chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Równość i włączenie społeczne a podnoszenie umiejętności podstawowych

09/03/2018
by David Mallows
Język: PL
Document available also in: EN LV MT EL FR DE IT ES SL RO HU HR

/pl/file/basic-skills-adult-educatorsBasic Skills adult educators

Basic Skills adult educators

Tłumaczenie, NSS Polska

Koordynator Tematyczny EPALE David Mallows zastanawia się nad tym, w jaki sposób osoby uczące dorosłych umiejętności podstawowych mogą sprawić, by ten proces był bardziej włączający społecznie.

 

Niwelowanie różnic poprzez rozwijanie umiejętności podstawowych

Równość i integracja to podstawowe kwestie dla wszystkich podmiotów zaangażowanych w Europejską Sieć Umiejętności Podstawowych. Wielu z nas zaangażowało się w ten obszar poprzez poparcie idei bardziej sprawiedliwego i równego społeczeństwa oraz przekonanie, że kształcenie dorosłych w zakresie umiejętności podstawowych odgrywa ważną rolę w rozwiązywaniu problemu nierówności i wykluczenia społecznego. Badania przeprowadzone na podstawie brytyjskich studiów kohortowych między innymi wykazały silne korelacje między słabymi podstawowymi umiejętnościami a niekorzystną sytuacją społeczno-gospodarczą:

Osoby o najniższym poziomie umiejętności czytania i pisania w dzieciństwie miały stosunkowo niekorzystne warunki życia domowego, zarówno pod względem ekonomicznym, jak i pod względem poziomu wykształcenia oraz wsparcia edukacyjnego oferowanego przez rodziców. Więcej rodzin osób o najniższych poziomach umiejętności podstawowych było najczęściej tymi, które doświadczyły życia w niekorzystnej sytuacji.

Wiedząc, że korelacja nie jest związkiem przyczynowym, należy założyć, że wspieranie dorosłych w doskonaleniu umiejętności podstawowych (w celu podjęcia dalszej nauki lub przystosowania się do zmian w miejscu pracy lub w domu) przyczyni się do zmniejszenia różnic między grupami społeczno-ekonomicznymi, zwłaszcza jeśli dzięki temu doświadczeniu edukacyjnemu uczestnicy zdobędą większą świadomość społeczną i kulturową.

 

Praktycy mają cenny wkład w zwiększaniu zasięgu założeń politycznych

Aby zapewnić wszystkim dorosłym równość szans w zakresie dostępu do odpowiedniego i cennego dla nich kształcenia, potrzebujemy przede wszystkim zaangażowania politycznego. Zadaniem EBSN i jej członków jest dbanie o to zaangażowanie i angażowanie zainteresowanych stron w tworzenie zrównoważonych, długoterminowych partnerstw.

Nauczyciele nie mają jednak często możliwości, by zangażować się i zmienić zasady rządzące organizacją kursów kształcenia dla dorosłych, przy których pracują. Pracują oni w ramach systemu, nad którym mają ograniczoną kontrolę, a ich głos w dyskusjach nie jest wystarczająco często słyszany.

Nauczyciele mogą dać wgląd w grupy uczących się, do których najtrudniej dotrzeć - identyfikując ich i oczywiście wspierając ich w nauce. Słuchając uważnie swoich uczniów i rozumiejąc ich potrzeby, mogą wskazać kierownictwu, gdzie znajdują się uczniowie w niekorzystnej sytuacji i optować by to zmienić. Głos uczących się może nam pomóc w zrozumieniu barier w uczeniu się, takich jak opieka nad dziećmi lub słabe połączenia transportowe, a także w potwierdzeniu, czy możliwości uczenia się, które oferujemy,  są skutecznie wprowadzane na rynek dla tych, którzy ich najbardziej potrzebują. Nauczyciele i inni zaangażowani w kształcenie dorosłych są dobrze przygotowani do zdobycia tej wiedzy.

 

Zmiana rozpoczyna się w sali szkoleniowej

Dostosowane podejście

Ale to właśnie nauczyciele mogą wywierać największy wpływ na uczących się w ich własnej sali szkoleniowej (lub w dowolnym środowisku uczenia się). Tutaj poszczególni nauczyciele mogą zrobić wiele, aby zapewnić wszystkim swoim uczniom dostęp do programu nauczania i szansę na sukces. Są to proste rzeczy, takie jak zapewnienie jasnych zasad postępowania negocjowanych przez samych uczących się, a następnie kwestionowanie wszelkich negatywnych lub dyskryminujących postaw, które są wyrażane. W planowaniu działań nauczyciele powinni uwzględniać różnorodność grupy - być może poprzez określenie możliwości współpracy uczniów w różnych grupach, a przede wszystkim poprzez upewnienie się, że różne życiowe doświadczenia uczniów są wykorzystywane przy projektowaniu programu nauczania i aktywności w grupie. To indywidualne, dostosowane do indywidualnych potrzeb podejście do projektowania możliwości uczenia się, ma fundamentalne znaczenie dla stworzenia sali integracyjnej.

Materiały dydaktyczne i ocena

Duże znaczenie mają również użyte materiały dydaktyczne: na poziomie prostym, materiały dydaktyczne nie powinny dyskryminować żadnej konkretnej grupy ani przedstawiać stereotypów kulturowych - uczący się powinni widzieć siebie i swoich rówieśników w materiałach, których używają w sali. Często tak nie jest w przypadku materiałów produkowanych w celach komercyjnych, przeznaczonych na bardzo szeroki rynek.

Oczywiście równość i integracja to nie tylko kwestia tożsamości kulturowej. Nauczyciele powinni upewnić się, że stosują różne metody nauczania, aby zapewnić uznanie różnych sposobów uczenia się. Powinni również stosować szereg metod oceny, aby umożliwić uczniom zademonstrowanie swojej wiedzy i umiejętności. Oceny typu szkolnego mogą nie odpowiadać osobom z wcześniejszymi negatywnymi doświadczeniami edukacyjnymi, a nauczyciele powinni zastanowić się, czy tradycyjne pisanie esejów lub testów jest najsprawiedliwszym sposobem pomiaru i zrozumienia postępów ucznia. Nauczyciele powinni przede wszystkim dbać o to, by każdy czuł, że jego wkład jest doceniany, co wymaga od nauczyciela postawy proaktywnej w tworzeniu i utrzymywaniu integracyjnego i wspierającego środowiska uczenia się.

Jestem przekonany, że równość i włączenie społeczne są podstawowymi kwestiami dla wielu z Państwa, którzy czytają ten artykuł, i jestem równie pewny, że wielu z Państwa podziela moje przekonanie, że edukacja dorosłych w zakresie umiejętności podstawowych ma do odegrania ważną rolę w rozwiązywaniu problemu nierówności i wykluczenia społecznego. Powinniśmy pamiętać, że nie tylko potrzebujemy lepszej edukacji w zakresie umiejętności podstawowych dorosłych, aby stworzyć społeczeństwo bardziej integracyjne, ale edukacja ta powinna być tak integracyjna, jak tylko to możliwe.

 

Zapraszamy do udziału w prowadzonej na żywo dyskusji EPALE na temat tego, jak zapewnić optymalne włączenie w kształcenie dorosłych na poziomie oferty i polityki. Dyskusja odbędzie się w języku angielskim na stronie /en/discussions/epale-discussion-how-ensure-optimal-inclusion-adult-learning-provision-and-policy-level  w dniu 22 marca 2018 r. Moderatorem będzie koordynator tematyczny EPALE Simon Broek.

Mamy nadzieję, że Cię tam zobaczymy!


David Mallows ma 30-letnie doświadczenie w kształceniu dorosłych jako nauczyciel, szkoleniowiec, kierownik i badacz. Wcześniej był dyrektorem ds. badań w Narodowym Centrum Badawczo-Rozwojowym Badań nad Umiejętnością Alfabetyzacji i Liczenia dorosłych (NRDC) w Instytucie Edukacji UCL w Londynie, a obecnie reprezentuje Europejską Sieć Umiejętności Podstawowych w EPALE jako koordynator tematyczny tematu Umiejętności Życiowe.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Wyświetla 1 - 9 z 9
  • Obrazek użytkownika Revita Zariņa
    Pēc raksta rodas daudz pārdomu. Piekrītu autoram, ka cilvēka prasmju līmenis bieži saistīts ar cilvēka sociālekonomisko stāvokli. Man rodas jautājums, kā mudināt šos cilvēkus apmeklēt mācības! Esmu saskārusies ar situācijām, kur cilvēkiem tiek piedāvāta iespēja izglītoties, bet viņi tam neredz nekādu jēgu, viņi to negrib. Šādās ģimenēs, kurās aug bērni šādu attieksmi pret izglītību manto arī bērni. Bieži šiem bērniem izglītības iestādē ir grūti iemācīt daudzas lietas, jo viņiem jau ir izveidojusies attieksme, kura mantota no viņu vecākiem!
  • Obrazek użytkownika Alfrēds Mežulis
    Man šķiet, ka tas ir smalks un apjomīgs process — ir jādomā nevis kā mudināt indivīdu mācīties, bet gan kā pamudināt visu atbilstošo sabiedrības daļu novērtēt izglītības nozīmi un aktualitāti. Šķiet, ja sabiedrība domās par mācībām kā par prioritāti, tad arī dažiem no vecākiem mantotie uzskati lēnām, bet pamatīgi mainīsies, un tad būs jādomā nevis par to, kā piedabūt mācīties, bet gan par to, ko un kā labāk mācīt.
  • Obrazek użytkownika Lelde Nakurte-Ruņģevica
    Piekrītu raksta autoram, ka viņa prasmju līmenis bieži arī nosaka kāds ir cilvēka sociālekonomiskais stāvoklis. Diemžēl, cik esmu novērojusi, cilvēki, kuriem ir zems sociālekonomiskais stāvoklis īsti nevēlas savu dzīvi mainīt, jo viņam ir labi tāpat. Ko viņam mainīt? Pabalsti viņam tiek piešķirti un viss ir labi. Bēdīgākais, ka šajās ģimenēs aug bērni un viņi redz kāda ir vecāku attieksme pret izglītību un darbu. Svarīgi ir, lai jaunā paaudze nekļūst par tādiem pašiem kā viņu vecāki. Bērniem ir svarīgi iemācīt izglītības un darba nozīmīgumu. Ir svarīgi, lai viņi saprastu, ka gan pamatprasmes, gan jebkuras citas prasmes, kuras dzīves laikā viņš iegūs, nāks tikai viņam par labu un nodrošinās labākus dzīves apstākļus nākotnē.
  • Obrazek użytkownika Jānis Kairišs
    Piekrītu raksta autora par to, ka ir svarīgs šādu apmācību saturs un veids, kā tas tiek novadīts un izvērtēts. Nereti gadās kursi, pēc kuru apguves no izglītojamiem var dzirdēt tādas atsauksmes, kā, piemēram, apmācības nebija sasaistītas ar reālas dzīves situācijām, pasniedzēji nebija ieinteresēti mūs apmācīt, bet dara to "ķeksīša pēc". Pēc šādu kursu apmeklējuma var rasties negatīvas asociācijas ar apmācību programmām. Lai no tā izvairītos, ir svarīgi pasniedzējam izveidot mūsdienīgus un uz reālas dzīves situācijām balstītus kursus, kuros ikviens var brīvi izteikt savu viedokli vai pieredzi, lai grupā veidotos viedokļu apmaiņa, kā arī padomāt par to, lai zināšanu pārbaude nenotiktu vienveidīgi, bet gan ar dažādām metodēm, jo katrs esam atšķirīgi un katram ir sava tuvākā metode, kā mācīties, gan arī kā pārbaudīt zināšanas. Vissliktāk ir tad, kad pasniedzējs neuzklausa citu viedokli, ja tas nesakrīt ar pasniedzēja, līdz ar to zūd vēlēšanās izteikties - nejūties novērtēts un saklausīts. Izglītoti cilvēki rada izglītotus cilvēkus. Ja indivīdam nav svarīga izglītība, kāpēc gan tā būtu svarīga bērnam? Izglītojamies un izglītojam apkārtējos!
  • Obrazek użytkownika Elīna Kairiša
    Labdien, 
    Pēc šī raksta izlasīšanas rodas pārdomas par sabiedrības izglītības līmeni un kādēļ bērni mūsdienās aizvien mazāk un mazāk vēlas mācīties un uzzināt jaunu. Protams, ka nevar turpmāk rakstīto pieņemt kā 100% patiesību, taču šķiet, ka tas varētu likt aizdomāties. 
    Vecāki un viņu bērni ir cieši saistīti, vismaz veselīgā ģimenē tā vajadzētu būt. Ja vecākam nav pārāk liela izpratne par izglītības iegūšanu, prasmju racionālu un jēgpilnu pielietošanu, tad arī viņu bērniem tas nešķiet tik svarīgi. Esmu matemātikas skolotāja bērniem 6.klasē un esmu piedzīvojusi gadījumu, kad skolēns apgalvo, ka nav vajadzīgs aprēķināt, cik kvadrātcentimetru ir nepieciešams aplīmēt ar tapetēm (konkrētajā uzdevumā) tikai tādēļ, ka viņa mamma tā nedara. Skolēna ģimenē vecāki aiziet uz veikalu, nopērk nepieciešamo daudzumu uz sajūtām, ja paliek pāri noliek pagrabā vai kādā "stūrī" un par lieki iztērēto naudu nesatraucas. Šis varbūt ir tāds primitīvs piemērs, taču, manuprāt, ļoti spilgts, jo parāda ciešo saistību starp bērna viedokli un viņa vecāku viedokli. Skolēnam zūd motivācija mācīties, jo vecāks neprot dzīvē pielietot laukuma aprēķināšanas būtību. Ar šī piemēra palīdzību vēlējos akcentēt, cik būtiski ir vecākiem izprast pamatskolas sniegtās prasmes (pamatprasmes), lai viņu bērniem arī būtu vēlme izprast šīs lietas. 
    Pati esmu pārliecināta, ka mūžizglītība ir vienīgais variants attīstīties, pilnveidoties un nedegradēties. Pieaugušajiem būtu nepieciešama arī darba, sabiedrības vide, kura liecina, ka nepieciešams sevi pilnveidot, iegūt jaunu pieredzi, apskatīt jaunas metodas un iepazīties ar cita veida praksi jeb kādā jomā. 
  • Obrazek użytkownika Rolands Marcinkevics
    Ideja laba, tomēr jāņem vērā, ka pieaugušajiem jau šobrīd ir dažādas iespējas pilnveidot savas prasmes pieaugušo tālākapmācībā. Protams šo iespēju izmanto galvenokārt tie pieaugušie, kuri jau ir izglītoti un vēlas sevi pilnveidot, viņus papildus pamudināt nav nepieciešams. Esmu sastapies ar cilvēkiem, kuriem tiek piedāvāts apgūt šādu pamatapmācību, ko apmaksā darba devējs, piedāvājot pēc apmācībām stabilu darbu, tomēr pieaugušais atsakās, jo vieglāk dzīvot sevi arī turpmāk nepiepūlot.
    Daudz svarīgāk šobrīd būtu iesaistīt tieši skolēnus savu prasmju apzināšanā un dzīves izveidošanā, lai neveidotos vēl viena paaudze, kas šo nevienlīdzību vēl vairāk palielina. Un tikai tad, kad visi bērni un jaunieši būs iesaistīti, izglītosies un sapratīs izglītības nozīmi, var sākt apmācīt pieaugušos. Savādāk tā ir kā cīņa ar vējdzirnavām - mēs apmācām pieaugušos, kuri līdz šim nav apguvuši pamatprasmes, bet brīdī, kad tas ir izdarīts, ir izaugusi jauna paaudze, ar kuru jāsāk apmācība no sākuma...
  • Obrazek użytkownika Guna Brenda Pogule
    Pilnībā piekrītu Rolandam par salīdzinājumu ar vējdzirnavām un sekojošo paskaidrojumu. Vissvarīgāk ir pievērsties jaunajai paaudzei, lai tā veidotos ar īstajām dzīves vērtībām un nodotu tās saviem bērniem. Jāatzīst, ka arī skolotājs visvairāk savu audzēkni var ietekmēt kā bērnu un jaunieša gados, jo tieši tajā vecumā viss vēl ir priekšā un personība tikai veidojas. 
    Vai pasniedzējs/skolotājs spēj ietekmēt jau pieaugušu cilvēku? Mani māc šaubas. Ja vien šis cilvēks ir tiešām motivēts izmainīt savu dzīvi vai pasniedzējs pamanās pateikt/parādīt kaut ko, kas otram liek aizdomāties. Vai tas notiek gana bieži, nezinu.
    Neesmu arī pārliecināta, vai ir iespējams piesaistīt tieši tos cilvēkus, kuru sociālais stāvoklis ir zemāks un kuriem būtu nepieciešama pamatprasmju izglītība. Ideja tiešām ir laba, bet realizēt to ir grūti.
  • Obrazek użytkownika Etelberto Costa
    Hello. To enter the discussion from Portugal maybe i pick up this first point: 

    Change starts in the classroom! Maybe not (of course if only considering School environment we can agree).

    Family and the society is the critical point. There persists a far distance of inclusion of adults coming for instance from the VET courses or the NEET's more! 

    For nex week discussions: what is meaning for "classroom".! Adults learn more and better trough informal learning (EU papers emphasize that) and specially when joining networks and social media contexts.
    Only to put in question and not to forgot for next week discussions. The digital divide is the critical point for exclusion and inequality for the next years...not in the future, but nowadays happening.     

  • Obrazek użytkownika Elena Trepule
    All adults despite their background need to feel that their experience is valued and may be a source of learning. We, adults, tend to see our own experience as the core of our identity. So if a teacher is neglecting my experience I feel he is neglecting the very me indeed. Inspiring teachers may help learners to see their experience as something of value...