Esther Willemse: Plezier in een leven lang ontwikkelen
Korte biografie
Ik ben een vrouw van 57. Naast de zorg voor mijn twee kinderen had ik altijd een betaalde baan. Sinds vijf jaar heb ik twee functies: onderwijsassistent en medewerker bij Welzijn Lelystad. Vanuit Welzijn werk ik nu bij het Huis voor Taal. Ik heb een passie voor leren: om te beginnen leer ik zelf heel graag. En daarnaast vind ik het fijn om kinderen en volwassenen bij hun leerproces te ondersteunen.
Mijn verhaal
Mijn allereerste herinnering is van de basisschool: ik moest de rekentafels leren en vroeg huilend: ‘Is dit echt nodig?’ Later sleurde mijn moeder mij door de MAVO heen. Zij was onderwijzeres en vond dat ik in ieder geval een diploma moest hebben. ‘Na de MAVO mag je bij de HEMA gaan werken’, zei ze.
Maar toen het zover was wilde ik blijven leren. Leren en tegelijk erbij werken, zo heb ik het altijd gedaan.
Eerst ging ik naar de MTS voor etaleren en decoreren. Met dat diploma op zak reisde ik door Nieuw-Zeeland en werkte ik als etaleur. Terug in Nederland pakte ik van alles aan: werken in een kroeg, in de keuken van restaurants en in de catering. Via omzwervingen kwam ik bij de receptie van RTL terecht. Daar werd ik al snel hoofd van de receptie. Van collega’s leerde ik computerkennis en andere vaardigheden. Blijkbaar zag dat bedrijf wat in mij, want ze vroegen of ik secretaresse kon worden. Toen ben ik bedrijfscorrespondentie bij Schoevers gaan volgen.
Ik ontmoette mijn man en verhuisde naar Lelystad. We kregen twee kinderen en ben er altijd bij blijven werken. Eerst op het secretariaat van Welzijn Ouderen Lelystad en als coördinator van de receptie. Die stichting ging later op in Stichting Welzijn Lelystad. Ik zorgde voor de kinderen en daarnaast werkte ik. De dagen dat ik thuis was deed ik leuke dingen met de kinderen. Dan was ik er ook echt voor hen!
Mijn man volgde altijd al cursussen en toen de kinderen ouder werden zei hij tegen me: ’Is het nu geen tijd voor jou om ook weer wat te gaan leren?’ Hij stimuleerde me enorm. Ik ging de opleiding voor onderwijsassistent volgen.
Tijdens de stages dachten veel ouders dat ik de juf was, omdat ik ouder was dan de meeste leerkrachten. Het was grappig om de assistent te zijn en al zo veel levenservaring te hebben. Zo begreep ik de moeder die voor het eerst haar kind kwam brengen en even wilde blijven tot haar kind lekker speelde en zijzelf ook wat meer vertrouwen had. Een jonge juf had die moeder sneller weggestuurd…
Inmiddels ben ik 5 jaar onderwijsassistent voor 2 dagen in de week. Dit jaar werkte ik als leerkracht van de instroomgroep. Ik begon met 9 leerlingen, maar nu zijn het er 18! Eigenlijk is dat te groot voor wat ik wil zijn: geen juf maar onderwijsassistent. Ik ben er om de kinderen die het echt nodig hebben extra aandacht te geven.
De andere dagen werk ik bij Welzijn. Via de receptie en als vrijwilliger bij de Voorleesexpress kwam ik als projectmedewerker bij het Huis voor Taal (HvT) terecht. Het is wel een volle werkweek zo, maar ik vind het HvT zo’n mooi project: ik vind het geweldig om te zien hoe volwassenen leren! Zelf leer ik immers ook zo graag. Het is belangrijk dat leren in een prettige omgeving gebeurt en het is een prachtig gezicht als mensen uit zoveel verschillende landen bij elkaar zitten om de taal te leren. Voor mij is het trouwens ook belangrijk dat ik het goed kan vinden met de projectleiders. Ik doe de vrijwilligersadministratie en participeer in het werkoverleg. Daar denk ik mee over hoe volwassenen leren en hoe we de taallessen het beste kunnen vormgeven. Samen testen we nieuwe spelvormen en boeken. In de zomer, als het HvT in de Bibliotheek gesloten is vanwege een tekort aan vrijwilligers, help ik mee, zodat het HvT toch open is voor mensen die Nederlands willen leren of andere vragen hebben.
Ik ben een nieuwsgierig mens en word blij van nieuwe dingen leren. En ik vind het leuk om te variëren en niet zoals mijn moeder 40 jaar hetzelfde werk doen. Voor haar was dat prima, maar mij past dat niet.
Ik weet nog goed dat ik een bos bloemen kreeg toen ik 12½ jaar bij Welzijn op de receptie werkte. Dat was natuurlijk wel een leuk gebaar, maar tegelijk triggerde me het enorm en dacht ik: ‘ik wil wat anders doen en hier niet mijn tijd uitzitten!’ En zo kwam ik dus bij het HvT terecht.
Hoe de toekomst er uit ziet? Dat krijgt nog wel vorm. Ik zou meer uren willen werken bij het HvT om ook zelf bij de taallessen te ondersteunen. Die ruimte om te groeien is er.
