chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektronisch platform voor volwasseneneducatie in Europa

 
 

Nieuws

Samenwerken als duo

03/12/2017
Taal: NL

Het Erasmus+-project IC Life (InclusiveCampusLife) wil de campus van hogescholen en universiteiten meer inclusief maken voor mensen met een mentale beperking. Over dit ontwerp organiseerde projectcoördinator Thomas More een tweedaags mini-congres. Daar vertelde Jeroen Knevel samen met Caron Landzaat hoe zij samenwerken en samen lesgeven. Jeroen Knevel is docent in de hogeschool Utrecht bij de opleiding sociaal werk en hij is onderzoeker in het Kenniscentrum Sociale Innovatie. Jeroen werkte vroeger in de dak- en thuislozenzorg, psychiatrie en verstandelijk gehandicaptenzorg. Caron is ervaringsdeskundige en werkt als co-docent en co-onderzoeker. ​

Jeroen en Caron geven samen les in jaar 1 tot en met 4 in keuzeprogramma’s en de minor: samenwerken met mensen met een beperking. Maar ze doen ook onderzoek over toegankelijkheid.

Jeroen Knevel: Voor het project IC Life onderzochten we de toegankelijkheid van gebouwen en de openbare ruimte op de campus De Uithof (Utrecht Science Park). Samen met Caron en andere collega’s wilden we ervaren of we op tijd in een lokaal konden geraken in een openbaar gebouw. 

 

/nl/file/caronjpgcaron.jpg

Caron Landzaat is co-docent en co-onderzoek aan de hogeschool Utrecht.

 

Caron Landzaat: Ik liep rond in het gebouw om te kijken of het toegankelijk was, niet alleen fysiek, maar ook in de teksten. Dat lukte helemaal niet. De bewegwijzering was heel ingewikkeld. Zelfs aan de receptie konden ze ons helemaal niet helpen.

Jeroen: In het kader van het onderzoek naar toegankelijkheid benaderde Caron in de rol van mystery guest mensen in bijv. de bibliotheek, bij de receptie van de hogeschool en de botanische tuinen. In de botanische tuinen vroegen we hem om een boek te vinden over klimatologie omdat hij daarin geïnteresseerd is.

Caron: Het was niet gemakkelijk om dat te vinden. Er was heel veel informatie, onbegrijpelijke informatie. Als ik het dan vroeg aan iemand die het zou moeten weten, dan kreeg ik nog meer onbegrijpelijke informatie. Hoe groter het gebouw, hoe ontoegankelijker het vaak is. De bibliotheek op de hogeschool bleek echter vriendelijker dan op de universiteit. Op de universiteit durfde ik daarom niet veel te vragen. Maar in de hogeschool ging iemand met me mee, wees dingen aan… Zo zou het moeten zijn.

Jeroen: Een andere rol die Caron soms aanneemt is die van ‘critical friend’. Hij geeft dan feedback aan onderzoekers en docenten, en ook aan studenten die bezig zijn met hun eindwerk. Daarbij moeten ze een groep vormen met een persoon met een beperking. Op basis van die feedback moeten ze hun werk en vragen aanpassen. Een voorbeeld van zo’n werk was om te onderzoeken hoe mensen met een beperking interesse kunnen krijgen om te gaan werken op een hogeschool in een betekenisvolle job. Dit onderzoek werd gedaan door een team van 6 mensen: 4 studenten van de hogeschool en twee volwassen heren met een licht verstandelijke beperking. Samen deden ze het afstudeeronderzoek én scheven ze het boekje ‘Gijs participeert op een hogeschool’. 

/nl/file/studentenpngstudenten.png

Voor hun eindwerk moeten de studenten een groep vormen met een persoon met een beperking.

 

Jeroen en Caron geven samen les in

  • Inclusie
  • Kwaliteit van bestaan
  • Empowerment
  • Sociale rolwaardering
  • Kwartiermaken (social pioneering)
  • Gespreksvoering.

 

Jeroen: Als we samen lesgeven, gaan we eerst samenzitten om te bekijken welke onderwerpen we kunnen nemen. Dan bereiden we die samen voor. We spreken de rolverdeling af: wie spreekt waar, wie zegt wat… We gebruiken ook oefeningen in de les om iets duidelijk te maken.

Jeroen: Een van onze favoriete oefeningen is om een experiment uit te voeren met de studenten. We geven hen gewoon een wit blaadje papier en, zonder verdere instructies, vragen we hen om daarvan een ingewikkelde origami-figuur te vouwen. Dan wachten we af… Iedereen doet dat dan op zijn eigen manier. Maar de meesten ervaren wel dat het niet zo gemakkelijk is om hulp te vragen aan een ander. Het is dus een goede manier om de studenten zich te laten inleven in een persoon met een beperking.

/nl/file/jeroenencaronjpg-0jeroen_en_caron.jpg

We geven de studenten een wit blaadje en vragen om een ingewikkelde origami-figuur te vouwen

 

Caron: Ze maken dan zelf mee dat het niet altijd leuk is om hulp te vragen. Het is best moeilijk. Het is leuker om dingen zelf te kunnen. Dat willen wij met deze oefening duidelijk maken.

Jeroen: Na iedere voorbereiding of les maken we ook een vlog over hoe de les gegaan is, wat er goed ging, wat er moeilijk was…

Caron: Ik vind samen lesgeven heel leuk. Ik hoop dat de studenten er iets van leren. Vaak nemen de studenten meer aan van mij dan van Jeroen. Omdat als ik iets zeg, zeggen ze: “Ja, dan zal het wel zo zijn”…Ik leer er zelf van. En ik hoop dat Jeroen ook van me leert.

Jeroen: Ik durf wel al eens te snel te gaan. Ik ben soms ook wat te dominant. Dan is Caron een goede tegenhanger. Hij remt me een beetje af. Soms is hij geloofwaardiger dan ik. Maar wat ik vooral heb geleerd in het samenwerken met Caron is de ‘enorme betrekkelijkheid van de betekenis van verstandelijke beperking’. Als ik met Caron of anderen, bijvoorbeeld Ellis, spreek of samenwerk, vraag ik me steeds (vaker) af: ‘wat is nou eigenlijk een verstandelijke beperking?’ Ik ken de officiële definities uit mijn hoofd (de vanuit de wetenschap ontwikkelde kennis), maar als ik dan met Caron of Ellis werk en praat, denk ik: ‘nou ja, wat heb je nou in godsnaam aan die definitie? Jij bent Caron, een persoon, medeburger. Ik zie, ik ervaar eigenlijk geen verstandelijke beperking bij jou.’ Het is nog steeds een groot label dat veel te veel waarde krijgt. De definitie van een verstandelijke beperking is toch vooral handig voor de wetenschap, de beleidsmakers, de psychologen/orthopedagogen, enzovoort. Maar voor het ‘mens tot mens zijn ‘…. zeer relatief.

 

 

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn