European Commission logo
Kirjaudu sisään Luo käyttäjätili

Popular searches on EPALE

EPALE - Aikuiskoulutuksen eurooppalainen foorumi

Blogi

Throwing a hat into the ring or the principles of andragogy

Why is it so difficult for adult educators to wear students’ shoes? Maybe we are talking about some kind of a dissonance here? On the one hand, they are teachers, in whom deep-rooted traditions, the need to gain recognition, and the title to "lead other adults” lie (more or less) dormant. On the other hand, they are mature and aware of the fact that many truths and solutions have proven invalid in the face of changes brought about by the post-modernity.

"I was sent to a higher education institution to work with its staff on improving communication there, and right after the meeting, the group told the management to immediately get rid of our company, adding that they did not want to see that moron again. 

- What did you do wrong?

- Now, I know. First of all, I immediately started addressing them by first names and the group was composed of a professor and senior lecturers who were not used to that. Secondly, one of the first things I asked them to do, which usually works out very well, was to work in pairs. And this stood for fraternising for them. They felt constrained (…) It is a real grind to work with a larger part of teachers” [1].

I can relate to the above fragment for three main reasons:

1) First of all, I am an andragogue, i.e. an adult educator;
2) Secondly, I am an adult learner;
3) Thirdly, I have attended the meeting described above.

The reasons presented above have served as an opportunity for me to comment on the above fragment from the perspective of the training participant. In my opinion, the pressure or even the conflict in this situation resulted from clashing expectations and work styles. And this is the crux of the difficulty of working with adult educators mentioned by the coach. In this very situation, we were supposed to take up the role of students and the majority of us expected to be provided with ready-made tools, well-verified solutions and a key to success. On the other end, the coach wanted us to share experiences and be inspired by one another. He expected that he would stand by and watch us interacting. At the end, he reacted to the dissatisfaction of training participants by saying “this is how I work, and that is not my problem.”

Prawidlaaa_1

I did a lot of thinking before writing this and I want to make it clear that in my opinion the matter I intend to reflect on is can be illustrated by saying that adult educators do not throw their hats into the ring. Does this statement do justice to andragogues, coaches and educators?

A few days ago I attended an inspiring training for EPALE platform ambassadors, which focused on webwriting. Anna Miotk, who conducted the training, after the whole day spent on answering the participants’ questions, dispelling our doubts and solving our disagreements praised us for commitment and creativity. I must admit that this uplifting feedback, like red bull, gave me wings, but also reminded me about the experience described in the introduction. This very experience served as an inspiration for me to attempt answering the question: HOW DO ADULT EDUCATORS FARE IN STUDENTS’ SHOES? 

Publications on adult learning feature many suggestions concerning competences that an adult educator, coach or educator should display. It is well worth quoting prevailing opinions on the topic. For example, Józef Kargul reminds us that “post-modern society has obliterated institutional and social roles of teachers. Teachers no longer are the only source of knowledge and authority to students, especially to adult learners, parents, and local communities. The appeals to preserve this role of teachers presented by various authors, also those of reports on education, are pointless. It is simply rain dancing." Adult educators often disregard these facts and still look at themselves as the bible. You can observe a big dilemma here: they observe democratic values and cherish equality, but as far as public schools and their roles within them are concerned they opt for conservative principles. They believe that they are entitled to teach adult students values, show them personal models and true sources of knowledge, and they refer to reason at the same time. They seem not to notice that the post-modern world is the place, where all types of pluralism are welcome (...). Such a performance of the social role of a teacher is disapproved by the students and exposes educators to displays of aggression, and not only verbal one. At present, no one takes on the defence of teachers. What is more, teachers can still hear that they oppress, impose their opinions on and manipulate students. Very rarely you can come across opinions that teachers simply occupy their traditional institutional role, which unfortunately has been obliterated by the post-modern world” [2]. The above quote seems to provide the answer to the question: Why is it so difficult for adult educators to wear students’ shoes? Maybe we are talking about some kind of a dissonance here? On the one hand, they are teachers, in whom deep-rooted traditions, the need to gain recognition, and the title to "lead other adults” lie (more or less) dormant. On the other hand, they are mature and aware of the fact that many truths and solutions have proven invalid in the face of changes brought about by the post-modernity. The two roles seem to clash, and result in the feeling of inconsistency, ambiguity, and maybe even some kind of schizophrenia.

Dorota Lubrań contributes to those deliberations by saying that contemporary teachers face difficult tasks, which call for permanent and successive raising of competences in the scope of subject-related knowledge, methodology and work organisation, as well as consistent updating and expanding general knowledge and practical skills. "Every adult should be aware of the fact that lifelong learning is a precondition for full participation in a democratic society". This also, or rather above all, applies to adult educators [3]”.

In the light of these observations, it is worth noting that in literature there is little information or study results on adult educators taking up the roles of students. This is why a paper by Agnieszka Majewska-Kafarowska and Urszula Tabor, in which the authors share their observations and describe how adult educators play the role of students, is particularly valuable. The study’s results are not very optimistic and certainly inspire reflection. A survey was conducted with the participation of adult educators attending a course organised by a continuing education centre. The training course aimed to make its participants familiar with andragogy, and it focused on the functioning of adult learners being the subjects of the learning process. It was the participants who requested that such a training course was organised. Among other questions, the course participants were asked to answer a closed question intended to inspire reflection on andragogy. They were to tick a correct answer and their choices came as a surprise. The following answers were suggested:

a) andragogy is a scientific discipline, which should encourage adults to reflect on themselves, the world and other people,

b) andragogy is a scientific discipline, which provides answers to the question how to educate adult learners [4].

The surprise stems from the fact that only 20% of respondents selected the first option, as many as 45% selected the second option, 22% of them did not provide an answer, and a few of respondents ticked both options. No comment is needed here. The answers provided to other questions included in the survey were not less startling, and the study results can be summed up as follows:

  1. A large part of adult educators is not familiar with literature on the topic;
  2. A large part of adult educators expects to be offered ready-made tools and not inspiration or opportunity for reflection;
  3. A large part of adult educators attends training courses, because they need to acquire  competences and obtain certification of professional qualifications;
  4. Adult educators often replicate attitudes of their students, which they highly disapprove.

Therefore, although andragogy theory emphasises the fact that education is “an indispensable element or even an existential need to be satisfied throughout life” [5] how is it possible that adult educators find it so difficult to put this idea into practice? Maybe adult educators’ dilemma and difficulty with assuming the role of students results from insufficient courage or readiness to “to be on the threshold” and “live on the borderline”, which implies the readiness to absorb new impulses, which Łukasz Michalski suggestively explains. The author quotes Mikhail Bakhtin who reminds us that “to be is to communicate”. This quote is about having a dispute with yourself and others. Those who avoid dispute, avoid living, and having in mind the existential dimension of learning, we come to the conclusion that, in essence, learning should be dialogic, should be centred on confronting otherness, and should be treated as life-giving [6]. Therefore, in my understanding, this life-giving property should stand for the readiness and courage to throw a hat into the ring.

And how about you? Do you like to learn? Do you like training? Do you enjoy attending seminars or courses? If you appreciate them and believe they are tailor-made, please let me know. And if you have no intention of wearing a new hat or the one that you wear does not become you and you would rather do without it, please tell me why? And maybe, after all, saying that adult educators do not like to learn is only a myth that needs to be dispelled? 

translation: NSS Poland

            

dr Monika Sulik – an assistant professor, academic teacher. She teaches an author class in Biography in Education. A certified coach and academic mentor. Since 2018, the secretary of Edukacja Dorosłych (Adult Education) periodical. An EPALE ambassador.

         

    

[1] http://wyborcza.pl/duzyformat/1,127290,11697611,Jacek_Jakubowski__czyli_hipis_w_korporacji.html (dostęp 13.06.2018).

[2] J. Kargul: Edukacja dorosłych w ponowoczesnym świecie, „Chowanna” 2003, s. 199.

[3] D. Luber: Rola i znaczenie andragoga w procesie edukacji i wychowania dorosłych. [w:] A. Fabiś, B. Cyboran (red.), Dorosły w procesie kształcenia dorosłych, Bielsko-Biała - Zakopane 2009, s. 205.

[4] U. Tabor, A. Majewska-Kafarowska: „Autorefleksja zawodowa nauczycieli dorosłych a ich funkcjonowanie w roli ucznia i nauczyciela”. [w:] A. Stopińska-Pająk (red.), Edukacja dorosłych. Doradca zawodowy. Rynek pracy, Warszawa 2006.

[5] A. Stopińska-Pająk: „Edukacja dorosłych i poradnictwo zawodowe wobec wyzwań rynku pracy”. [w:] A. Stopińska-Pająk (red.), Edukacja dorosłych. Doradca zawodowy. Rynek pracy, Warszawa 2006.

[6] Ł. Michalski: Strach przed innym, czyli o istocie uczenia się. [w] A. Fabiś, A. Stopińska-Pająk (red.), Uczący się dorosły w zmieniającym się świecie, Bielsko-Biała 2010, s. 57.

  

Zobacz także:

Who needs a biography for training? or educational Pandora's box

Likeme (11)

Kommentti

Su, 13.09.2020 - 18:30

Paldies par interesanto tēmu!
No savas pieredzes gribētu teikt, ka tālākizglītības kursi mēdz būt dažādi - gadās gan tādi, kuros tiec nostādīts "skolēna" lomā, ievests neērtās situācijās, kad jāsastrādājas ar kādu svešu vai ne tik svešu cilvēku - teju kā skolēniem mācību stundās. (Tas liek apdomāt, vai visiem klašu kolektīviem grupu darbi ir piemēroti) Lai arī tā ir iziešana ārpus komforta zonas, jo labprātāk meklēju risinājumus vienatnē, šie kursi ir palikuši atmiņā kā vērtīgākie, pretstatā "sausai" lasīšanai no prezentācijas.

P.s. Manuprāt, visgrūtāk izglītojamie bērni ir lielie "bērni" jeb pieaugušie... it sevišķi, ja tie ir pedagogi.
Ke, 26.02.2020 - 12:01

Ļoti uzrunāja Jozefa Kargula citāts par skolotāja kā autoritātes norietu. Mūsdienu izglītības proces nav "sausa" iegūto zināšanu nodošana un faktu mācīšanās, bet gan prasmju veidošana un attīstīšana, lai mēs  visa mūža garumā spētu iederēties mūžam mainīgā sabiedrībā, kurā pirms pāris gadiem uzzinātais fakts jau ir vēsture.
Ir jāpieņem, ka informācija noveco ļoti strauji un ir jāapgūst spēja" būt uz pasaules pulsa", zināt, kur meklēt nezināmo un pilnveidoties visa mūža garumā. Kā arī visos vecumos jāattīsta gudra medijpratība, lai spētu patiesu informāciju atšķirt no neīstas, vērtīgu no nevērtīgas.
Su, 17.11.2019 - 15:59

Vienmēr esmu uzsvērusi un uzskatījusi, ka cilvēks nevar strādāt, pabeidzot tikai kādu izglītības iestādi un ar to pietiek! Nē! Cilvēks ir radīts, lai domātu un attīstītos, pilnveidotu sevi. Kāpēc rakstnieki neapstājas pie vienas grāmatas? Rakstot jaunus darbus, viņi sevi piepilda ar jaunām jūtām, pielej sev dzīves dziru dzīlēs. Tāpat arī jebkuram cilvēkam, lai kādu darbu viņš strādātu ikdienā, viņam IR jāmācās, vai nu tie ir kursi, vai skolas, vai internets, jebkas, kas liek sevi pilnveidot, pieliet ar jaunām zināšanām. Man mācīšanās asociējas ar kafijas baudīšanu - es nedzeru vienu un to pašu kafiju, jo negūstu jaunas sajūtas, jaunu baudu, kafija ir jāmaina, jādzer dažāda, tikai tad tu varēsi par to runāt ar citiem kafijas mīļotājiem. Tā var būt jebkura tēma, ja tu neesi par to lasījis, klausījies, tu nevari būt labs sarunu biedrs otram cilvēkam. Pedagogam tas ir kā Bībeles 10 baušļi jāzina, tā arī jāmācās, sevi jāpilnveido. Ar katru paaudzi mainās tēmas, to sapratne, ja pedagogs vai jebkurš cits pieaugušais, nesekos līdzi šīm izmaiņām, tad rezultātā paliek tās pašas vecās kurpes un neizprotamās situācijas.
Bet ne vienmēr ir problēma (sevis) mācībās, liela nozīme ir arī principu elastīgumā. Ja pieaudzis cilvēks būs principiāls savos uzskatos, lai cik daudzas skolas un kursus būtu izmācījies, viņš nepieņems esošo situāciju par vajadzīgu un nozīmīgu kaut ko mainīt vai pašam mainīties!
Liela nozīme ir pašā cilvēkā, cik daudz viņš grib un uz ko viņš ir gatavs!
Su, 10.01.2021 - 00:25

Wydaje mi się, że wielu nauczycieli zapomniało jaka jest ich rola, że sami kiedyś byli na tym etapie co ich uczniowie są aktualnie. Wielokrotnie spotkałam się z tym, że nauczyciel wymagał od uczniów danej rzeczy, a sam robił ją całkowicie odwrotnie. Dlatego sądzę, że sposób jaki wdrożył cytowany prowadzący był bardzo dobry posunięciem, dopóki nauczyciele nie będą potrafili wcielić się w role ucznia ich efektywność nauczania i przyjemność z przedmiotu nie będzie satysfakcjonująca.
Su, 28.04.2019 - 21:53

Ja piekrītam, ka pedagogs cenšas runāt ar skolēnu (jebkura vecuma) iespējami kā ar līdzīgu, kā ar pieaugušu cilvēku, izvēloties tikai skolēna vecumam atbilstošus rīkus - valodas izvēle, satura dziļums, koncentrēšanās ilgums u.tml., tad ļoti lielā mērā rakstā minētie argumenti un secinājumi pēc pētījuma veikšanas ir jāņem vērā ikvienam, pat pirmsskolas izglītības pedagogam. Rakstā teiktais par pieaugušo apmācītāju jeb andragogu nepieciešamību mūžilgi izglītoties, nemitīgi papildinot prasmes un iemaņas dažādās jomās, ļoti lielā mērā attiecināms arī uz pedagogu. Izglītības mērķu sasniegšanai pedagogam ir jābūt empātijas spējām attiecībā uz skolēnu jebkurā vecumposmā. Empātijas spējas ir atslēgas vārds gan satura plānošanā, gan metožu izvēlē, gan palīdzība apgūt prasmes un nostiprināt iemaņas.
Ke, 03.10.2018 - 19:18

Ten artykuł podobnie jak poprzedni przeczytałam, bo miał interesujący tytuł "Czy szewc bez butów chodzi - czyli andragogiczne prawidła". Powracające pytanie, czy nauczyciel powinien się cały czas szkolić i uczyć. Myślę, że zawsze warto poszerzać swoją wiedzę oraz umiejętności i wydaje mi się, że uczniowie niezależnie od tego, czy są to dzieci, czy osoby dorosłe zawsze chętnie słuchają kogoś, kto ma dużą wiedzę i potrafi ją ciekawie przekazać.
Su, 23.12.2018 - 10:20

Manā praksē, apmeklējot kursus, lielāka daļa  no tiem bija vērtīga un jaunas idejas es ar prieku izmantoju praksē.  Bet, diemžēl, bija tādi, apmeklējot kurus radās sajūta, ka tu velti zaudēji laiku, lai gan pirms apmeklējuma rūpīgi pētu programmu un izvēlos tikai to, kas ir nepieciešams. Piekrītu, ka ļoti daudz atkarīgs no pasniedzēja, bet arī svarīgi, kāda ir grupa. Ja grupā, lielāka daļa no cilvēkiem mērķtiecīgi grib apgūt kaut-ko jaunu, strādāt vieglāk un interesantāk.
Ti, 10.07.2018 - 19:48

Patrząc na liczne komentarze na ten temat widać, że budzi emocje, i oby takich tekstów jak najwięcej na EPALE. Jednak te wszystkie problemy, o których pisze autorka jak i te opisywane w komentarzach, wynikają z tego, że nauczyciele mają ogromną trudność wyjść ze swojej roli. Przejawia się to w życiu codziennym, jak i na szkoleniach. Pamiętajmy, że nauczycieli w szkole obowiązuje ścieżka awansu zawodowego, a to oznacza, że muszą chodzić na szkolenia. Wyobrażam sobie przez jakie katusze muszą przechodzić :-). Podobna sytuacja jest z akademikami, którzy są ekspertami w swoich dziedzinach i przychodzi szkoleniowiec, który uświadamia im, że są obszary nad którymi muszą popracować.  
To, 12.07.2018 - 15:14

In reply to by Beata Jurkowicz

Pani Beato to prawda! Myślę, że największą blokadę stanowi strach przed ośmieszeniem czy utratą autorytetu. Bo przecież jak to? Nauczyciel i się musi uczyć? To nie urodził się z wiedzą o wszystkim? Nie wie? Nie potrafi?  Pamiętam jak uczestniczyłam w kursie języka angielskiego organizowanym przez Uczelnię. Początkowo nikt nie chciał zabierać głosu, tylko wszyscy się przeglądaliśmy w zalęknionych oczach współtowarzyszy. Na szczęście każdy z nas był z innego wydziału bo podczas swobodnej rozmowy okazało się, że większość z nas bała się spotkać na zajęciach kogoś ze swojego najbliższego otoczenia, ze swojego wydziału. 
Ma, 17.12.2018 - 18:00

''Manuprāt, meklējot atbildes uz jautājumiem, kādēļ skolotājam ir grūti iejusties skolēnu lomā. Viens no iemesliem, ir pazaudēt savu komforta zonu, bailes ''iekāpt jaunās kurpēs''. Ļoti nozīmīga skolotāja prasme ir nebaidīties ''iekāpt citās, jaunās kurpēs''. Skolotājam ir jālasa, jāinteresējas par jaunatklājumiem izglītībā, tehnoloģijās, pētījumos par sabiedrību, skolēniem,piem. paaudžu atšķirībās. Tieši zināšanas jeb mūžizglītība apvienojumā ar ''iekāpšanu jaunās kurpēs'', skolotāju var aizvest ļoti interesantā, krāšņā piedzīvojumā, mācot, izglītojot izglītojamos. Un ,protams, šeit nevar nepieminēt, sevis un sava paveiktā analīzi, kas palīdz saprast paveikto un skaidri parāda turpmākos mērķus.''

La, 30.06.2018 - 18:40

W tym roku ukończyłam studia andragogiczne. Podczas studiów miałam możliwość obserwowania wielu andragogów w różnym wieku i zauważyłam, że domeną młodych andragogów jest autentyczne dbanie o własny rozwój i otwartość na uczenie się. Zaskoczyło mnie jednak to, że wielu starszych, bardziej doświadczonych andragogów, owszem, mówi o znaczeniu samokształcenia i poszerzania swoich horyzontów, jednak jakby te zalecenia nie dotyczyły ich samych. Jako ktoś, kto jest dopiero na początku drogi, wierzę, że kształcenie innych i samokształcenie są równie ważne.

Su, 01.07.2018 - 10:35

In reply to by EPALE member

to może optymistyczne, że doświadczamy jakiejś zmiany? Być może to starsze pokolenie edukatorów czy andragogów bardzo mocno jet związane z tradycyjnym postrzeganiem swojej roli i osoby te obawiają się, że wejście w rolę ucznia będzie w jakiś sposób im umniejszać bądź świadczyć o niekompetencji. Z kolei pokolenie młodsze wychowane jest w świadomości konieczności uczenia się całożyciowego, traktuje je bardziej naturalnie a nie jako wyznacznik swojej niedoskonałości. Może to zatem zmiana paradygmatu uczenia się stała się nadzieją na bardziej naturalne wchodzenie w rolę ucznia przez osoby dorosłe, a zwłaszcza nauczycieli dorosłych ? 
Ti, 17.07.2018 - 13:29

In reply to by Nina Woderska

Droga Nino, bardzo Ci dziękuję za wsparcie. Bardzo intensywnie zbieram myśli i mam nadzieję, że niebawem uda mi się zainicjować projekt związany z tym tematem. Z pewnością skontaktuję się wtedy z Tobą. Pozdrawiam ciepło ! 
Su, 22.07.2018 - 21:28

In reply to by EPALE member

Bardzo ciekawy artykuł - pobudzający do reflekcji:) Ja potrzebę sprawdzania czy nie chodzą w "za małych butach" odkryłam na szczęście jakiś czas temu. Pomógł mi w tym nota bene adragog (pedeutolog) - Prof. Dylak, który po każdych swoich zajęciach (wykładach) prosił o anonimową i krótką informację zwrotną. Studenci wiedząc, że Profesor czyta faktycznie każdą informację - szczerze pisali swoje komentarze wobec zajęć. Od kilku lat robię tak na studiach podyplomowych - daje mi to wgląd w moje działania, kiedy jestem jeszcze w procesie z grupą, jak i po, kiedy przygotowuję/dostosowuję zajęcia dla następnej. 
Ti, 17.07.2018 - 13:22

In reply to by Nina Woderska

Dziękuję Nino za ten komentarz. Twój przykład jest dowodem na to, że wiele zależy od naszych wcześniejszych doświadczeń i mistrzów napotkanych na edukacyjnej drodze. Kiedy obserwujemy odwagę i gotowość do konfrontacji z sobą, w innej roli, u naszych nauczycieli czy szkoleniowców to sami też traktujemy to z większą naturalnością i swobodą. Co wcale nie oznacza, że się nie boimy. Przypomniało mi się takie ważne dla mnie zdanie Jacka Walkiewicza: "Kiedyś się bałem i nie robiłem a teraz dalej się boje, ale robię". Przesyłam serdeczności Nino  
Su, 22.07.2018 - 21:40

In reply to by EPALE member

Zdecydowanie zgadzam się z tym zdaniem. W moim wypadku to raczej obawa (może przed negatywnym ocenianiem?!, sic!), mimo że pojawia się za każdym razem, nie demotywuje mnie to przed wprowadzeniem informacji zwrotnej. Pozdrawiam:)
Su, 22.07.2018 - 23:32

In reply to by Nina Woderska

:) Na pocieszenie Ci napiszę Nino, że też tak mam :) Ale to chyba znaczy,że mamy pokorę..Bo gdybyśmy nie miały poczucia strachu w tej sytuacji to by oznaczało, że jesteśmy ignorantkami...oj, a to już bardzo niedobrze. Posyłam uśmiechy na dobry tydzień - mam nadzieję, że wakacyjny :) 

La, 15.12.2018 - 19:19

Lai strādātu par skolotāju, ikvienam ir jāapzinās, ka katram pašam ir jāpilnveidojas līdz ar saviem audzēkņiem, jo viena gatavā “recepte”, nederēs visiem. Līdz ar to, apzinoties, ka izglītības iestādē ienāk jauni audzēkņi ar savām interesēm, vajadzībā, skatījumu uz dzīvi, ir jāsaprot, ka ir nepieciešama sevis, savu zināšanu praktisko spēju aktualizāciju un papildināšanu, uzlabošanu. Tā kā skolotāju profesija ir tā, kurā nemitīgi jāpilnveido sevi, un to nosaka arī Izglītības likums, mūsdienās šāda iespēja ir gan formālajā, gan neformālajā izglītībā, ir pieejami dažādi, kursi, lekcijas, semināri, dažādi projekti, un šo piedāvājuma klāsts ir liels, un ir iespēja izvelēties pēc ieskatiem, šī brīža aktuālajām vajadzībām. Un apmeklējot šādus sevis pilnveides, kursus, ir jāņem viss piedāvātais, neatkarīgi no kvalitātes, vai cita kā, bet kā zināms slikta pieredze ir arī pieredze, no kuras ir iespējams mācīties. Pati personīgi varu dalīties ar pozitīvu piemēru, no vieniem kursiem, kur es kā pedagogs iejutos skolēnu lomā, kur caur praktisko darbošanos tika izzinātas dažādas metodes, kā skolēniem mācīt kritiskās domāšanas prasmes, un es uzskatu, ka tikai caur šo prizmu, ir iespēja pilnīgi izprast vai šīs piedāvātas metodes tev un taviem audzēkņiem derēs vai nē. Un iegūtas zināšanas, prasmes ir daudz noturīgākas, nekā tās es būtu noklausījusies parastā lekcijā. Bet viennozīmīgi varu apgalvot, ka šie pilnveides kursiem, jābūt ieguvumam sev pašam. Jo dzīves gudrāks, zinošāks būsi, jo lielāka tava vērtība būs sabiedrībā, tādēļ nepieciešams mācīties visu mūžu. Un tikai apzinoties to, ļaus iekļauties demogrāfiskajā sabiedrībā. 
La, 30.06.2018 - 11:00

Brałam kiedyś udział w warsztacie, podczas którego zaproponowano nam krótkie ćwiczenie, aby pomyśleć o jakiejś osobie z naszego życia, która była dla nas ważnym nauczycielem. Kiedy już wybrało się tą osobę, należało sobie wyobrazić, że stoi ona przed nami i ukłonić się jej dziękując za wszystko co jej zawdzięczamy. Następnie mieliśmy sobie wyobrazić, że nauczyciel ten również nam się kłania dziękując za możliwość uczenia nas jak również uczenia się od nas. Było to bardzo poruszające doświadczenie, którym chciałabym się podzielić w temacie wewnętrznego obejmowania roli nauczyciela i ucznia w sobie.
La, 30.06.2018 - 12:30

In reply to by Barbara Szymańska

Myślę sobie, że to co opisałaś Basiu to musiało być naprawdę poruszające doświadczenie... i to dla obu stron. To też pewnie dobry moment by sobie uświadomić, że takie spotkanie edukacyjne edukatorów z edukatorami (w roli uczniów) nie jest zagrożeniem tylko szansą, a przede wszystkim okazją do autorefleksji dla obu stron- co jest naprawdę bezcenne. Dziękuję z całego serca za ten komentarz! 
Ke, 28.11.2018 - 01:34

Labprāt apmeklēju kursus un seminārus par sev interesējošām tēmām un aktualitātēm. Kā arī esmu izmantojusi Erasmus + piedāvātās iespējas, kas paplašina redzesloku un sniedz zināšanas no profesionāļu praktiskās pieredzes, ko universitātes solā, diemžēl, neiegūstam. Protams, lai maksimāli daudz gūtu no kursiem vai dažādiem semināriem, lekcijām ir jādodas uz tiem ar interesi un jābūt atvērtam arī iesaistīties un diskutēt. Kursi nereti notiek ārpus darbalaika vai studiju laika, kas nozīmē, ka tiem jāpatērē savs brīvais laiks. Taču tas nekādā ziņā netiek izniekots. Vienmēr ir ļoti svarīgi gūt ko jaunu, kas ir neatņemama vērtība - pieredze un zināšanas. 

La, 30.06.2018 - 00:21

Realizując projekty w ramach Centrum Praktyk Edukacyjnych wielokrotnie miałam doświadczenie obserwacji nauczycieli (zarówno dzieci i młodzieży, jak i osób dorosłych) w sytuacjach edukacyjnych - z zakresu edukacji kulturowej. Sytuacje te zawsze były bardzo odmienne od ram edukacyjnych charakterystycznych dla szkoły, czy uniwersytetu: nastawione na dialog, dyskusję, warsztat (często z elementami dramy, zabawy, działań artystycznych). Wśród naszych szkoleniowców nauczyciele zdecydowanie mają opinię bardzo trudnej grupy: zamkniętej, roszczeniowej, wycofanej, niechętnej i raczej skłaniającej się ku klasycznym, podawczym metodom uczenia. Ostatecznie jednak wśród edukatorów kulturowych utrwaliła się opinia, że choć środowisko nauczycielskie jest rzeczywiście trudne, to zdarzają się w nim osoby niezwykłe, otwarte, skłonne do eksperymentowania - pozostają jednak w zdecydowanej mniejszości. Czym to tłumaczyć? Jestem przekonana, że chodzi tu w dużej mierze o instytucjonalny (szkolny, uniwersytecki) habitus, który ma tendencję do bardzo głębokiego, także nawet cielesnego, zakorzeniania się w pracownikach tych instytucji. Działa on tym silniej, że oddziałuje poprzez stres, przeciążenie, zmęczenie i swoją totalność folwarczną - szkoły i uniwersytety w Polsce to instytucje utrwalające folwarczny właśnie charakter pracy i relacji społecznych w jej obrębie. Nie zrozumie nauczyciela nikt, kto nie zrozumie jego instytucji pracy. Jest to niesamowicie widoczne w ewaluacji projektów realizowanych przez samych nauczycieli, kiedy (często nieświadomie) powielają swoje instytucjonalne schematy w działaniach na nie szkolnym i nie uniwersyteckim gruncie. 
La, 30.06.2018 - 12:16

In reply to by EPALE member

Bardzo dziękuję za ten komentarz. Jest w nauczycielach akademickich (przynajmniej większości z  nich - albo nas) jakiś opór, zamknięcie,dystans ale też  trudność do podejmowania spontanicznych działań na zajęciach. Myślę jednak, że dobre podejście szkoleniowca czy edukatora, i nie odebranie tego jako "osobistej szkoleniowej klęski" daje szanse na rozwój grupy. Kilka lat temu prowadziłam Akademickie Warsztaty Pedagogiczne dla kadry Uniwersytetu Ekonomicznego i o ile początek był naprawdę niezwykle trudny i niemal przy każdym ćwiczeniu czułam opór i poczucie bezsensu u uczestników, to stopniowo, sytuacja zaczęła się zmieniać. W moim odczuciu zmiana nastawienia spowodowana była przede wszystkim doświadczaniem wzmocnień pozytywnych przez uczestników oraz poczucie, że oni i ich doświadczenie jest ważne i docenione. Fakt, że poniekąd byli zmuszeni do uczestniczenia w warsztatach, dla wielu z nich był ciosem, bowiem większość z nich prowadziła zajęcia dydaktyczne na uczelni dłużej niż ja. Dopiero, kiedy zobaczyli,  że nie mam zamiaru nikomu niczego "udowadniać" ani oceniać ich umiejętności dydaktycznych, czy wprowadzać ich w zakłopotanie, sprawił, że zaczęli się otwierać. To zrozumienie obopólne, o którym Pani pisze wydaje się zatem kluczowe. Warto podejmować takie inicjatywy, dla mnie jako prowadzącej było to cenne doświadczenie.  
Ma, 26.11.2018 - 21:09

Esmu ļoti priecīga un pateicīga, par to, ka papildus studiju programmā noteiktajiem kursiem, varu brīvajā laikā izvēlēties no plaša klāsta profesionālās pilnveides kursiem, semināriem, apmācībām. Labprāt piedalos arī Erasmus+ un līdzīgos pieredzes apmaiņas, neformālās izglītības pasākumos, radošās darbnīcās, klausos sabiedrībā zināmo cilvēku lekcijas par sev interesējošām tēmām. Man vēl ne reizi nav gadījies justies, ka būtu zaudējusi savu laiku šāda veida izglītošanās aktivitātēs. Domāju, ka izšķiroša ir katra individuālā attieksme - ja vēlies kaut ko dziļāk saprast, piedalies un klausies ar atvērtu prātu un aiz paša iniciatīvas, tad arī noteikti kādu atziņu atradīsi, pat šķietami garlaicīgā stāstījumā. Arī "slikta" pieredze var sniegt jaunas atklāsmes.
To, 28.06.2018 - 18:20

Sama będąc edukatorką niejednokrotnie bywałam na różnego rodzaju szkoleniach i zawsze wolałam te, w których można się i dowiedzieć, i podoświadczać. Przyznaję, na początku mojej drogi ten entuzjazm odkrywania, dyskutowania i chęci wymiany z innymi był nieco większy, ale także teraz, gdy grupa inspirująca a prowadzący/a potrafi to umiejętnie wykorzystać, z przyjemnością czerpię te inspiracje. W moim otoczeniu trenerskim, a najczęściej są to trenerzy  i trenerki Szkoły Trenerów Organizacji Pozarządowych STOP też nie widzę oporu na uczenie się, wręcz odwrotnie. Trochę trudniej wyjść zza katedry nauczycielom akademickim, ale i tu znam cudowne osoby i wcale nie wyjątki. 
Pe, 29.06.2018 - 15:44

In reply to by EPALE member

Dziękuję Moniko za podzielenie się :) Cieszę się, że masz dobre doświadczenia. Ja też uważam, że optymalne są te kursy czy szkolenia gdzie jest równowaga metod. Szkolenie, które opisałam we wstępie pewnie byłoby lepiej przyjęte przez uczestników(nauczycieli akademickich) gdyby obok ćwiczeń czy zadań typu...."Mam intuicję, że Wy wiecie, popracujcie w parach i podzielcie się swoimi doświadczeniami" były  zrównoważone konkretnymi przykładami, czy "narzędziami", którymi można się zainspirować, a tego wtedy wyraźnie zabrakło. A co do samych nauczycieli akademickich...to niestety też myślę, że są wyjątkowo trudną grupą zawodową jeśli chodzi o wchodzenie w rolę dorosłego "ucznia". 
Pe, 23.11.2018 - 16:07

Tālākizglītības vai profesionālās pilnvbeides kursus neapmeklēju formālo 36 stundu dēļ. līdz ar to izvēloties kursus, vienmēr apsveru to lietderīgumu mānām tā brīža interesēm un vajadzībām. Mūsidenās ir ļoti plašs kursu klāsts, no kura katrs var atrast sev ko lietderīgu un aktuālu tieši konkrētajam klausītājam (apmeklētājam). Skolotāja viena no galvenajām kompetencēm, ir vēlme un spēja mācīties mūžā garumā, bet kur un kā to darīt ir katra paša atbildba!
Ke, 27.06.2018 - 15:51

Z pewnością styl pracy edukatora czy szkoleniowca jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o tym jak jego wartość oceniają uczestnicy i jaka jest ich motywacja do aktywnego udziału w zajęciach. Jedna z zasad nauczania dorosłych mówi o tym, że trzeba doceniać doświadczenia dorosłych w procesie edukacyjnym ale też mieć świadomość, że to doświadczenie czasami może przeszkadzać dorosłym w nabywaniu nowych umiejętności czy kompetencji. Zauważyłam, że to bardzo ważne dla nauczycieli osób dorosłych czy edukatorów - przecież wchodząc w rolę ucznia podlegają tym samym "prawidłowościom" co inni uczący się dorośli. Myślę, że docenienie wiedzy dorosłych w sytuacji, którą opisałaś (nauka specjalistycznego języka) jest również doskonałą okazją do wykazania się, co jest z pewnością wzmacniające i pozwala nauczycielom wchodzącym w rolę ucznia odnaleźć się w sytuacji, która z racji pełnionego zawodu może być dla nich trudna.
Ti, 20.11.2018 - 15:27

Manuprāt, mācīšanās vide (gan skolas vide, gan pieaugušo izglītībā), kurā no izglītojamā tiek sagaidīta zināšanu uzņemšana no skolotāja un to atkārtošana, nav demokrātiska. Un šis demokrātijas trūkums izraisa šo negatīvo attieksmi pret mācīšanos, pret tālākizglītības kursiem. Liela daļa kolēģu (skolotāji) apmeklē piedāvātos kursus tikai "papīra pēc, jo vajag stundas". Lai šī tālākizglītības vide būtu demokrātiskāka, izglītojamajiem jābūt iespējai izteikt savus viedokļus par to, kādu izglītību viņi uzskata par vajadzīgu un sniegt iespēju aktīvi piedalīties zināšanu veidošanā ar saviem skolotājiem. 
Man ļoti patīk apmeklēt seminārus, kursus u.c. tālākizglītības nodarbības. Vienmēr jaunapgūtās metodes un zināšanas izmēģinu savās nodarbībās un tad vēroju, kas izdodas, kas izglītojamiem patīk, un kas ne pārāk. Pārsvarā Latvijas tālākizglītības kursus vērtēju augsti un noderīgi. 10 gadu laikā atceros tikai vienus kursus, pēc kuriem palika sajūta, ka tie tiešām bija bezjēdzīgi. Katra tālākizglītības reize sniedz kādu jaunu skatu punktu, parāda "jaunas kurpes kurās iekāpt". Man patīk pētīt un priecāties, kādās dažādas kurpes visapkārt ir, un kolekcionēt daudzus dažādus pārus, kurus regulāri mainīt darbā ar izglītojamajiem. 

Ke, 27.06.2018 - 12:38

jeśli wynika z nich, że nauczyciele dorosłych nie lubią się uczyć. Choć myślę i doświadczenie podpowiada mi, że być może jest to jednak kwestia stylu pracy, a może minięcia się z potrzebami osób szkolonych. Zdarzało mi się uczyć edukatorów dorosłych, jak i dorosłych będących specjalistami w swoich dziedzinach. Kwestia stylu pracy i podejścia do pracy ze specjalistami jest często dyskutowana przy nauczaniu języków specjalistycznych np. języka biznesowego. To uczeń jest zazwyczaj ekspertem w tej dziedzinie, nie nauczyciel języka. Dlatego moim zdaniem, styl pracy/podejście, które sprawdza się w takim wypadku najlepiej to przyjęcie roli zbliżonej do coacha, mentora, kogoś kto daje narzędzia, pokazuje kierunki, a nie nauczyciela w "tradycyjnym" znaczeniu. Tak przynajmniej wynika z mojego doświadczenia.
Ti, 20.11.2018 - 21:52

In reply to by EPALE member

Renār, pilnīgi piekrītu! Manā praksē visi kursi ir bijuši vērtīgi. Taču, it īpaši pēdējo 10 gadu laikā, "pataustot" savas sajūtas pirms kursiem, ir neliela spriedze - nepazīstama grupa, stāšanās auditorijas priekšā, savas vietas "izcīnīšana"... Pieaugušo izglītotāji vienkopus dažkārt mēdz būt "smagi" izglītojamie. Ja prasmīgs nodarbību vadītājs - viss aiziet uz urrrā! 
Ke, 21.11.2018 - 10:54

In reply to by EPALE member

Vispārējās, profesionālās un interešu izglītības pedagogs ir atbildīgs par savas profesionālās kompetences pilnveidi. Profesionālo kompetenci pilnveido, triju gadu laikā apgūstot programmu vismaz 36 stundu apjomā. Gadā ir jāapmeklē kursi vismaz 12 stundu apjomā. Manā praksē parasti šie kursi ir bijuši nevērtīgi. Bieži tēma ir bijusi jau dzirdēta un nav vairs aktuāla, pasniedzēji neiinteresanti. Sajūta, ka tev vajag apliecinājumu par noklausīšanos un papīra formā tu to arī saņem. Protams es runāju par pieejamiem bezmaksas kursiem!

Kirjaudu sisään tai Rekisteröidy julkaistaksesi kommentteja.