chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Eiropas Pieaugušo izglītības e-platforma

 
 

Emuārs

Okazja do wymiany i uczenia się

26/02/2015
by Mary-Clare O'CONNOR
Valoda: PL
Document available also in: EN FR DE IT ES

Powszechnie wiadomo, że UE przyjęła strategię w zakresie kształcenia i szkolenia, ale jaki ma ona związek z uczeniem się dorosłych? Andrew McCoshan, redaktor EPALE ds. jakości, udał się do Komisji Europejskiej, aby się tego dowiedzieć. Rozmawiał z Angelą Andersson z Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego, która jest koordynatorką tematycznej grupy roboczej „ET 2020” ds. uczenia się dorosłych.

Osobom zajmującym się uczeniem się dorosłych można wybaczyć, że odnoszą wrażenie, iż strategia UE w zakresie kształcenia i szkolenia – znana również jako „Kształcenie i Szkolenie 2020” czy „ET 2020” – wydaje się raczej oderwana od codziennych realiów edukacji dorosłych. Uruchomiona w 2009 r., jako kontynuacja „ET 2010”, składa się ze zbioru celów i priorytetów mających pokierować rozwojem kształcenia i szkolenia.

Mając na względzie, że powyższe cele muszą mieć istotne znaczenie dla wszystkich 28 państw członkowskich, nie powinno zaskakiwać, że sformułowane zostały na dosyć wysokim szczeblu. Jednak, jak wskazuje Angela Andersson, polityka UE jest tak naprawdę „niezwykle praktyczna”. Praca nad wcielaniem w życie tych celów leży w gestii państw członkowskich, a ważnym sposobem ich realizacji są grupy robocze, z których jedna poświęcona jest uczeniu się dorosłych. Za pośrednictwem grupy roboczej państwa członkowskie mogą dalej rozwijać polityki uczenia się dorosłych poprzez wzajemne uczenie się i identyfikację dobrych praktyk.

Cele i obszary priorytetowe „ET 2020”

Cele strategiczne

Obszary priorytetowe 2012-2014

Realizacja koncepcji uczenia się przez całe życie i mobilności

 

Strategie uczenia się przez całe życie

Europejskie narzędzia referencyjne

Mobilność edukacyjna

Poprawa jakości i skuteczności kształcenia i szkolenia

 

Podstawowe umiejętności (czytanie, matematyka, nauki przyrodnicze i techniczne), języki obce

Doskonalenie zawodowe nauczycieli, szkoleniowców i kadry kierowniczej szkół

Modernizacja szkolnictwa wyższego i zwiększanie liczby osób z wykształceniem wyższym

Atrakcyjność i adekwatność kształcenia i szkolenia zawodowego

Efektywne finansowanie i efektywna ocena

 

Promowanie równości, spójności i aktywności obywatelskiej

 

Wczesne kończenie nauki

Wczesna edukacja i opieka nad dzieckiem (ECEC)

Równość i różnorodność

Zwiększanie kreatywności i innowacyjności, w tym przedsiębiorczości, na wszystkich poziomach kształcenia i szkolenia

Partnerstwa z przedsiębiorstwami, jednostkami badawczymi i społeczeństwem obywatelskim

Przekrojowe kompetencje kluczowe, edukacja z zakresu przedsiębiorczości, kultura informatyczna, umiejętność korzystania z mediów i innowacyjne środowiska edukacyjne

 

Źródło: Wspólne sprawozdanie Rady i Komisji z 2012 roku z wdrażania strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia („ET 2020”) „Kształcenie i szkolenia na rzecz inteligentnego i trwałego rozwoju Europy sprzyjającego włączeniu społecznemu” (2012/C 70/05)

Mając na względzie, że powyższe cele muszą mieć istotne znaczenie dla wszystkich 28 państw członkowskich, nie powinno zaskakiwać, że sformułowane zostały na dosyć wysokim szczeblu. Jednak, jak wskazuje Angela Andersson, polityka UE jest tak naprawdę „niezwykle praktyczna”. Praca nad wcielaniem w życie tych celów leży w gestii państw członkowskich, a ważnym sposobem ich realizacji są grupy robocze, z których jedna poświęcona jest uczeniu się dorosłych. Za pośrednictwem grupy roboczej państwa członkowskie mogą dalej rozwijać polityki uczenia się dorosłych poprzez wzajemne uczenie się i identyfikację dobrych praktyk.

Aktualna grupa robocza ds. uczenia się dorosłych została powołana na początku 2014 r. i działa na podstawie mandatu, który wygasa jesienią 2015 r. Każdy z krajów, tj. dwadzieścia siedem państw członkowskich plus Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Serbia i Turcja, kieruje swojego eksperta do pracy w grupie roboczej, której spotkania odbywają się regularnie. Zaangażowane są także europejskie organizacje interesariuszy z dziedziny uczenia się dorosłych. Państwa członkowskie postanowiły w ramach grupy roboczej dogłębnie przeanalizować 3 tematy: umiejętności podstawowe dorosłych, efektywność uczenia się dorosłych oraz polityki i lepsze wykorzystanie zasobów cyfrowych w uczeniu się dorosłych.

A co jeżeli chodzi o dorobek prac grupy roboczej? „Niezwykle ważnym jest, aby wyniki prac były konkretne i użyteczne dla decydentów” – stwierdziła Andersson. „Grupa robocza określa, jaki rodzaj wyników chce wypracować”. Do czasu zakończenia prac przygotuje wytyczne w zakresie zwiększania efektywności polityk uczenia się dorosłych, zwłaszcza w zakresie wspomagania dorosłych w nabywaniu umiejętności podstawowych i lepszym wykorzystaniu nowych technologii w uczeniu się. Opracowane zostaną także narzędzia do oceny własnej decydentów i firm szkoleniowych.

Reakcje i opinie pokazują, że eksperci wiele wynoszą z uczestnictwa. „Nawet kraje, których systemy uznawane są za zaawansowane dbają o swój udział, gdyż chcą uczyć się od innych oraz doskonalić swoją politykę i jej realizację” – zauważa Andersson. „Prowadzonych jest wiele zajęć z zakresu uczenia się formalnego i nieformalnego”.

Grupa robocza zakończy swoją działalność w październiku tego roku. Obecnie „ET 2020” i wspomagające je grupy robocze przechodzą przegląd w ramach „inwentaryzacji”. Zważywszy na pozytywne opinie wyrażone w niedawnej ewaluacji „ET 2020”, współpraca państw członkowskich w zakresie polityki z pewnością będzie kontynuowana. Do tego czasu grupa robocza wypracuje szereg wyników o bezpośrednim znaczeniu dla decydentów.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn