chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Zmniejszanie braków zaufania: potrzeba strategii „asertywnej popularyzacji” ukierunkowanej na zaangażowanie dorosłych przedwcześnie kończących naukę

20/07/2017
by Andrew McCoshan
Język: PL
Document available also in: EN FR IT ES DE HU LT

/pl/file/early-school-leavers-assertive-outreachEarly School Leavers Assertive Outreach

Early School Leavers Assertive Outreach

 

Paul Downes, dyrektor Centrum ds. Nierównego Dostępu do Edukacji przy Uniwersytecie w Dublinie, wskazuje deficyty w ofercie dla dorosłych przedwcześnie kończących naukę i przedstawia argumenty  przemawiające za asertywną popularyzacją.

Należy zastanowić się nad wiarygodnością wielu podejść mających na celu dotarcie do zmarginalizowanych grup społecznych w Europie, w tym do osób dorosłych zbyt wcześnie kończących naukę. Czasami działania oparte na założeniu, że ulotki, witryny internetowe, plakaty i inne formy informacji wystarczą do zaangażowania „trudnodostępnych” grup społecznych. Sama terminologia sugeruje implicite, że jeżeli nie uda się dotrzeć do zmarginalizowanych grup społecznych za pomocą podejść informacyjnych, to są one niezainteresowane, ergo „trudnodostępne”. Musimy jednak zastanowić się nad samym podejściem komunikacyjnym, zamiast obwiniać poszczególne osoby o to, że nie zachwyciły sie tymi informacjami.

 

Kampanie informacyjne to za mało

Różnica między informowaniem a nadawaniem znaczenia zaangażowaniu jest ogromna. Potrzebujemy strategii popularyzacyjnych, aby zmniejszyć tę różnicę i dotrzeć do dorosłych zbyt wcześnie kończących szkołę. Wielu z nich podchodzi z głęboką nieufnością do systemu edukacji (i być może społeczeństwa), który ich zawiódł. Wspomnienia ze szkoły mogą być bolesne. Zazwyczaj mają one związek z konfliktami z nauczycielami, którzy przyczynili się do zrażenia tych osób do systemu, lub też wynikają z doświadczenia porażki, czy nękania w szkole.

Podstawowym celem popularyzacji powinno być budowanie zaufania. Przede wszystkim zaufania między osobą wcześnie kończącą naukę a systemem, zaufania do atutów i zdolności osoby wcześnie kończącej naukę, zaufania, że istnieje dla niej bardziej elastyczny i zindywidualizowany system edukacji, jeżeli wróci do kształcenia formalnego.

Więcej szkoły takiej jak wcześniej – to niezbyt zachęcająca pozycja w menu dla wielu, którzy wcześnie opuścili system edukacji.

 

Trzy kluczowe pytania, jakie musimy zadać

Komunikacyjne podejścia informacyjne koncentrują się na pytaniu co. Tymczasem należy skupiać się na pytaniach gdziejak oraz kto:

  •  pytanie gdzie dotyczy miejsca, w którym nawiązywany jest kontakt z osobą przedwcześnie kończącą naukę;
  •  pytanie jak dotyczy sposobu, w jaki odbywa się komunikacja z taką osobą;
  •  pytanie kto dotyczy nie tylko specyficznych potrzeb osoby, przedwcześnie kończącej naukę, do której docieramy, ale także tego, kto się z nią komunikuje.

 

W ramach niektórych podejść w Europie uwzględniane jest pytanie gdzie, które polega na popularyzacji wśród społeczności. Biura są zlokalizowane w łatwo dostępnych i kulturowo znajomych miejscach, aby docierać do osób na krańcach społeczeństwa. Tego typu podejścia uznają znaczenie lokalizacji oraz miejsca, w którym dana osoba czuje się jak u siebie. Ośrodki uczenia się przez całe życie oferują jeden tego typu model popularyzacji wśród społeczności, aby zaangażować tych, których potrzeby nie zostały zaspokojone przez system edukacji.

Nacisk na pytanie jak w ramach podejść popularyzacyjnych zwraca uwagę na dialog między osobą wcześnie kończącą naukę a personelem reprezentującym system edukacyjny. Podczas gdy podejścia informacyjne zakładają działania jednokierunkowe i przepływ informacji w jedną stronę od systemu do pasywnej jednostki, to dialog jest procesem dwukierunkowym. Podejście powinno być interpersonalne, relacyjne, kontekstowe i pragmatyczne. Podejście popularyzacji relacyjnej wymaga dialogu z poszczególnymi osobami i z kohortami. Musi nawiązywać do historii i świata znaczeń osób, do których ma dotrzeć. Rozmowy wymagają zrozumienia, w jaki sposób ponowne wejście do systemu edukacji może zaspokoić indywidualne potrzeby w określonych sytuacjach życiowych i pomóc w przezwyciężeniu barier, które mogą to utrudniać. Często komunikat o korzyściach z ponownego podjęcia nauki zyskuje na wiarygodności poprzez wiadomości na szczeblu lokalnym między przyjaciółmi i znajomymi ze zmarginalizowanych społeczności. Ta droga zyskuje coraz większe uznanie także w kontekście dostępu do zagadnień dotyczących szkolnictwa wyższego.

 

Skupmy się teraz na pytaniu „kto”, zwłaszcza jeżeli chodzi o dorosłych powyżej 24 roku życia

Kluczowym elementem pomijanym w wielu podejściach mających dotrzeć do osób przedwcześnie kończących naukę jest pytanie kto – kim jest ten, kto nawiązuje kontakt z tą osobą. Czy należy do tego samego kręgu kulturowego? Czy mieszkają w tej samej miejscowości, czy należą do tej samej grupy etnicznej i klasy społecznej, czy wyznają tę samą religię? Na jakiej podstawie zaufają takiemu komuś osoby, które wielokrotnie zawiodły się na systemie edukacji? W Europie są odosobnione przypadki wrażliwości na aspekt „kto” w kontekście popularyzacji. Na przykład w ramach szwedzkiego programu Unga in, realizowanego obecnie za pośrednictwem projektu UNGKOMP , zatrudniono mediatorów popularyzacyjnych o takim samym pochodzeniu etnicznym, jak osoby, do których starali się dotrzeć, aby zaangażować je w inicjatywy związane z podejmowaniem zatrudnieniania i nauką. Podobnie bułgarscy mediatorzy pracujący z Romami w rejonie Sofii, sami często są pochodzenia romskiego.

Kolejny wymiar pytania „kto” wyłania się na tle zasadniczego celu strategii „Europa 2020”, jakim jest zmniejszenie liczby osób przedwcześnie kończących naukę do 10% w całej Unii Europejskiej. Nacisk w ramach tego celu kładziony jest na grupę wiekową 18-24 lata. To zwraca uwagę na strategiczny deficyt na poziomie UE, jakim jest dotarcie do osób w wieku powyżej 24 lat, które zbyt wcześnie zakończyły naukę. Podejście popularyzacyjne ukierunkowane na ich potrzeby może wyglądać odmiennie od tego stosowanego w przypadku osób poniżej 25. roku życia.

Dorośli w wieku powyżej 25 lat, którzy przedwcześnie zakończyły naukę, nie tworzą jednolitej grupy. Znaczenie kształcenia pozaformalnego znajduje klarowne i spójne uznanie w dokumentach strategicznych UE na temat uczenia się przez całe życie i edukacji dorosłych. Aczkolwiek mniej przejrzysty jest sposób wdrażania na szczeblu UE strategicznych wizji zaspokajania potrzeb osób powyżej 25. roku życia, które zakończyły naukę bez uzyskania podstawowego wykształcenia, aby mogły aktywnie funkcjonować w społeczeństwie. Być może oferta edukacyjna powinna też kłaść większy nacisk na wsparcie zdrowia psychicznego oraz na problem nadużywania substancji odurzających wśród osób zagrożonych marginalizacją. W ten sposób ośrodki popularyzacyjne uczenia się przez całe życie docierające do dorosłych, którzy zakończyły wcześnie naukę, mogą potrzebować większej integracji z multidyscyplinarnymi usługami zdrowotnymi jako część modelu „kompleksowej obsługi” w tej samej lokalizacji.

 

Model odpowiadający na kluczowe pytania

Odpowiedź na pytania gdzie, kto i jak wymaga modelu asertywnej popularyzacji, aby docierać do osób dorosłych wcześnie kończących naukę w całej Europie, który jest relacyjny, bezpośredni i ukierunkowany na potrzeby indywidualnego odbiorcy. Tego typu podejście asertywnej popularyzacji nie tylko odpowiada na pytania gdziejak i kto wskazane powyżej, ale przyjmuje też indywidualne i proaktywne podejście popularyzacyjne, aby docierać do osób zmarginalizowanych. Zasadniczo zaczyna się od miejsca, w którym znajduje się dana osoba, z ukierunkowaniem na jej potrzeby.

Przykłady kluczowych zagadnień, jakie należy włączyć do strategicznego modelu asertywnej popularyzacji danej organizacji obejmują następujące pytania:

 

  • Czy specjalnie planujesz godziny poświęcone na popularyzację, aby zaspokoić potrzeby grupy docelowej? Tak/Nie

 

  • Czy twoja organizacja wyraźnie przyjmuje zasadę włączenia społecznego w swojej strategii popularyzacyjnej, to znaczy, że oferta musi dostosowywać się do odbiorcy i zachęcać go do zaangażowania się? Tak/Nie

 

  • Czy pracownicy popularyzacyjni w twojej organizacji podejmują kroki w celu oceny, dlaczego odbiorca może nie zainteresować się ofertą popularyzacyjną i dostosowują wówczas ofertę, aby przezwyciężyć te przeszkody? Tak/Nie

 

  • Czy dysponujesz protokołem oceny, dlaczego odbiorca może nie zainteresować się ofertą popularyzacyjną? Tak/Nie

 

  • Czy dysponujesz procesem dostosowywania oferty, kiedy odbiorca może nie zainteresować się ofertą popularyzacyjną? Tak/Nie 

 

Tutaj nie chodzi o deficyty informacyjne, tylko raczej o braki w strategiach i sposobach komunikowania się. Nie możemy zakładać, że organizacja chce albo ma świadomość potrzeby poszerzania swoich strategii popularyzacyjnych. Podejść popularyzacyjnych nie można sprowadzać do retoryki czy sloganów. Muszą one wyraźnie odpowiadać na stosowne pytania gdzie, jak i kto w ramach proaktywnej i asertywnej strategii popularyzacyjnej.


Paul Downes jest dyrektorem Centrum ds. Nierównego Dostępu do Edukacji, starszym wykładowcą ds. szkolnictwa (psychologia) w St. Patrick's College na Uniwersytecie w Dublinie, członkiem Komitetu Koordynacyjnego Sieci Ekspertów Komisji Europejskiej ds. społecznych aspektów edukacji i szkoleń (NESET II) (2015)

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Wyświetla 1 - 4 z 4
  • Obrazek użytkownika Filomena Montella

    Sono pienamente d'accordo con queste considerazioni. Lavoro da molti anni in corsi serali incardinati negli istituti di scuola secondaria di secondo grado e insegno italiano e storia, occupandomi di tutti gli aspetti organizzativi.

    Il problema più grande è quello di conciliare le esigenze degli adulti con le difficoltà del sistema scolastico che non è adeguato all'apprendimento per gli adulti, perché i corsi seguono le modalità dei corsi del diurno (burocrazia, personale, orari) e non va bene.

    Per i corsi serali, viste le esigenze degli alunni, ci vorrebbero modalità diverse. Si arriverà prima o poi in Italia a creare una dicotomia costruttiva fra corsi diurni e corsi serali? Non serve il dpr 263/12 se ci sono modalità organizzative spesso difficili da colmare.

    Ad maiora

    Filomena

  • Obrazek użytkownika Renata Wrona

    Zgadzam się ze stwierdzeniem, że kampanie informacyjne to za mało.  Poza komunikacja, niezbędna wydaje się w tych grupach motywacja. W każdym środowisku, a szczególnie w środowisku „trudnodostępnych” grup społecznych, potrzebny jest dialog. Dialog, który zbuduje zaufanie i da szansę na motywowanie grup zbyt wcześnie kończących naukę do jej kontynuowania. Główne pytania, które powinniśmy sobie stawiać to właśnie te w jaki sposób komunikować.

    Pytanie podstawowe brzmi Komu komunikować? Sposób komunikacji musi być dostosowany formą i rodzajem do odbiorcy.

    Jakich narzędzi i sposobów komunikacji możemy użyć, aby były one skuteczne? Warto tu zastanowić się nad wprowadzeniem coachingu i mentoringu, jako łagodnych form, które nie narzucają a raczej wspierają rozwój dorosłego człowieka.

    I trzecie, ważne pytanie, kto może się tą komunikacją zająć? Uważam, że w Polsce warto jest zastanowić się nad rolą instytucji takich jak MOPS, które mają dobry kontakt ze społeczną ludnością, a kwestie pomocy finansowej można połączyć z informowaniem i motywowaniem swoich podopiecznych o możliwościach i szansach rozwoju.

    Renata Wrona - Trenerka rozwoju osobistego i Trenerka biznesu, Akredytowana Coach ICF, PR managerka, właścicielka Firmy Prime Image,  Autorka książki z zakresu sukcesu, rozwoju i relacji w życiu kobiety „Szczęśliwa kobieta – rozwój, kariera, miłość” oraz wielu artykułów z zakresu budowania marki, savoir vivre w biznesie, wystąpień publicznych, komunikacji interpersonalnej i motywacji. Ambasadorka EPALE.

  • Obrazek użytkownika Christine Bertram

    Thanks for sharing, Paul.

    It is such a valid point to assume that because people don't respond to traditional communication approaches they are disinterested, which simply is not the case. Sometimes that traditional communciation is simply not accessible to them (e.g. reading difficulties).

    Greatly, enjoyed your thoughts on how to better approach them.

  • Obrazek użytkownika Charles William

    Thanks for sharing this valuable information.Bridging the credibility gap for adults of early school leavers are very well explained. http://www.joeotoole.net/