chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE - Eiropas Pieaugušo izglītības e-platforma

Emuārs

Jak muzea zmieniają swoje podejście do dorosłych odbiorców

30/03/2016
Anna Pokrzywnicka
Valoda: PL
Document available also in: EN FR RO HR

/lv/file/museums-adults-epaleMuseums adults EPALE

Museums adults EPALE

Tradycyjnie w całej Europie głównymi grupami docelowymi muzeów były dzieci, jednakże w ostatnim czasie muzea zaczęły brać pod uwagę inną, bardziej złożoną i zróżnicowaną grupę: osoby dorosłe.

Dzieci tradycyjnie były bardzo ważną grupą docelową muzeów ze względu na to, że oferta muzeum jest w dość prosty sposób powiązana z programami nauczania. Na początku każdego roku szkolnego prawie wszystkie muzea prezentują swoją ofertę edukacyjną kierowaną do klas na różnych poziomach nauczania i o różnych programach nauczania, podkreślając przy tym korzyści z uzupełnienia teoretycznych lekcji w klasie fizycznym „uczeniem się poprzez obiekty”.

Zasze tak było i zawsze tak będzie. Niemniej jednak, w ostatnim czasie, planując i świadcząc usługi publiczne muzea zaczęły brać pod uwagę inną, bardziej złożoną i zróżnicowaną grupę: osoby dorosłe.

Jest wiele powodów takich zmian. Europejskie muzea znalazły się pod coraz większą presją ze strony instytucji finansujących i samych odwiedzających, aby pokazać społeczną wartość ich działalności. Tak więc, zwiększenie dostępu i poszerzenie grupy odbiorców stało się koniecznością. Muzea przestały być świątyniami konserwacji wystawiającymi eksponaty i zmieniły się w fora, centra dla społeczności lokalnej, odpowiadające na potrzeby i oczekiwania osób z nich korzystających. To przeniesie środka ciężkości z kolekcjonowania na odbiorców dokonało się już w niektórych krajach, w niektórych jeszcze nie całkiem, ale jasne jest, że muzeum nie jest już tylko przestrzenią dydaktyczną, ale również miejscem nieformalnego, indywidualnego uczenia się.

Samo pojęcie uczenia się uległo zmianie i zgodnie z definicją opracowaną przez UK Campaign for Learning, muzea są instytucjami, które mogą angażować ludzi, kreować doświadczenia i stymulować inspirujące interakcje.

Tak więc, przyglądając się temu, co wciąż jest określane mianem ‘działania edukacyjne muzeów’, ale powinno być raczej nazywane ‘publicznym zaangażowaniem’, możemy znaleźć bardzo ciekawe przykłady działań muzeów skierowanych do osób dorosłych. Mogą one polegać na oferowaniu możliwości bycia współkuratorem wystawy lub uczeniu się języka obcego, kiedy to muzeum umożliwia migrantom naukę posługiwania się językiem obcym oraz zapoznanie się z elementami kultury i historii kraju przyjmującego.

Oferując zajęcia począwszy od lekcji uczących rozumienia sztuki skierowanych do osób starszych z demencją i ich opiekunów, a skończywszy na kursach adresowanych do osób będących w niekorzystnym położeniu (długotrwale bezrobotni, osoby młode zagrożone wykluczeniem i/lub popełnieniem przestępstwa, osoby niepełnosprawne), muzea mogą zapewnić dostęp do dziedzictwa, zachęcić do ponownego podjęcia nauki i zwiększyć szansę na zatrudnienie.

Jedną z charakterystycznych cech wyżej wymienionych działań, jest to, że w celu ich realizacji muzea muszą tworzyć partnerstwa z innymi organizacjami (centra dla uchodźców, szkoły dla dorosłych, szpitale, więzienia, itd.), co przyczynia się do rozwoju ich funkcji społecznej i zwiększa ich wpływ na społeczności. Ponadto, tego typu inicjatywy przynoszą również inne rezultaty, które nie są związane tylko z uczeniem się i mogą dotyczyć zmiany wartości, postaw, zachowań, jakości życia, pewności siebie i – jak zadeklarowali uczestnicy – mogą również w niektórych przypadkach przyczynić się do „wydłużenia życia”.

Fundusze europejskie również przyczyniły się do zwiększenia możliwości muzeów w zakresie oferty skierowanej dla osób dorosłych. W 2005 r. rozpoczęła się realizacja projektu „Lifelong Museum Learning”, w ramach którego przeprowadzono ocenę potrzeb szkoleniowych edukatorów pracujących w muzeum, chcących pracować z osobami dorosłymi i w oparciu o wyniki zorganizowano kursy. Rezultatem projektu była również książka pt. „Lifelong learning in museums. A European Handbook” zawierająca praktyczne porady dla osób pracujących w muzeach oraz przykłady działań skierowanych do różnych grup dorosłych odbiorców.

Książka ta jest wciąż uważana za ważne źródło informacji i inspiracji. Została ona przetłumaczona na wiele języków. Od tamtego czasu zrealizowano również inne projekty finansowane ze środków UE, skupiające się na wolontariuszach, migrantach, młodych osobach dorosłych. Kulminacją tych działań było stworzenie sieci LEM – The Learning Museum (2010-2013) finansowanej w ramach program Grundtvig, która skupiła 88 muzeów i organizacji związanych z muzeami, zaangażowanych w uczenie się dorosłych i uczenie się przez całe życie.

Pod koniec projektu, spuścizna po nim została przejęta przez NEMO - Network of European Organisations, w ramach którego powstała Grupa Robocza. Działania grupy obejmują prowadzenie dalszych badań i wizyty studyjne. Stała się ona forum debat i miejscem uczenia się oraz wymiany praktyk związanych z angażowaniem dorosłych przez muzea.

NEMO współpracuje z 20 innymi międzynarodowymi sieciami w obszarze kultury:


ARRE - Association of European Royal Residences
CAE - Culture Action Europe
ECHO - European Concert Hall Organisation
EMC - European Music Council
ELIA - European League of Institutes of the Arts
ETC - European Theatre Convention
EMCY - European Union of Music Competitions for Youth
Eurozine
Res Artis
OTM - On the Move
ECA-EC - European Choral Association - Europa Cantat
ENCC - European Network of Cultural Centres
IMC - International Music Council
IETM - International network for contemporary performing arts
TEH - Trans Europe Halles
RANN - Réseau Art Nouveau Network
FACE - Fresh Arts Coalition Europe
NEMO - The Network of European Museum Organisations
Triangle Network
RESEO - European Network for Opera, Music and Dance Education

 

Margherita Sani pracuje w Istituto Beni Culturali Regione Emilia Romagna i jest członkiem sieci NEMO (Network of European Museum Organisations).

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Tiek rādīts 1. - 3. no 3
  • Lietotāja Elena Galifianaki attēls

    This is an excellent initiative on engaging adults and migrants with museums.

    Remember next week EPALE is hosting Migrant Education Week 25-29 April (/node/20789).

    There will be 3 LIVE discussions taking place on Tue 26th, Wed 27th and Thu 28th April (Experiences, Challenges and Solutions). Join in the discussions and share on social media with the hashtag #epale2016.

    To get an email alert as the live discussions start, go to the EPALE Soonfeed and click "Join" for each discussion: /blog/epale-soonfeed.

    See you online next week!

    Eleni

  • Lietotāja Daria Sowińska-Milewska attēls

    Warto włączać szerzej muzea w edukację dorosłych, to bardzo dobra idea. W Stowarzyszeniu Trenerów Organizacji Pozarządowych w ramach projektu "E-process in e-learning" podczas szkolenia trenerów elementem modułu o osobach o szczególnych potrzebach na sali szkoleniowej (np. niepełnosprawnych) była wizyta w Muzeum F.Chopina w Warszawie. Muzeum jest tzw. muzeum dostępnym, w tym dla osób niewidzących i niesłyszących! W ten sposób można połączyć teorię i praktykę dla lepszego efektu edukacyjnego.

     

     

  • Lietotāja Aleksander Kobylarek attēls

    Muzea europejskie mają niesamowity potencjal edukacyjny. Odwiedzając liczne placówki w europejskich centrach kulturowych niejednokrotnie zastanawiałem się nad możliwościa połączenia oferty edukacyjnej takich centrów z propozycjami turystycznymi biur podróży oraz innnych instytucji kultury. Takie wycieczki dla wyrafinowanych konsumentów kultury mogłyby być nowa formą edukacji łaczącą w sobie elementy wszystkich trzech typow- formalnej, pozaformalnej i nieformalnej. O ofercie muzealnej warto zawsze też pomyśleć przy okazji ralizacji różnych projektów edukacyjnych jako elemencie wzbogacajacym. Może to być wreszcie niezwykle istotne w przypadku budowania wspólnej europejskiej tożsamości.