chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Elektronisch platform voor volwasseneneducatie in Europa

 
 

Nieuws

Inclusief onderwijs: "Ik zou graag meer uren les hebben"

09/12/2017
Taal: NL

Acht studenten met een beperking begonnen op 13 januari 2016 op de Geelse campus van Thomas More aan de opleiding 'Co-medewerker in de logistiek'. Inclusief Voortgezet Onderwijs (IVO) is een initiatief van een aantal partners uit het onderwijs en de zorg met een eigen inbreng en expertise. Studenten Sociaal Werk werkten mee aan de integratie van deze studenten op de campus. Voortgezet onderwijs voor mensen met een verstandelijke beperking focust dikwijls op het voorbereiden van mensen op een vorm van begeleid werken. Dat geldt ook voor 'Co-medewerker in de logistiek'. Voor de eerste keer werd zo’n voortgezette opleiding echter georganiseerd op een campus van een hogeschool.

Voor de opleiding werd vertrokken van de vragen van mensen met een verstandelijke beperking.

  • wat willen de studenten leren?
  • welk soort werk willen ze graag doen?
  • welke competenties hebben ze vandaag?
  • welke competenties willen ze ontwikkelen om optimaal te participeren op de werkvloer?

Het gaat zowel om competenties, die rechtstreeks met het werk verband houden als om sociale en werkzaamheidsvaardigheden.

Het Erasmus+-project ICLife (InclusiveCampusLife) wil de campus van hogescholen en universiteiten meer inclusief maken voor mensen met een mentale beperking. Over dit thema organiseerde projectcoördinator Thomas More een tweedaags mini-congres. Daar getuigden enkele cursisten die de opleiding volgden onder leiding van moderator Luc Wilms wat die voor hen betekend heeft.

Meer informatie over de opleiding vind je op de website van Thomas More, in de presentatie en video-opname van Goele Sterckx (docent sociaal werk Thomas More tijdens mini-congres IC Life).

/nl/file/cursistenivojpgcursisten_ivo.jpg

Jan, Sofie en Celien getuigden wat de inclusief voortgezette opleiding voor hen betekende.

 

Luc Wilms: Jullie volgden een opleiding. Daarvoor kregen jullie een getuigschrift. Wat was voor jullie een topmoment in de loop van die opleiding?

Jan: Vooral op een hogeschool zitten want mensen met een beperking die geraken daar niet zomaar. Dat vond ik het fijnste.

Sofie: Ik vond het fijn om in een hogeschool mee te mogen volgen op een aangepaste manier. Om ook eens de kans te krijgen om in een gewone school mee te volgen en mee het studentenleven te beleven.

Celien: Leuk om het eens te proberen, zo meedoen met de rest van de studenten. Dat was een speciale belevenis. Het gewoon op de hogeschool zijn was al top. Maar ook het feit dat er andere studenten bij betrokken waren.

 

Zou je iets kunnen vertellen over de rol van de andere studenten? Want die waren ‘buddy’, maar ze waren hier ook de hele tijd.

Sofie: We konden aan de buddy's vragen om te helpen als we iets niet snapten in de les. Buiten de school deden we met hen activiteiten bv. naar de film gaan, of koken. Dat was heel aangenaam.

Jan: In zo'n grote school is het niet gemakkelijk om je weg te vinden. Dus ze leerden mij de weg zoeken, alhoewel het voor hen ook soms nieuw was en ze ook niet altijd alles vonden. Ik vond het ook fijn dat ze er waren om activiteiten te doen.

 

Hebben jullie je een beetje thuis gevoeld?

Celien: Het was leuk om hier te starten. Ik heb heel veel aan de opleiding gehad. We zijn ook met de buddy's naar het café geweest. Daar heb ik heel veel van het studentenleven leren kennen.

Sofie: Ik voelde mij heel goed thuis. De studenten waren heel vriendelijk. We voelden ons gelijk aan iedereen. Ook dat je op school kon gaan eten, en dat je met de studentenkaart kan werken. Dan zit je gewoon tussen de andere mensen, en dat is heel tof.

Jan: Ik heb de laatste keer dat ik hier was op Facebook gezet: ‘Hier is mijn tweede thuis’.

 

Wat maakte het dat je je hier thuis voelde? Is er iets speciaals op de Thomas More hogeschool?

Jan: Voor mensen met een beperking op een gewone school zitten is niet gemakkelijk. Ze hebben mij allemaal heel goed opgevangen. Ik was de enige in een rolstoel, en ze pakten mij ook gewoon vast. Dat vond ik heel leuk. Ik zorgde er zelfs onrechtstreeks voor dat er een hellend vlak kwam…. Minister Jo Vandeurzen kwam onze getuigschriften afgeven en ze waren aan het kijken hoe ik boven op het podium zou geraken. Dat zou niet gelukt zijn. Daarom hebben ze er een verhoog gelegd.

 

Was er ook iets dat beter kon?

Sofie: We konden het maar 1 jaar doen. In de toekomst zou het goed zijn dat je 2 jaar kan volgen.

Celien: Het was ook niet een heel schooljaar. Nu was het heel snel gedaan en het had langer mogen duren.

Jan: Ik zou het ook meerdere keren doen in de week, ofwel een jaar extra. Maar persoonlijk voor mij: als ik naar het toilet moet, gaat dat niet zo goed. Ik heb wel iemand bij die me kan heffen, maar ze vertelden me dat ze de wc’s gingen aanpassen. Ik weet niet of men daar al mee bezig is?... En ik heb ook eens vast gezeten in de lift…. (lacht)

 

Heeft die opleiding ook iets buiten de school voor jullie veranderd?...

Sofie: Ik ben al 3 jaar afgestudeerd. Ik doe nu begeleid werk in een kleuterschool, en in het weekend bij mijn zus in het café. Maar ik leerde er vooral nieuwe mensen kennen, ik maakte nieuwe vrienden. Ik leerde ook veel over mezelf en andere dingen… Bijvoorbeeld hoe je een gesprek kunt aangaan als je dat niet goed durft. Daar hebben wij rollenspelen over gedaan. We kregen eerst een slecht voorbeeld te zien. Daarna het goede voorbeeld.

Celien: Voor mij heeft dat ook iets veranderd. Ik heb andere mensen leren kennen. Ik deed meer ervaring op over dingen die ik niet wist.

Jan: Ik heb nog geen begeleid werk, maar ik heb het wel eventjes gehad. Er is vanalles tussen gekomen. Ik mag af en toe ook komen spreken, zoals op dit congres. En dat vind ik heel fijn.

 

Waar dromen jullie nu nog van?…

Sofie: Mijn droom is om toch nog eens naar school te kunnen gaan, ondanks mijn beperking, in een ‘gewone school’.

Celien: Ik zou heel graag dierenzorg doen. Ik doe op verschillende plaatsen vrijwilligerswerk, en ik heb gezien dat het hier 3 jaar duurt, en ik kan mijn werk niet zomaar opzeggen. Ik weet niet of het gaat lukken, maar ik hoop het wel.

Jan: ik heb alles wat ik wil hebben, maar ik zou ook eens willen proberen om in een aangepaste klas te zitten. Ik weet niet of dat door mijn beperking zou gaan.

 

 

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn