chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE - e-Platforma za obrazovanje odraslih u Europi

Blog

Czy nauka w sporcie może odbywać się przez całe życie?

13/08/2018
po Malgorzata Dybala
Jezik: PL
Document available also in: EN DE LV SK SL RO HU EL FR IT ES

/ro/file/sports-lifelong-learningSports in Lifelong Learning

Sports in Lifelong Learning

Tłumaczenie Krajowe Biuro EPALE Polska.

Czy nauka w sporcie może trwać przez całe życie, biorąc pod uwagę, że nasze możliwości fizyczne z czasem będą się zmniejszać? Na te pytania odpowiada Susanne Wolmesjö – neurolog, edukator dorosłych i były sportowiec. Dla Wolmesjö pytanie dotyczące uczenia się przez całe życie w sporcie jest wielowymiarowe, w dużej mierze zależne od celów edukacyjnych sportowca. Ostatecznie, jak sądzi, ciągłe uczenie się w sporcie może w ogóle nie opierać się na wymiarze fizycznym.

Koncepcja uczenia się przez całe życie jest oczywista w dziedzinie uczenia się dorosłych

Wszyscy zdają się akceptować fakt, że dana osoba może uczyć się praktycznie wszystkiego w każdym wieku. Ciągłe uczenie się jest również niezbędne dla rozwoju zawodowego.

Jednak nauka obejmująca wymiar fizyczny i cielesny, na przykład sport, na pierwszy rzut oka wydaje się być innym przypadkiem. Zawodowy lub amatorski sportowiec osiągają szczyt formy fizycznej w pewnym wieku, po którym ich wyniki w danym sporcie nieuchronnie zaczynają spadać, a profesjonaliści muszą zacząć przygotowywać się do przejścia na emeryturę lub innych działań.

Czy to oznacza, że w sferze sportu nie istnieje pojęcie uczenia się przez całe życie?

Susanne Wolmesjö jest edukatorem osób dorosłych, przedsiębiorcą i neurologiem. Oprócz prowadzenia własnej firmy edukacyjno-doradczej, uczy dorosłych w Bosön Sports Institute w Sztokholmie. Wolmesjö jest także byłą siatkarką i trenerką zarówno w swojej rodzimej Szwecji, jak i w USA.

Dla niej kwestia uczenia się przez całe życie w sporcie jest zagadnieniem zarówno naukowym, jak i filozoficznym. Wiele zależy od danego sportu oraz od indywidualnych celów uczenia się.

„Wierzę, że możemy rozwijać umiejętności sportowe przez całe życie. Nawet w ramach jednego sportu kolejny poziom umiejętności wiąże się z nowymi celami i wyzwaniami. Kiedy próbujemy opanować nową dyscyplinę, pojawiają się kolejne umiejętności do opanowania. Dodając do tego różne osobiste fizyczne i psychiczne wyzwania, dostajemy ciągle rosnącą dziedzinę pełną wyzwań edukacyjnych”.

Susanne uważa jednak, że w pewnym momencie, w niektórych dyscyplinach sportowych, musimy zaakceptować, że nasza sprawność fizyczna może mieć pewne ograniczenia. Sporty wymagające siły i szybkości będą stawać się trudniejsze w miarę upływu czasu. Chociaż możemy rozwijać naszą siłę w każdym wieku, może to nie wystarczyć, jeśli postawimy przed sobą zbyt wysoką poprzeczkę.

"W tym przypadku możemy potrzebować nowego rodzaju sportu lub rozważyć inne podejście do dotychczasowej dyscypliny. Różne dziedziny wymagają innego podejścia i sposobu działania, aby mogłyby być kontynuowane w perspektywie dożywotniej. Jednym z przykładów jest chodzona piłka nożna, wolniejsza odmiana futbolu dla starszych graczy lub graczy z niepełnosprawnościami ruchowymi.

Oprócz siatkówki, uprawiam też inne sporty, takie jak golf, kajakarstwo i jazda na rowerze. Zawsze to nowa doświadczenie i wyzwania. "

Zdaniem Wolmesjö, własne cele sportowca definiują granice uczenia się – i te ograniczenia można rozszerzyć poprzez uczenie się zupełnie nowych dyscyplin sportowych lub inne podejście do tych już opanowanych. Ponadto istnieje dodatkowy sposób kontynuowania ścieżki uczenia się po okresie największej wydolności fizycznej:

„Jeśli aktywne uprawianie sportu nie jest już motywujące, bycie trenerem daje nowe wyzwania. Jednym z najlepszych sposobów uczenia się jest nauczanie innych. Dlatego też, rola coachingu sportowego lub podejścia coachingowego w dziedzinach niezwiązanych ze sportem, zapewni także możliwości uczenia się przez całe życie”.

Od 1989 roku Wolmesjö trenuje Taiji pod kierunkiem mistrza z Chin. Mówi jej, że nigdy nie może zrobić tego samego dwa razy. Za każdym razem, gdy robi ruch lub myśli, ma to być pierwszy ruch lub myśl. Oznacza to, że dla systemu nerwowego nowa nauka odbywa się przez cały czas, bez względu na wiek.

„Z mojego punktu widzenia możliwe jest uczenie się przez całe życie w sporcie. Większe znaczenie ma twój sposób myślenia, motywacja i akceptacja niż wymiar fizyczny” – mówi Wolmesjö.

author: Markus Palmén


Susanne Wolmesjö jest neurologiem, edukatorem osób dorosłych i byłym sportowcem. Susanne prowadzi własną firmę edukacyjno-konsultingową http://www.educationinmotion.se/, a także uczy dorosłych w Bosön Sports Institute w Sztokholmie.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
  • Slika korisnika Beāte Lozberga
    Mans mīļākais teiciens ir "kustībā ir dzīvība". Mūsdienās ir tik daudz iespēju sportot. Tekstā autore minēja, ka atsevišķos sporta veidos mums ir jāpieņem, ka mūsu fiziskajām spējām ir robežas, protams, ir sporta veidi, kas ar savu specifiku, kuriem ir vajadzīga speciālā sagatavotība taču, manuprāt, katrs var atrast sev piemērotāko sporta veidu, vadoties pēc fiziskās sagatavotības, vecuma un jau iegūtajām prasmēm, zināšanām. Iespējams, ka kādam neizdosies sasniegt pašus augstākos mērķus, taču balvā var būt veselība un laba pašsajūta, tas ir tā vērts. Pēc manām domām, ideja strādāt par treneri vai arī sporta skolotāju pēc savas profesionālās sporta karjeras beigām ir ļoti laba, jo turpinās šī sporta mūžizglītība process, tikai mazliet savādākā veidā. Arī esot trenerim vai sporta skolotājam ir jācenšās uzturēt sevi formā.  
  • Slika korisnika Renāte Ēķe
    Ik dienu mēs iemācamies ko jaunu, tas var būt kaut vismazākais sīkums. Pat tad, kad cilvēkam liekas, ka viņš visu jau zina, tā tomēr nav, mēs varam sevi pilnveidot un iegūt jaunas zināšanas ik dienu. Protams, ir jāņem vērā mūsu fiziskās spējas, bet ikviens var sev atrast vispiemērotāko sporta veidu. Ir arī sports cilvēkiem ratiņkrēslos, tāpēc gribu teikt - iespējas tiešām ir! 
    Ar to kopumā es vēlos pateikt, ka es piekrītu autores teiktajam - mūsu fiziskajām spējām ir robežas, bet mēs varam uzsākt jaunu sporta veidu un attīstīt sevi tajā, kas ir atbilstoši mūsu spējām. Tādēļ - jā, arī sportā mācīšanās var ilgt visu mūžu. 
  • Slika korisnika Jausma Rozenšteine
    Mūžizglītība - sportā ir veselības veicinošs un saglabājošs mērķis. Nodarbojoties ar citu sporta veidu jāņem vērā vecuma īpatnības un iepriekšējas prasmes protams, emocijas un izvirzītie mērķi ir spēks, kas dzen uz priekšu.
     

  • Slika korisnika Marta Kosińska
    Inne wymiary edukacji poprzez sport - poza wymiarem fizycznym - są szalenie istotne dla późnego wieku. Jako ewaluatorka projektów edukacyjnych stykałam się z wieloma grupami aktywnych fizycznie seniorów: bardzo często działalność teatralna lub taneczna wymagały od nich doskonalenia sprawności fizycznej. Co ciekawe, wielu z nich podkreślało, że podejmuje te działania w celach terapeutycznych. W tej grupie wiekowej nader często występuje depresja związana z późnym wiekiem - aktywność fizyczna jest wręcz jednym z podstawowych warunków walki z depresją. 
  • Slika korisnika Monika Dawid-Sawicka
    Zaryzykuję tezę, że w sporcie nauka przez całe życie ma znacznie intensywniejszy wymiar niż w innych obszarach zawodowych. Pracując ze sportowcami widzę jak każdego dnia uczą się nowego, testują i poszukują nowych rozwiązań. W sporcie zdecydowanie szybciej niż w innych dziedzinach nabyta wiedza podlega weryfikacji – jeśli nie przynosi efektu, poszukujemy dalej, testujemy nowe rozwiązania. To właśnie weryfikowanie wiedzy poprzez  zbliżanie się (lub nie) do postawionego celu sprawia, że sportowiec codziennie intensywnie się uczy, szukając optymalnej ścieżki.