Salzburg/Lehramt/Didaktik der Politischen Bildung  - Absolvent der Universitätslehrgänge Politische Bildung/Universität Salzburg-Klagenfurt(2008) und Interkulturelle Kompetenz/Universität Salzburg(2012), der Weiterbildungsakademie Österreich(2010), des Internen Lehrgangs für Hochschuldidaktik/Universität Salzburg(2016), des Fernstudiums Erwachsenenbildung/Evangelische Arbeitsstelle Fernstudium-Comenius Institut Münster(2018) 
     





  • Obrazek użytkownika Karina Tambovska
    Raksts skar mūsdienu ļoti aktuālo tēmu, jo migrācija turpina savu aktīvo darbību. Cilvēks var adoptēties gandrīz jebkurā kultūrā, jo cilvēkam ir jāizdzīvo. Biežāk cilvēks pats atrod to zelta griezumu starp savu kultūru un citas vides kultūru un tas ir tā ”pieredze” – saprast, pieņemt, secināt, veidot attieksmi utt. Retāk cilvēks gatavs pārņemt citu kultūru, ja pat dzīvo citā kultūras vidē visu savu mūžu. Manuprāt, jāzina valoda, bez tas nav iespējams pilnīgi saprast kultūru, jo saprašana vairākkārt realizējas socializācijā. Kā minēts rakstā – parādīšana darbojas daudz labāk nekā izskaidrošana – cilvēkam ne tikai jāzina teorija, bet jāpārbauda to praksē, kā jebkurā lietā. Protams, tas ir svarīgi un lietderīgi izskaidrot un parādīt cilvēkiem (iebraucējiem) kāda ir uzņēmējvalsts iekšējā kultūra, dzīvojošo cilvēku uzskati un vērtībās, domāšanas veids, tāda veidā pazeminās starpkultūru konfliktu skaits un paaugstinās spēja iebraucējiem iekļauties vietējā sabiedrībā.
  • Obrazek użytkownika David Mallows
    I've asked Google to translate it for those of us who don't speak Latvian: 
    The article touches upon today's very topical issue, as migration continues its active work. A person can be adopted in almost any culture as a person must survive. More often, a person finds himself a golden cut between his culture and other cultures of the environment and this is his "experience" - to understand, accept, conclude, form an attitude, etc. Unlikely, a person is prepared to take on another culture, even if he lives in another cultural environment for his entire life. In my opinion, it is necessary to know the language, without it it is impossible to fully understand the culture, because understanding is realised in socialisation many times. As mentioned in the article, displaying works much better than explaining - people need not only know the theory but have to test it in practice, as in any case. Of course, it is important and useful to explain and demonstrate to people (inmates) the host culture, the attitudes and values ​​of the people living in it, the way of thinking, thus reducing the number of intercultural conflicts and increasing the ability of immigrants to enter the local community.
  • Obrazek użytkownika Ināra Juškāne
    Raksts skar ļoti nozīmīgu un modernajā sabiedrībā ļoti aktuālu integrācijas jautājumu caur kultūru izpratni. Ikdienā strādājot un skaidrojot jauniešiem dažādu kultūras izpausmju formu jautājumus, šajā rakstā atradu arī sev noderīgas atziņas, kā cilvēks no malas vispirms redz citas tautas kultūru, ar ko tā vispirms to asociē. Šeit atradu skaidrojumu tam virspusējam jeb ārējam kultūras redzējumam un iekšējam. Un tieši šis otrais tik tiešām ir tas dziļākais redzējums, ko visgrūtāk uzreiz ieraudzīt un saprast - uzskatus, vērtības un domāšanas veids. To var atklāt tikai esot informētam ne tikai kaut kur sēžot lekcijās, auditorijās, bet gan iepazīstot konkrētās tautas kultūru tieši praksē - vērojot un domājot līdzi tam, ko tu redzi. Viena no labākajām atziņām, ko šajā rakstā atklāju, ka kultūras elementi ir pamatā mūsu uzvedībai un sabiedrības lēmumiem. Bet tā arī ir. To dziļāko katras tautas kultūras būtību tik tiešām nevar atklāt tikai zinot konkrētās tautas simbolus, bet gan iepazīstot kultūras vērtības, ko var atklāt tikai līdzvērojot, kā tauta uzvedas ikdienā caur sociālajām normām, un tad, kā tā kopj savas tradīcijas, kas veido tās vērtības.      
  • Obrazek użytkownika David Mallows
    Normal 0 false false false EN-GB X-NONE X-NONE

    I've asked Google to translate it for those of us who don't speak Latvian:

    The article touches upon a very important and very modern society of issues of integration through cultural awareness. By working and explaining to young people the issues of various forms of cultural expressions, in this article I also found some useful lessons that one sees from the edge first of all with the other cultures of the people with which it is first associated with it. Here I found an explanation for this superficial or external view of culture and the inner one. And precisely this second is really the deepest vision that is most difficult to see and understand at once - views, values ​​and way of thinking. It can only be discovered by being informed, not only while sitting in lectures, in classrooms, but rather by learning the specific culture of a particular nation in practice - by observing and thinking about what you see. One of the best ideas in this article is that cultural elements are at the core of our behavior and community decisions. But that's it. Indeed, the depth of the essence of each of these folk cultures can not be revealed only by knowing the symbols of a particular nation, but by learning cultural values ​​that can be discovered only by matching, how people behave in daily life through social norms, and then, as it treats its traditions that make up its values.

  • Obrazek użytkownika Andrew McCoshan
    Hi David, very though-provoking.  2 thoughts in particular:

    (i) It must take great (cultural) sensitivity to explore underlying values as you suggest 

    (ii) I wonder what experiences EPALE users have of getting host communities involved? Sounds like quite a challenge!  

    Andrew
  • Obrazek użytkownika Gina Ebner
    Hi Andrew,
    I came across this fascinating article: https://www.zeit.de/zeit-magazin/leben/2017-02/sex-education-refugees-ge... This is certainly a key topic for cultural and intercultural learning! And a good example how we need to combine knowledge and social norms
    Gina
  • Obrazek użytkownika Graciela Sbertoli
    I think the Scandinavian countries have a bit of experience on this. I will try to get somebody working in that field to comment this here.
  • Obrazek użytkownika David Mallows
    (i) Yes, it does. But I think that for teachers working with migrants (and migrants in those teachers' classes) exploring cultural values (including, or perhaps especially, our own) is interesting and valuable (even if it is hard). 
    (ii) Good question. I would certainly be interested to hear from EPALE users about that.