chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektroniczna platforma na rzecz uczenia się dorosłych w Europie

 
 

Blog

Ośrodki kształcenia dorosłych między Schwarzwaldem a Europą

06/09/2017
by Julia Behrens
Język: PL
Document available also in: DE EN

Dr Julia Behrens

Język oryginału: niemiecki

Instytucje szkoleniowe od zawsze otwarte są na nowości

Dokształcanie publiczne w Niemczech od dawna zajmuje się aktualnymi projektami i nowymi trendami społecznymi. Nie jest więc zaskakującym, że wiele instytucji szkoleniowych realizuje projekty unijne. Równocześnie biorą one na siebie często więcej zadań, przez co dzień roboczy ma bardziej kompleksowy charakter. Oprócz wymogów dotyczących samoświadomości i misji edukacyjnej, a także życzeń uczestników oraz wymogów wynikających z lokalnych i krajowych decyzji dotyczących polityki edukacyjnej, instytucje te zobowiązane są jeszcze do przestrzegania norm europejskich. Może to doprowadzić do konfliktów, które trudno będzie zrównoważyć.

 

Co więc motywuje do udziału w projektach unijnych?

Rodzi się pytanie, co skłania instytucje realziujące projekty unijne, aby w nich uczestniczyć oraz w jaki sposób radzą sobie z wymaganiami, które dodatkowo się im stawia. Udzielenie odpowiedzi na to pytanie było celem badania przeprowadzonego w ramach oceny jakościowej ośrodków kształcenia dorosłych jako największej grupy instytucji szkoleniowych, które są finansowane ze środków publicznych w Niemczech.

W związku z tym w 2012 roku przeprowadzono wywiady z kierownictwem, pracownikami pedagogicznymi i personelem administracyjnym w różnych ośrodkach kształcenia dorosłych. Z analizy wywiadów wynika, że przyczyny zaangażowania się w projekty unijne miały różnorodne podłoże: z jednej strony była to motywacja merytoryczna, z drugiej finansowa. Ważne okazały się tu również zwiększenie atrakcyjności swojej oferty kształcenia i prestiżu. Biorąc pod uwagę indywidualną sytuację każdego ośrodka kształcenia dorosłych i jego kulturę organizacyjną można zauważyć różne wzorce wynikające z rodzaju motywacji i podejścia do pracy nad projektem.

 

Cztery przykładowe rodzaje ośrodków kształcenia dorosłych

Wyniki pokazują dużą różnorodność i kolorowy obraz, który można pokazać na czterech powstałych, typowych przykładach. Dokładnie to było celem badania: najważniejsza była nie kompletność lub reprezentatywność, lecz różnorodność.

  1. Budowanie zespołów dzięki projektom unijnym 

Pewien mały ośrodek kształcenia dorosłych na wsi po raz pierwszy był zaangażowany w projekt unijny. Z powodu odnowy pokoleniowej nastąpiły tutaj zmiany kadrowe i projekt został wykorzystany jako przedsięwzięcie związane z budowaniem zespołu. Całe kolegium, od kierownictwa po administrację, wzięło udział w projekcie i podejmowało wszystkie decyzje w sposób demokratyczny. Na pierwszym miejscu były wspólna nauka, zorganizowanie czegoś razem i dobra zabawa. Oczywiście, organizacja dołączyła wyniki do swego ogólnego programu. Uczestnictwo w projektach wynikało z motywacji związanych z treścią.

  1. Projekty unijne w celu reorientacji organizacyjnej

Inny ośrodek kształcenia dorosłych, znajdujący się w regionie metropolitalnym i odpowiednio duży, skorzystał z projektów unijnych dla własnej reorientacji. W przeszłości było tam wiele konfliktów, a kierownictwo szukało czegoś łączącego wszystkich. Niektórzy koledzy angażowali się w projekty unijne niezależnie od siebie, co wykorzystano do przywrócenia wewnętrznego dialogu. Nawet jeśli praca była przydzielona poszczególnym pracownikom i nie miała odzwierciedlenia w programie, projekty te mimo wszystko stanowiły element łączący dla ośrodków kształcenia dorosłych.

  1. Projekty unijne jako zaangażowanie danej osoby

Jedna z placówek cieszyła się długą tradycją w realizacji projektów unijnych. Jednakże inicjatywa była wyłącznie następstwem zaangażowania się pracownika, który wiele lat temu zrobił pierwszy krok w tym kierunku. Realizacja projektów skończyła się wraz z odejściem kolegi z placówki. Kiedy powrócił kilka lat później, ponownie zaangażował się w projekt. Praca merytoryczna należała wyłącznie do współpracownika, który od czasu do czasu omawiał ją z kierownictwem. Kierownictwo przyznało, że jest zainteresowane głównie środkami finansowymi, ale - podobnie jak pozostałe gremium - zasadniczo poparło zaangażowanie pracownika.

  1. Projekty unijne jako „unique selling proposition“

Ośrodek kształcenia dorosłych wykorzystuje swoje zaangażowanie w projekty unijne, powstałe na przestrzeni lat i w tradycyjny sposób, w celu rozszerzenia swojego własnego zasięgu oraz przedstawiając je jako cechę szczególną ośrodka. Realizacja projektów unijnych była całkowicie wykonana w ramach własnej organizacji, która była przestrzennie i pod względem personelu oddzielona od danego ośrodka kształcenia dorosłych. Z perspektywy zewnętrznej trudno było dostrzec związek między ośrodkiem kształcenia dorosłych a projektami unijnymi. Wymiana między tymi organizacjami funkcjonowała tylko poprzez kierownictwo. Niemniej jednak ośrodek kształcenia dorosłych wykorzystał pracę swojej organizacji córki, aby zwrócić uwagę na oferty ośrodków szkoleniowych.

Wniosek: treści i wymiana motywują, podejście się zmienia

Tym samym okazuje się, że nie istnieje tylko jedna motywacja lub jedno podejście na rzecz realziacji projektów unijnych. Sytuacja jest bardziej skomplikowana. Co wcale nie ułatwia sprawy. Nawet jeśli istnieją różne rodzaje motywacji, wszyscy zainteresowani są wewnętrznie i merytorycznie niezwykle zmotywowani. W każdym z ośrodków kształcenia dorosłych była jedna osoba, która rozpoczęła proces realizacji. Bardzo często była to kadra pedagogiczna, pracująca na pełnym etacie. I dla wszystkich ważne było poznanie międzynarodowych partnerów projektu przed złożeniem wniosku o dotację. Wydaje się więc, że musi istnieć sieć partnerów, aby mógł powstać projekt.

Dr Julia Behrens studiowała pedagogikę, specjalizacja kształcenie dorosłych/kształcenie ustawiczne na Uniwersytecie w Bielefeld (Niemcy). Po ukończeniu studiów obroniła doktorat, tytuł pracy: "Motywacja i strategie działania instytucji szkoleniowych w kontekście europejskich projektów edukacyjnych". (Link) Dr Behrens jest dziś kierowniczką projektu Cyfryzacja edukacji w Fundacji Bertelsmanna.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Wyświetla 1 - 1 z 1
  • Obrazek użytkownika Ewa Nowak-Koprowicz

    Zaprezentowane powyżej wnioski z badań są bardzo interesujące. Szkoda, że opis nie zawiera odniesienia do danych ilościowych, które umożliwiłyby pełniejszy obraz sytuacji. Ciekawa jestem również jakie byłyby rezultaty gdyby badania przeprowadzono również w Polsce? Myślę, że szczególnie interesujący mógłby okazać się obszar placówek, w których zaangażowanie w projekty unijne jest następstwem zaangażowania pracownika.