chevron-down chevron-left chevron-right chevron-up home circle comment double-caret-left double-caret-right like like2 twitter epale-arrow-up text-bubble cloud stop caret-down caret-up caret-left caret-right file-text

EPALE

Ηλεκτρονική Πλατφόρμα για την Εκπαίδευση Ενηλίκων στην Ευρώπη

 
 

Ιστολόγιο

Krajowa sieć walidacji – unijne zalecenia kontra rzeczywistość

20/12/2019
από Karolina Kwiatosz
Γλώσσα: PL
Document available also in: EN HU

/el/file/validation-prior-learning-0Validation of prior learning

Validation of prior learning

     

Autor tekstu: Markus Palmen

   

Zderzenie unijnych zaleceń na temat walidacji z rzeczywistością w rozmowach z członkami Krajowej Sieci Walidacji w Finlandii, która odgrywa ważną rolę w upowszechnianiu, opiniowaniu i ulepszaniu polityki walidacji na szczeblu krajowym.

  

Wystarczy pomyśleć o edukacji dorosłych w Europie, aby dostrzec jej niezliczone krajowe i lokalne specyfiki. Zalecenia dotyczące kształcenia i umiejętności formułowane na poziomie unijnym i przekazywane państwom członkowskim, mają formę zgrubnych szkiców, tymczasem na poziomie regionów wyróżnia się ich rozmaitość – zwłaszcza że ​​kwestie związane z edukacją leżą wyłącznie w gestii państw członkowskich.

Krajowe ministerstwa edukacji są uprawnione do dostosowywania – a nawet niedostosowywania – unijnych wizji do lokalnej rzeczywistości. Ale to tylko część większego mechanizmu. Krajowe i regionalne sieci zawodowe odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu ponadnarodowej, ogólnoeuropejskiej wizji, w tym także pełnią funkcje recenzentów zarówno polityk unijnych, jak i krajowych.

W tym artykule poznamy bliżej jeden przykład – Krajową Sieć Walidacji w Finlandii. To organizacja zajmująca się walidacją w kraju, ale należy ona również do regionalnej Nordyckiej Sieci na rzecz Uczenia Dorosłych (NVL).

/el/file/nvl-validation-networkNVL Validation Network

NVL Validation Network

Krajowa Sieć Walidacji to międzysektorowa społeczność praktyków i jedna z najdłużej funkcjonujących instytucji w ramach sieci NVL. Na zdjęciu znajduje się większość jej członków podczas intensywnego dwudniowego spotkania roboczego (październik 2019 r.).

Zdjęcie: NVL.

  

Krajowa sieć jako kontroler jakości

Johanni Larjanko wyciąga dłoń i kieruje ją w górę, a następnie powoli w dół.

„Każde nowe zalecenie lub stanowisko unijne na temat walidacji jest najpierw omawiane w nordyckiej sieci” – wyjaśnia. Larjanko pracuje jako krajowy koordynator NVL i jest członkiem krajowej sieci.

Otwarta dłoń opada jeszcze bardziej.

„Następnie ogólne tematy trafiają na spotkanie członków krajowej sieci, które zazwyczaj prowadzi dwóch przedstawicieli działających w obydwu organizacjach. Poziom krajowy jest bardzo ważny, ponieważ na nim odbywa się porównywanie zaleceń do rzeczywistości”.

Sieć tworzą profesjonaliści wielu obszarów edukacji. Swoją reprezentację mają: kształcenie pozaformalne dorosłych, kształcenie zawodowe i wyższe, rząd i pracodawcy. Członkostwo w sieci jest dobrowolne i należy do obowiązków zawodowych, podobnie jak członkostwo w społecznościach praktyków. Należą do niej np. nauczyciele, urzędnicy, specjaliści HR.

„Zagadnienia związane z walidacją to chleb powszedni tej organizacji. Dlatego nasze dyskusje toczą się na wysokim poziomie i umiemy zadawać sobie pogłębione pytania o jej jakość. W pierwszej reakcji na deklaracje majowego Biennale Walidacji w Berlinie możemy stwierdzić, że „wszystkie te tematy są dobrze znane w krajach nordyckich”. Ale nie możemy oprzeć się pokusie, by spojrzeć, co się kryje za tym kryje i zapytać: „Tak, systemy mogą istnieć, ale jak dobrze przeprowadzana jest walidacja?”.

  

Sieć to początek debaty

Według Larjanko w grupowej dyskusji kwestie związane z jakością często wywołują autorefleksję, ponieważ pozycja zawodowa członków sieci daje im możliwość wprowadzania zmian w obszarze walidacji i uznawania wcześniejszego doświadczenia tam, gdzie sami na co dzień pracują.

Ten pogląd potwierdza Virva Muotka, członek sieci i pedagog dorosłych w instytucje kształcenia zawodowego Axxell.

„W sieci nie mamy obowiązku wydawania deklaracji lub oficjalnych zaleceń. Staramy się za to ukierunkowywać dyskusję i postępy w naszej dziedzinie” – wyjaśnia Muotka.

„Nie można nie doceniać wartości rozmowy” – dodaje Larjanko.

„Instytucje edukacyjne w Finlandii są dość autonomiczne, więc jeśli chodzi do złożone problemy, kluczowy jest impuls do dyskusji”.

„Prawda. A międzysektorowa przynależność członków sieci sprawia, że ​​w grupie nie ma sprzecznych interesów i dzięki temu możemy swobodnie porównywać dobre praktyki” – dodaje Muotka.

   

Istotne tematy: podstawowe umiejętności i edukacja imigrantów

Poradnictwo, umiejętności imigrantów, umiejętności podstawowe i marginalizacja zdominowały ostatnio dyskusje sieci. Jako specjalista ds. edukacji imigrantów Muotka z łatwością identyfikuje martwe punkty w fińskiej debacie na temat walidacji w obszarze tych palących kwestii. Według niej uznanie wcześniejszego uczenia się powinno być usystematyzowane zgodnie z francuskim modelem.

„Uznanie wcześniejszego uczenia się, profilowanie kompetencji i planowanie szkoleń to absolutna podstawa wobec wszystkich zatrudnianych osób – zaniedbywanie jej stanowi dla pracodawców ryzyko marnowania środków na szkolenia, które nie będą w stanie usunąć braków w umiejętnościach pracowników”.

Muotka dodaje, że luki często dotyczą podstawowych umiejętności, szczególnie w przypadku niektórych grup imigrantów i osób w starszym wieku.

Merja Oljakka, inna przedstawicielka, zgadza się co do konieczności rozwijania systemu uczenia się i uznawania doświadczenia. W Krajowej Sieci Walidacji reprezentuje głos pracodawców, a sama pracuje jako dyrektor ds. rozwoju pracowników w wielousługowej firmie SOL.

„Mam poczucie, że mój wkład w tę sieć daje pełniejszy ogląd na walidację przeprowadzaną w różnych branżach – docenia to również mój pracodawca. Dla mnie samej jest to forum doskonalenia”, wyznaje Oljakka.

  

Realny wpływ?

Inicjator dyskusji, krajowy punkt informacji, swego rodzaju think tank, łącznik między korytarzami Komisji Europejskiej a przestrzenią nauki – takimi słowami członkowie opisują swoją organizację. A co z wdrażaniem zmian? Jakimi konkretnie osiągnięciami może się pochwalić Sieć?

„Trudno wskazać konkretny dokument, na przykład akt prawny, który byłby wynikiem naszej pracy, podobnie jak trudno jest zmierzyć wpływ debaty publicznej” – zauważa Larjanko.

„Sądzę, że osiągnięciem naszej sieci – a zwłaszcza aktywnych jej członków – są prawnie obowiązujące składniki opisu poziomów EQF. W końcu chodzi również i o to, co daje sieć – co można z niej przenieść na swoje otoczenie” – podkreśla Muotka.

Półtora kroku między Unią a państwami członkowskimi

Krajowa sieć jest kanałem informacji z napływających z Unii Europejskiej – zanim trafią one na poziom krajowy, są filtrowane na poziomie nordyckim. Czy działa to także w drugą stronę? Czy Unia kontaktuje się z siecią nordycką lub krajowymi instytucjami, aby dowiedzieć się, co dzieje się w państwach członkowskich?

Według Larjanko i Muotki – tylko do pewnego stopnia. Na przykład na majowym Biennale Walidacji unijni urzędnicy z zaciekawieniem słuchali pomysłów zgłaszanych przez krajowych przedstawicieli. Jednak sama Sieć nie jest uprawniona do aktywizmu politycznego.

„Opisałbym to jako półtora kroku między krajową a unijną warstwą” – uśmiecha się Larjanko.

Polemiczny przyjaciel do wzięcia

Wyzwaniem przyszłości jest podniesienie swojej rangi na poziomie krajowym. Larjanko przyznaje, że pomimo swojej ponad dziesięcioletniej działalności, Sieć jest stosunkowo mało znana w otoczeniu fińskiej edukacji.

„Chcielibyśmy, aby nasz głos był słuchany. Zarówno szczebel krajowy, jak i unijny mogłyby skorzystać z naszej wiedzy” – wyjaśnia Larjanko.

„Zawsze byliśmy polemicznym przyjacielem unijnych projektów w obszarze walidacji. Podzielamy ogólną wizję, ale nie boimy się jej krytykować – z korzyścią dla wszystkich!”

Krajowa Sieć Walidacji w Finlandii:

  • działa od ponad 10 lat,
  • spotyka się 4 razy w roku,
  • reprezentuje wszystkie sektory edukacji dorosłych: od pozaformalnego kształcenia dorosłych po szkolnictwo wyższe, a także pracodawców z sektora prywatnego,
  • jest siecią wymiany wiedzy i dobrych praktyk, której nadrzędnym celem jest poprawa jakości oraz harmonizowanie przebiegu walidacji i uznawania wcześniejszego uczenia,
  • jest kanałem informacji między Unią Europejską a Nordycką Siecią na rzecz Walidacji.

Markus Palmen jest dziennikarzem, pisarzem i producentem audiowizualnym oraz freelancerem. Od sierpnia 2017 r. koordynuje temat polityk unijnych na EPALE. Przez 8 lat był sekretarzem redakcji i redaktorem naczelnym europejskiego magazynu „European Lifelong Learning Magazine”.

Share on Facebook Share on Twitter Epale SoundCloud Share on LinkedIn
Refresh comments Enable auto refresh

Εμφάνιση 1 - 2 από 2
  • Εικόνα Anni Karttunen
    The Nordic Network of Adult Learning is a network of networks, which operates under the auspices of the Nordic Council of Ministers. The purpose of the NVL expert networks is to provide recommendations and guidelines to the NCM - as well as to produce tools and research for the educational field on the Nordic countries. The national NVL thematic networks operate on a national level to disseminate the Nordic tools and to discuss their relation to national practices and thus give feedback to the Nordic level.

    Just to add to the article - as a Finnish long-term member of the Nordic Network of Adult Learning, both Nordic and national networks - the Nordic validation network has had quite a concrete impact on validation issues on the EU level. The network has been operational since 2005 and we have organized several events in cooperation with the EU, served as an expert organisation for the Commission and CEDEFOP as well as the UNESCO Institute for lifelong learning, commenting on their papers and guidelines on validation (e.g. European Guidelines for Validating Non-formal and Informal Learning, 2015). Also, the NVL has been a partner organisation and in the steering committee of all the Validation of Prior Learning Biennales (Rotterdam 2014, NL; Aarhus 2017, DK and Berlin 2019, DE). 

    The most notable impacts of the Nordic lobbying have been the following: Guidance is an integral part of validation - not a separate tool; The individual is in the center of validation - not the organisational structures. These two aspect were missing from the original EU drafts, but after the Nordic lobbying activities, these two core issues were brought into the EU-level papers. 

    It is also noteworthy that the Finnish, Icelandic and Danish member of the NVL network are responsible for writing the European Inventory for Validation of Non-formal and Informal Learning. In this respect the national networks are really important in terms of gathering cases and data from the different educational sectors.


  • Εικόνα Markus Palmén
    ...Anni, for these valuable comments! Members or colleagues of the network, please keep the comments flowing! What is your view on the work and impact of this or similar national networks?