chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Electronic Platform for Adult Learning in Europe

 
 

Blog

ONi uczą!

26/04/2019
by Monika Dawid-Sawicka
Language: PL
Document available also in: DE FR CS

Łącznie mają 187 lat doświadczenia w czynnym uprawianiu sportu w kilkudziesięciu dyscyplinach. Niosą ogromny bagaż doświadczeń, sukcesów i porażek. ONi, czyli niepełnosprawni sportowcy – osoby, dla których reżim, rygor, walka o swoją przyszłość jest chlebem powszednim. Któż lepiej od nich wie, jak formułować cele, tworzyć strategie ich osiągnięcia, walczyć z przeciwnościami, i w końcu – ile kosztuje sukces? To wszystko stanowi unikalną wartość, którą ONi chcą się dzielić z innymi.

 

Uczestnictwo w sporcie jest jak cecha charakteru – to słowa Tomka, wielokrotnego mistrza Polski w rugby na wózkach, uczestnika mistrzostw Europy i świata oraz kapitana polskiej reprezentacji w tej dyscyplinie. Chciałabym w końcu stanąć na podium paraolimpiady, najlepiej w Tokio – tak o swoich najbliższych planach mówi Marta. Nierzeczywiste? Przeciwnie – całkiem prawdopodobne, bo Marta reprezentowała Polskę na paraolimpiadzie w Londynie (2012 r.) i w Rio (2016 r.), gdzie indywidualnie zajęła 6. miejsce w szpadzie. Od 2010 r. regularnie zdobywa medale na mistrzostwach świata i Europy. Najgorsze pierwsze 10 lat, a potem już z górki – tak o swoich doświadczeniach sportowych opowiada Grzegorz, który pierwszy medal zdobył podczas zawodów pucharu świata w Sewilli w 2001 r., a później stawał na podium w Turynie, Lonato, Montrealu. Zdobył również indywidualnie brązowy medal podczas Mistrzostw Europy w Strasburgu, drużynowo złoty medal w szpadzie, wziął także udział w paraolimpiadzie w Atenach.

  

O tym, co można poczuć i zobaczyć podczas lotów szybowcem, nikt nie opowiada lepiej od Bartosza – wielokrotnego medalisty mistrzostw Polski w narciarstwie alpejskim, od 2013 r. zajmującego miejsca na podium, który wśród swoich trofeów ma medale wszystkich kolorów. Teraz Bartosz szkoli się na pilota szybowcowego.

 

Są także: Norbert, Kuba, Michał, Marcin, Zbyszek, dwóch Rafałów i Adrian. To właśnie ONi. Reprezentują Polskę na imprezach mistrzowskich w kraju, Europie i na świecie, zdobywając medale, doświadczenie i coś znacznie więcej – zwycięstwo w walce o siebie, które chcą wykorzystać, by pomóc innym. Chcą wpływać na ludzkie kompetencje i psychikę, stawać się trenerami kompetencyjnymi – taki cel postawili sobie w połowie 2018 r.

 

Wiara, rygor, cel – te trzy słowa określają charakter autorskiego projektu, który z ich udziałem rozpoczął się w ubiegłym roku w Polsce. Założenia są proste: grupa niepełnosprawnych sportowców (ONi) zdobędzie nowe kompetencje, a dzięki nim będzie inspirować innych do zmian, motywować do działania i – jak sami zainteresowani mówią – pokażą, że można.

 

/en/file/oniwwwjpgoniwww.jpg

  

Dlaczego warto zwrócić uwagę na projekt?

Przy okazji większych wydarzeń sportowych przypominamy sobie o sportowcach, którzy kilka lub kilkanaście lat wcześniej dostarczali nam pięknych emocji. Rzadko mówi się o tym, co robią teraz. Wśród nich są tacy, którzy pozostają w sporcie – jako trenerzy lub działacze w strukturach związków sportowych. Nie zawsze jednak rynek pracy chce lub potrafi skorzystać z tego, co mają do zaoferowania, a bywa i tak, że sami sportowcy nie potrafią odnaleźć się po zakończeniu kariery. Podobnie lub nawet gorzej bywa w przypadku osób z niepełnosprawnościami. Część z nich oczywiście pozostaje w sporcie w roli trenerów, ale najczęściej brakuje pomysłu na to, jak skorzystać z ich doświadczeń. Sport na poziomie zawodowym to praca na pełny etat i niezmiernie trudno równocześnie angażować się w naukę nowych kompetencji. Brakuje projektów, które już w czasie kariery zawodniczej umożliwiają zdobycie drugiego zawodu, nabywanie nowych kompetencji albo takich, które przydają się w życiu „po sporcie”. „ONi uczą” udowadnia, że jest to możliwe.

 

Początki

„Od dłuższego czasu zastanawiałem się, jak wykorzystać doświadczenia sportowców z niepełnosprawnościami. Nie wiedziałem tylko, w jaki sposób. Chciałem przygotować projekt, dzięki któremu uczestnicy poznaliby zasady dydaktyki oraz podstawy psychologii na poziomie umożliwiającym im prowadzenie zajęć i warsztatów. Tak narodził się pomysł projektu «ONi uczą». Kiedy koncepcja była gotowa, na mojej drodze pojawił się Tristan Tresar. Idea tak mu się spodobała, że przygotował program kursu oraz wziął na siebie ciężar prowadzenia zajęć. Kiedy opowiedzieliśmy o pomyśle Darii Andrews, ona również bardzo nas wsparła, dzięki czemu zajęcia są prowadzone w murach Akademii Leona Koźmińskiego. Tak zaczęła się ta historia” – opowiada Tomasz Szklarski z Międzynarodowej Fundacji Reaxum, pomysłodawca projektu.

 

Jak?

Projekt „ONi uczą” to 128 godzin warsztatów, poznawania narzędzi i nauki zawodu, po których następuje kontynuacja, czyli uczenie innych. Warsztaty zostały tak zaplanowane, aby umożliwić łączenie sportu zawodowego ze zdobywaniem nowych kompetencji (w nurcie evidence based). Autorem programu WRC (wiara, rygor, cel) jest Tristan Tresar, który realizuje go przy udziale i wsparciu gości z doświadczeniem akademickim oraz biznesowym. Sportowcy uczestniczący w projekcie sprawdzali swoje nowe kompetencje, prowadząc wykłady m.in. w firmach Cisco czy Valeo.

 

Kto skorzysta?

Zacznijmy od trenerów. Mam przyjemność być w gronie tych, którzy zostali zaproszeni do współpracy i prowadzenia warsztatów. Moim zdaniem nazwa projektu idealnie oddaje jego założenia i podsumowuje całą koncepcję. ONi podarowali mi znacznie więcej wiedzy, niż sama im zaoferowałam. Jestem przekonana, że również eksperci, którzy prowadzili wykłady – Sławomir Jarmuż, Andrzej Koniuk, Tomasz Szpikowski, Anna Wandzel – mogą powiedzieć, że sporo zyskali dzięki tej współpracy (podobnie zresztą jak organizatorzy przedsięwzięcia). „Przed rozpoczęciem projektu zdawaliśmy sobie sprawę, że obcujemy z ludźmi, którzy mają na ścianie medale z paraolimpiad, mistrzostw świata czy Europy, ale dopiero poznając ich historie, dostrzegaliśmy, jak wielki potencjał dydaktyczny w nich drzemie” – mówi Tomasz Szklarski.

 

Jakie korzyści widzą sami uczestnicy?

„Odkrywam w sobie nowe możliwości, zaczynam rozumieć siebie oraz innych ludzi. Patrzę na świat inaczej niż wcześniej i fajnie, że będę mógł się przydać w przyszłości i pomóc innym ludziom” – podsumowuje swoje doświadczenia Bartosz. „Co ważne, w tym projekcie uczą mnie praktycy, którzy swoją wiedzę sprawdzili w życiu, biznesie. Ja też uczę się w praktyce – przez angażujące ćwiczenia w trakcie zajęć i już w trakcie pierwszego testowego wystąpienia” – wskazuje Marcin. „Wiele się nauczyłem. Teraz wiem, jakie techniki należy uwzględnić przy prezentacji i wystąpieniach publicznych, jak prawidłowo skonstruować prezentację, mając na uwadze audytorium, przed którym stanę. Dowiedziałem się też, jak ważne w tego rodzaju wystąpieniach jest odpowiednie oddychanie, modulacja głosu, kontakt z publicznością” – dodaje Norbert.

 

Zamiast podsumowania

„Sportowiec niepełnosprawny może uprawiać sport zawodowo, z tym wiąże się jednak brak czasu na podnoszenie kompetencji pozasportowych czy realizowanie innych pasji. Jednak całkowite pochłonięcie sportem nie musi wykluczać dydaktycznego wpływu na ludzi z innych środowisk. Warto opowiedzieć innym o naszej sportowej drodze, zaciekawić ich i otworzyć im oczy. Wielokrotnie byłem świadkiem jak «ludziska przecierali oczy ze zdumienia», kiedy ktoś z moich «kulawych» znajomych opowiadał historie z zawodów sportowych, ekstremalnej wycieczki, o lataniu z bocianami, nurkowaniu czy nawet – co wydaje mi się nawet trudniejsze – o wychowywaniu dzieci przez obydwoje niepełnosprawnych rodziców” – mówi Rafał.

  

Podsumowując, dodam tylko, że takich osób warto słuchać, warto także zaprosić absolwentów projektu „ONi uczą” do Waszych firm. Można powiedzieć, że jest to udany eksperyment społeczny, umożliwiający sportowcom budowanie dwutorowej ścieżki kariery.

  

Monika Dawid-Sawicka – autorka tekstów, analiz i opracowań dotyczących tematyki rynku pracy, zarządzania zasobami ludzkimi i kapitału ludzkiego. Z branżą HR związana od ponad 15 lat. Organizatorka debat biznesowych oraz licznych konferencji dedykowanych środowiskom HR. Certyfikowany trener narzędzia diagnostycznego Stylów Myślenia i Działania FRIS. Coach ICF na poziomie ACC, specjalizujący się w coachingu osób, które dokonują zmiany swojego życia zawodowego. Ambasadorka EPALE.

  

Zobacz także:

Pracownicy zmieniają organizacje

Czy możemy uczyć się dzięki wykorzystywaniu facylitacji?

Facylitacja – znana i nieznana

Poziom szczęścia w pracy

Budzenie ze snu. Czego nie wiemy o tutoringu

Interesujesz się edukacją osób ze specjalnymi potrzebami?
Szukasz inspiracji, sprawdzonych metod i niestandardowych form?

Tutaj zebraliśmy dla Ciebie wszystkie artykuły na ten temat dostępne na polskim EPALE! 

  

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Displaying 1 - 3 of 3
  • Nina Woderska's picture
    Bardzo wartościowy projekt!
    Ten tekst przypomniał mi, że i ja mam do podzielenia się pobnym tematem:) Przez ostatnie 3 lata współracowałam z osobami z niepełnosprawnością ruchową, którzy poruszali się na wózku. Część z nich zaczęła uprawiać sport wyczynowy po wypadku. W ramach projektu, który współkoordynowałam, przeprowadzali zajęcia w szkołach ponadpodstawowych, gdzie rozmawiali z młodzieżą na temat niepełnosprawności. Co słyszeli, jakie pytania im zadano? Myślę,że podzielą się swoimi doświadczeniami.
  • Sebastian Cieślak's picture
    Przekwalifikowanie się w pracy to trudny temat a co dopiero kariera "po sporcie". Kiedy poświęcają się oni w 100% celowi sportowemu i w pewnym momencie po zakończeniu kariery nie wiadomo co robić dalej. Uważam, że Projekt ONi uczą to fantastyczna sprawa i przykład, jak można zarządzić karierą, wykorzystać swoje mocne strony ze sportu i przełożyć ja na codzienne życie, kiedy on staje się już nie pracą a hobby. Świat biznesu chętnie czerpie ze świata sportu i jak widać coraz częściej świat sportu czerpie z biznesu.    Fajnie gdyby podobne inicjatywy, na wzór tej powstawały również w innych sytuacjach, kiedy np. trzeba przekwalifikować dużą grupę osób z jednego zawodu na drugi.  
  • Piotr Maczuga's picture
    Bardzo trafiony pomysł, nie tylko dlatego, że to ON itd., bo ja właśnie boję się robienia z osób niepełnosprawnych chwilowych celebrytów i rzucania ich na głęboką wodę. Widziałem różne przypadki, w tym próby zaistnienia jako coach tylko dlatego, że ktoś jeździł na wózk (biedny...) i miał życiowe doświadczenia. Niestety, to było za mało. A do tego niebezpiecznie - ktoś, kto motywuje innych wyłącznie w oparciu o własne doświadczenia jest dobrym "elementem" danego programu rozwojowego czy szkolenia, ale na pewno nie powinien być jego filarem. Dzięki wam grupa ON dostanie szanse, aby wejść na wyższy poziom zawodowstwa i to mi się bardzo podoba. To inwestycja długookresowa.